ورزشکاران افغانستان، بدبخت ترین قشر در جامعه ی بدبخت!

با عرض سلام خدمت کار گزاران روزنامه ی خواندنی ۸صبح. از مدتی به این سو صفحه ی ورزشی روزنامه ی شما را در روزهای پنچشنبه دنبال می کنم و می خوانم. از همان گذر اول بر این صفحه ی ۸صبح دانستم که می شود حقایق بعضی از موضوع های ورزشی کشور را که تعدادی از خبرنگاران و به ظاهر قلم به دستان،
به گونه ای دیگر برای خوانندگان، شنوندگان و بیننده های شان نمایش میدهند، در این روزنامه خواند و از معامله گری های پشت پرده ی زورداران کمیته ملی المپیک با خبر شد. بعد از خواندن هر موضوع امیدهایم به نا امیدی مبدل می شوند و مطمین نیستم که با این ساختار پوسیده در المپیک، شب سیاه با سایه تاریک و مبهم بر پیکر ورزش به سحر برسد. چرا تعدادی از رییسان فدراسیون های ورزشی به جای آن که به حال ورزش دل بسوزانند، به جان یکدیگر در درون فدراسیون ها افتادند. چرا نباید کسی پیدا شود که کمی هم به درد دل مظلوم ترین قشر جامعه گوش دهد؟ چه کسی یا چه کسانی در مقابل این همه کار های ناشایست در ورزش مسوولیت دارند. بلی ما و شما خوانندگان این مطلب باید خودمان را بدبخت ترین مردم دنیا بنامیم چرا که می گویند:
هر چه بگندد نمک اش می زنند
وای از آن روز که بگندد نمک
ورزش در هر کشور راهی برای دور شدن از بدی ها و رسیدن به خوبی ها و راهی برای رسیدن به صلح، آرامش، سلامتی و راهی برای شناخت هر چه بهتر انسان هاست. اما با نگاهی عمیق بر پیکره ی کمیته ملی المپیک کشور هر فرد با وجدان و با احساس هر چند از ورزش هم چیزی نداند، به سادگی گندیدگی این نهاد را می تواند ببیند و آن را لمس کند. کمیته ی ملی المپیک افغانستان محل خوش گذرانی افرادی شده است که نمی دانم نام آنها را چه باید گذاشت؛ زورداران کم زور یا … اما از تمام این ها مهم تر این است که چه کسی این افراد زورگو را در درون پاکترین نهادی که باید در یک کشور وجود داشته باشد، راه داده است؟ چه کسانی زمینه ی آمدن این زورگویان معامله گر و بی کفایت را فراهم کرده اند؟ چه کسانی از آنها با قاطعیت دفاع می کنند؟
من مطمین هستم که جواب این سوال ها را همه کسانی که با ورزش سرو کار دارند به خوبی می دانند. بلی، این رهبری معامله گر المپیک است که با کرنش در مقابل صاحبان زور و زر هر خواست آنها را مبنی بر تقرر افراد بی مایه در بخش های کلیدی المپیک بدون هیچ معیاری می پذیرند و زمینه ی تاخت و تاز شان را بر پیکر زخمی ورزش فراهم می سازند.
این به اصطلاح متخصصان ورزش تا دندان به دهن دارند و موی بر سر، دست از سر بی موی دستگاه ورزش بر نمی دارند و با ترفندهای بی بدیل که مشخصه ی کارشان است ورزشکاران را به جان یکدیگر می اندازند و خود مدیریت می کند. هر چند نه از شاخصه های مدیریت آگاهی دارند و نه از ویژگی های یک مدیر خوب.

دکمه بازگشت به بالا