واگذاری عراق به مردم اش و تقویت صلح در افغانستان

هموطنان عزیز!
من امروز در برابر شما با وظیفه ای که در پیش داریم با تواضع ایستاده ام،  واز شما مشکورم که برمن اعتماد کردید و از جانفشانی های پدران ما نیز به خوبی واقفم.  
 من از رییس جمهور بوش به خاطر خدمت به ملت و مهمان نوازی هایش در دوره انتقالی اظهار سپاس می کنم. تاحال در امریکا ۴۴ رییس جمهور مراسم تحلیف را به جا آورده اند.  
سخنانی در حالت مدوجزر رفاهیت و صلح گفته شده است.  گاهی این مراسم با حالات دشوار و طوفان هایی در این کشور توام بوده است.  
در تمام این لحظات امریکا نه تنها به خاطر مهارت یا پیش بینی آن هایی که در مقام های بلند این کشور قرار داشتند، بلکه به خاطر ایده آل هایی که نیاکان ما و اسنادی که بنیاد این کشور بر آن اساس گذاشته شده ، دوام یافته است.  
این موضوع در گذشته موجد بوده،  در نسل های امریکا نیز باید چنین باشد. این که ما در وسط یک بحران قرار داریم به همه قابل فهم است.  
کشور ما مصروف جنگ با یک شبکه ی وسیع نفرت و تشدد است.  اقتصاد ما خیلی تضعیف شده و دلیل آن حرص و آز و بی مسوولیتی برخی و ناکامی جمعی در بخش تصمیم گیری و آماده ساختن ملت به مقتضیات عصر جدید است.  
خانه های مسکونی از دست رفته، وظایف از دست رفته و کار کم شده است.  خدمات صحی ما پر مصرف بوده،  مکاتب ما جوابگوی ضروریات ما نیست،  و استفاده ما از انرژی به نحوی است که دشمنان مارا تقویت بخشیده و کره زمین را به خطر مواجه می سازد. من امروز به شما می گویم که مشکلاتی که ما داریم یقینی ، زیاد و جدی است.
 فایق آمدن به این مشکلات به زودی ممکنه میسر نیست.  مگر به خاطر داشته باشید که این امریکا است.  به این مشکلات رسیدگی صورت خواهد گرفت.   در این روز ما به این سبب در این جا جمع شده ایم که ما به جای خوف، امید را از خود کرده ایم و عوض نفاق و کشمکش وحدت هدف را ازآن خود ساخته ایم. ما پاسدار میراث امریکا هستیم.  در پرتو اساساتی که کشور ما را می سازد، ما می توانیم با خطر هایی که این کشور را تهدید می کند، مقابله کنیم. ما می توانیم میان کشورها تفاهم و همکاری بیشتر را ایجاد کنیم.
 ما می کوشیم مسوولانه عراق را به مردم اش واگذاریم و صلحی را که به مشکل در افغانستان به وجود آمده است، بیشتر تقویت کنیم.  ما با دوستان و دشمنان سابق خویش کار خستگی ناپذیری را به پیش خواهیم برد تا خطر سلاح های هسته ای را کمتر بسازیم و جریان گرم شدن زمین را به مسیر برعکس آن رجعت دهیم.
 ما در مورد شیوه ی زندگی خویش اظهار ندامت نخواهیم کرد و نه هم به مقاصد کسانی از جای خویش تکان خواهیم خورد که می خواهند برای پیشبرد این اهداف شان شیوه های دهشت افگنی و کشتار بیگناهان را به کار گیرند.  ما به آنها می گوییم که روحیه ما عالی بوده و شکست ناپذیر است، ما بر آنها پیروز می شویم.
ما می دانیم که اختلافات کشور ما باعث تقویت ما است، نه علامت ضعف ما.  ما کشور مسیحیان و مسلمانان ایم، از یهودیان و هندوان و غیر معتقدین هستیم.  کشور ما را اختلافات زبانی و فرهنگی رنگ می بخشد و از هرگوشه ی جهان مردم درآن زیست دارند.  در کشورما، ما مزه ی تلخ کامی های جنگ داخلی و جدایی نژادها را چشیده ایم  و ما این مراحل را پشت سر گذاشته ایم و از آن قوی و متحد بیرون شده ایم.
 بنابر این ما بر این باوریم که ما بر نفرت و کینه توزی فایق می آییم و خطوط فاصل قبیله ای ما به زودی از بین خواهد رفت.  به همان اندازه که جها ن کوچک می شود، انسانیت مشترک ما خود را نمایان تر می سازد و امریکاییان باید نقش جدید شان را در شکل دهی عصر صلح درک کنند. به کشورهای اسلامی (می گویم).
 ما برای آینده راه تازه ای را به پیش می گیریم که به اساس منافع و احترام دو جانبه استوار خواهد بود.  به آن رهبرانی که در اطراف جهان اند و منازعات را دامن می زنند و خرابی های اجتماعات شان را به گردن غرب می اندازند (می گوییم) ـ این را بدانید که مردم شما در مورد شما به اساس این قضاوت خواهند کرد که شما در صدد ساختن چه هستید و نه به اساس این که چه را خراب می کنید.
 آن هایی که از طریق فساد و فریب و خاموش کردن صدای مخالفین می خواهند به اقتدار شان دوام دهند، باید بدانند که شما در جهت مخالف تاریخ روان هستید.
 ما زمانی به شما دست دوستی دراز می کنیم که شما با مشت بسته به سوی ما دست دراز نکنید. به کشورهای نادار جهان (می گوییم)، ما با شما یکجا کار می کنیم تا مزارع شما سرسبز شود و آب پاک داشته باشید و غذا برای افراد قحطی زده و اشخاص گرسنه شما برسد.
 همچنان به کشورهای که مانند ما نسبتا از وضعیت مرفه تری برخوردارند می گوییم که باید بی تفاوت نمانند و ما هم نمی توانیم نسبت به دیگران منابع بیشترې را به مصرف برسانیم.  زیرا زمان دگرگون شده است و ما باید همپا با زمان خود را دگرگون سازیم. امریکا (به شما می گویم).  
در مقابله با خطرات مشترک ما، در این سرمای سوزنده، باید به این سخنان ماندگار توجه کرد.  با امید و وقار، باید با این امواج سرد مبارزه کرد، و با طوفان های که مواجه خواهیم شد، مقابله کرد.
 بگذارید فرزندان ما بگویند وقتی که ما با آزمون های زمان مواجه بودیم، ما نخواستیم این سفر به پایان برسد،  و ما از مقابله با این دشواری ها ابا نورزیدیم و نه هم در برابر آن سهل انگاری کردیم.
  درحالی که چشم خود را به افق می دوزیم و لطف و مهربانی پرودگار هم با ما است، ما این تحفه ی گرانبهای ازادی را به خوبی حفاظت کرده و به نسل های آینده به درستی می رسانیم. 

دکمه بازگشت به بالا