وضعیت حقوق بشر در افغانستان (قسمت سی ام)

مثال ذیل یکی از نمونه های درج شده در کمیسیون است:
«درقریه غرمی مرکز ولسوالی یمگان ولایت بدخـــشان به تعقیب پلان توسعه ملی وزارت صحت، دولت به همکاری موسسه پت کو، یک باب شفاخانه ۲۰ بستر اعمار نمود. اهالی قریه یادشده ازعدم موجودیت کارمندان صحی به صورت عموم اعم از زنان و مردان و از نبود ادویه مورد نیاز اهالی شاکی اند. بر اثر مشکلات موجود فعلا دروازه های شفاخانه یادشده بسته می باشد. همچنان اکثریت مردم این ولسوالی به امــــراض تنفسی نیز مبتلا هستند. اهالی مذکور شاکی اند، ادویه ای که از طرف موســـسات به کلینیک یادشده کمک می گردد، مقدار ناچیز آن به مردم توزیع می گردد. بنابر همین مشکلات، مردم این مــــنطقه باید ساعت ها با پای پیاده به ولسوالی های همجوار و یا مرکز ولایت بدخـــشان (شهرفیض آباد) جهت تداوی مراجعه نمایند».
بعد از آن که کمیسیون با مقام های ذیربط در تماس شد، مشکلات این هم وطنان حل گردیده و کارمندان صحی در کلینیک یادشده استخدام شدند.
 مطابق ماده ۵۲ قانون اساسی، دولت افغانستان مکلف است تا وسایل علاج امراض و تسهیلات صحی رایگان را برای همه اتباع، مطابق به احکام قانون تامین نماید. اما دسترسی خدمات صحی رایگان برای بسیاری از شهروندان افغان تامین نگردیده است.  برعلاوه، نظارت همکاران کمیسیون بر مراکز صحی به ویژه شفاخانه ها و کلینیک ها نشان می دهد که یک تعداد از موسسات بعد از عقد قرارداد به طور لازم به امور محوله نمی پردازند و به وقت و زمان، ادویه مورد نیاز را تهیه نمی نمایند. نمونه زیرین این نکته را واضح تر می سازد.
«تعدادی از اهالی منطقه از وضع صحی شفاخانه ۱۲ بستر ولسوالی وایگل ولایت نورستان و از کلینیک های بیله ارنس و قریه وایگل شکایت داشتند. موسسه «آی.ام.سی» اکمال ادویه و پرسونل طبی این نهاد های صحی را قرارداد نموده است، اما کارمندان طبی ومسلکی و ادویه این شفاخانه را اکمال نکرده و بر علاوه مریضان داخل بستر از پول شخصی شان غذا تهیه می نمودند. مردم ازاین بابت دچارمشکلات بودند».
بنابراین، کارمندان کمیسیون پیرامون موضوع، بارییس صحت عامه ولایت نورستان و رییس دفتر ساحوی زون شرق موسسه مذکور درشهرجلال آباد صحبت نموده، توجه جدی شان را در زمینه ی حل مشکل مبذول داشتند که به اثر تلاش همکاران کمیسیون، موسسه یاد شده کارمندان مورد نیاز و یک مقدار ادویه را به شفاخانه مذکور ارسال داشت که قسمتی از مشکلات اهالی رفع گردید.
سایر یافته های تیم نظارت ساحوی حقوق بشر کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان نشان می دهد که بیشتر از ۵۰ در صد فامیل ها در افغانستان به منبع آب صحی آشامیدنی دسترسی ندارند. این امر خود باعث شیوع بیماری های گوناگون و نقض حق صحت می شود.
زنان و حق صحت
 زنان در افغانستان، جمعیت آسیب پذیر می باشند. تامین خدمات صحی برای زنان باید از چندین جهت تحت بررسی قرار گیرد. تنها تاسیس مراکز صحی برای زنان به مثابه ی تامین حق صحت زنان کاربرد کاملا موثر نمی تواند داشته باشد، لازم است که به فرهنگ و عرف جامعه توجه لازم گردد. طبق استراتژی موقت انکشاف افغانستان، به دلیل برخی مسایل فرهنگی و عرفی در افغانستان، تداوی زنان توسط داکتران مرد با مانع مواجه است. ۴۰درصد  مراجع اساسی صحی با فقدان کارمندان اناث مواجه اند ، که این امر باعث می گردد که تعداد زیاد زنان از حق دسترسی به خدمات صحی محروم گردند.
 طبق ماده پنجاه و چهارم قانون اساسی افغانستان، دولت به منظور تامین سلامت جسمی و روحی خانواده به ویژه کودک و مادر، تربیت کودکان و برای از بین بردن رسوم مغایر با احکام دین مقدس اسلام تدابیر لازم را اتخاذ می کند…
ادامه دارد

پانوشت:
 استراتیژی موقت انکشاف ملی افغانستان- فصل ۶ – برابری جنسیت اجتماعی (جندر) – مسائل و موانع – ص ۴

دکمه بازگشت به بالا