وضعیت حقوق بشر در افغانستان

حق سطح زندگی مناسب
دسترسی به سطح زندگی مناسب حق هر انسان بوده و این حق تعداد دیگری از حقوق انسانی را احتوا می نماید. حق غذا، صحت، آب، تامینات اجتماعی، لباس و خانه شامل این حق می گردد. دولت ها باید برای تامین این حق به طور پیوسته در بهبود و پیشرفت وضعیت و سطح زندگی مردم اقدام های لازم و مناسبی را روی دست بگیرند.
هیچ نوع حرکت و تغییری در سیاست کشورها نمی تواند مردم را از دسترسی به این حق بی بهره ساخته یا محدودیت هایی را وضع نماید. حق دسترسی به سطح زندگی مناسب در ماده ۱۱ کنوانسیون حقوق اقتصادی, اجتماعی و فرهنگی و ماده ۲۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر نیز درج گردیده است.


اعلامیه جهانی حقوق بشر در ماده ۲۵ چنین صراحت دارد:
«هر کسی حق تامین زندگی، سلامتی و رفاه خود و خانواده اش را از حیث خوراک، مسکن، و مراقبت های طبی و خدمات لازم اجتماعی دارا می باشد. همچنین هر فرد حق دارد که در موقع بیکاری، بیماری، نقص اعضا، بیوگی، پیری یا در تمام موارد دیگر که به علل خارج از اراده انسان، وسایل امرار معاش اش از بین رفته باشد، از شرایط آبرو مندانه زندگی برخوردار شود. مادران و کودکان حق دارند که از کمک و مراقبت معنوی بهره مند گردند. کودکانی که به اثر ازدواج و یا غیر آن به دنیا آمده باشند حق دارند از همه حمایت های اجتماعی برخوردار شوند.» در میثاق بین المللی حقوق اقتصادی اجتماعی و فرهنگی آمده است که هر کس حق داشتن سطح زندگی کامل برای خود و خانواده اش شامل خوراک، پوشاک و مسکن کافی همچنین بهبود مداوم شرایط زندگی را دارد. کشورهای طرف این میثاق به منظور تامین این حق باید تدابیر مقتضی را اتخاذ نمایند».
موارد ارجاع شده به کمیسیون در سال ۱۳۸۶، به ۲۵ مورد می رسد که بیشترین تعداد این ارقام (۵ مورد) در بلخ به ثبت رسیده است. علاوه براین موارد، یافته های نظارت ساحوی کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان در طی سال ۱۳۸۶ نشان می دهد که مردم افغانستان از سطح بسیار پایین تسهیلات برای برخورداری از زندگی مناسب برخوردار اند. شاخص های ممکن برای بررسی میزان برخورداری از این حق، سطح عواید خانواده و درجه قرضداری آنها انتخاب شده است که در ذیل روی این نکات بحث می گردد.

وضعیت نامناسب اقتصادی
 یافته های نظارت ساحوی کمیسیون نشان می دهد که از مجموع تعداد ۱۱۱۸۷ (۵۲۰۵ زن و ۵۹۸۲ مرد) مصاحبه شونده، ۳ و۶۰ درصد آنها دارای شغل بوده اند، در حالی که ۷ و۳۹ درصد از آنها هیچ نوع اشتغالی نداشته اند. از میان آنهایی که وظیفه داشتند تنها ۴ و۱۰ درصد از آنها عاید مستمر و مطمین از طریق کار شخصی یا وظیفه دراز مدت داشتند. به همین ترتیب از میان آنهایی که وظیفه داشتند ۱ و۶۱ از آنها کمتر از ۵۰ افغانی در یک روز عاید داشتند. برعلاوه ۷ و۶۱ درصد از مصاحبه شوندگان بیان داشتند که فامیل های شان قرضدار است.
گذشته از این ها، نقض حق سطح زندگی مناسب را می توان از شاخصی چون بیجا شدن و ترک محل بود و باش به خاطر عدم امکانات زندگی سنجید.

بیجا شدگان داخلی
 تعداد زیادی از شهروندان افغان نظر به فقدان اشتغال، عدم دسترسی به سرپناه و عدم دسترسی به آب، مجبور گردیده اند تا به نقاط دیگری از کشور بیجا گردند. طبق آمار گزارش اقتصادی و اجتماعی کمیسیون در سال ۱۳۸۶، ۱۱۵۰ خانواده، بیجا شدگان داخلی را تشکیل می دادند، که از آن جمله، ۷۵ درصد اظهار داشته اند که آنها به دلیل نداشتن سرپناه مجبور به ترک محل خویش گردیده اند. ۴۳ درصد به دلیل عدم اشتغال و ۲۱٫۵ درصد به دلیل نا امنی ها مجبور به ترک محل بود و باش خویش گردیده اند…
ادامه دارد

 

دکمه بازگشت به بالا