وضعیت حقوق بشر در افغانستان (قسمت بیست و سوم)

حق زنان به مسکن مناسب در ماده ۱۴ کنوانسیون رفع کلیه اشکال تبعیض علیه زنان به وضاحت تذکر یافته است. «دول متعهد مشخصا باید تبعیض در برابر دسترسی زنان به حق مسکن مناسب را در روستاها به رسمیت بشناسند و اطمینان حاصل نمایند که این دسته از زنان از حق برابر داشتن مسکن مناسب (محل زیست مناسب، آب صحی) برخوردار می گردند». افغانستان نیز یک عضو متعهد این کنوانسیون بوده، بنابراین مسوولیت دارد تا مسکن مناسبی برای شهروندان زن مهیا نماید. اما بعضی از شهروندان افغانستان به مسکن مناسب دسترسی ندارند.  
به طور مثال، یکی از قضیه های مربوط به حق مسکن مناسب که توسط کمیسیون بررسی گردیده است، در این جا ذکر می گردد.
 «در یکی از قریه های ولایت وردک منزلی وجود دارد که در آن دو دختر چهار ساله و هشت ساله به تنهایی زندگی می کنند. پدر این دو کودک، بقیه اعضای خانواده خود را بر اثر جنگ ها از دست داده است. وی با وجود مشکل عصبی که داشته همراه دوکودک چهار ساله وهشت ساله ی خودش در کلبه ای که از منازل دیگر، تقریبا چهل دقیقه پیاده روی فاصله دارد، زندگی می نماید، پدر این دو کودک وضع صحی نا مناسبی دارد، روزهای متواتر نامعلوم است و شب ها اکثرا در خانه ها و دیگر مناطق می رود. دو کودک وی به تنهایی در منزل با شکم های گرسنه وبا وضعیت بسیار ناهنجاری زندگی می کنند. کودک بزرگتر که ۸ ساله است، روزها در خانه های دیگران رفته یک مقدار نان و غذا خودش خورده، مقداری با خود برای خواهرش می آورد و گاهی هم با دست خالی برمی گردد. خواهر کوچکترش که توان رفتن به بیرون را ندارند، روزها به تنهایی گرسنه در خانه می ماند. در نتیجه ی تلاش های کمیسیون، با مشوره ریش سفیدان، این کودکان به خانه ی اقوام پدر شان به کابل انتقال داده شدند».
بر علاوه، با آن که آمار دقیق در این رابطه در دست نیست، تعداد زیادی از مهاجرین برگشت کننده در خیمه ها و یا محیط نامناسب به سر می برند. گروه دیگری از افراد آسیب پذیر در این زمینه، اشخاص دارای معلولیت اند. یک عده ای از آنها از داشتن مسکن و سرپناه بی بهره اند و این حق بشری شان تامین نشده است. با آن که اشخاص دارای معلولیت طی سال های اخیر از طریق مظاهره ها و راه پیمایی ها، خواهان توجه دولت و مسوولان در این زمینه گردیدند، اما تا حال برای تامین این حق بشری شان قدم موثری برداشته نشده است. این در حالی است که طبق ماده ۱۴ قانون اساسی، دولت در حد توانمندی خود ملزم به اتخاذ تدابیر، در جهت تهیه مسکن و تو زیع ملکیت های عمومی برای شهروندان است.
 با توجه به ازدیاد نفوس در شهرهای افغانستان و عدم امکانات زیربنایی شهری همچون آب آشامیدنی صحی، کانالیزاسیون، عدم موجودیت منابع برقی که باعث آلودگی هوا نگردند (مانند برق آبی و برق تولید شده توسط توربین های بادی)، باعث گردیده است که تعداد زیادی از کسانی که در شهر ها زندگی می نمایند، از حق مسکن مناسب محروم گردند. نمونه ی بارز این موضوع، مناطق مختلف شهر کابل است. تعداد زیادی از شهروندان، در کوه های شهر کابل مسکن گزیده اند. این عده از مردم با مشکلات زیادی، همچون نبود آب صحی، برق و فقدان دیگر امکانات لازم یک مسکن مناسب مواجه می باشند.  
نتیجه گیری و پیشنهادها
 از تحلیل مواردی که در این بخش آمده است، می توان نتیجه گرفت که تعداد زیادی از شهروندان افغانستان از حق مسکن مناسب برخوردار نیستند. شهرهای افغانستان فاقد امکانات استاندارد شهری بوده، بعضی از شهرنشینان در دامنه کو ه ها مسکن گزیده اند که این عده از مردم، از بسیاری از امکانات همچون کانالیزاسیون و آب صحی محروم می باشند. بنابراین:
– دولت باید جهت تهیه مسکن مناسب برای تمام شهروندان کشور به خصوص گروه های آسیب پذیر همچون زنان، کودکان بی سرپرست و اشخاص دارای معلولیت توجه جدی نماید.
– شهر ها باید امکانات رفاهی لازم را داشته باشند.
– خانواده هایی که مسکن مناسب برای زندگی ندارند باید توسط دولت مساعدت شوند…
ادامه دارد

دکمه بازگشت به بالا