نگرانی از کشتار غیرنظامیان

از حدود چهار سال بدین سو مشکل کشتار غیرنظامیان،  پیوسته یکی از مسا یلی بوده است که هم دولت افغانستان و هم نهادهای مدافع حقوق بشر در داخل و خارج در مورد آن واکنش نشان داده اند، زیرا جدا از این که چنین وقایعی در ذات خودش نقض روشن و آشکار ارزش های حقوق بشری است،  موجب بی اعتمادی هرچه بیشتر مردم نسبت به حکومت و هم چنان حضور نیروهای خارجی می گردد و مخالفان مسلح دولت به خوبی می توانند از آن بهره برداری نمایند.

ولی با وجود وعده های مکرر مبنی بر عدم تکرار آن و کوشش در جهت جلوگیری از آن،  تلفات غیرنظامیان نه فقط ادامه یافته است، بلکه بدتر از آن افزایش نیز یافته است. چنانچه براساس گزارش خبرگزاری پژواک از قول دفتر نمایندگی ملل متحد، در سال ۲۰۰۸ نسبت به سال قبل میلادی کشتار غیرنظامیان ۴۰ درصد افزایش داشته است و این مساله موجب نگرانی شدید ملل متحد شده است.  از همین رو از تمام طرفین درگیر تقاضا کرده است تا قوانین بین المللی بشردوستانه و حقوق بشر بین المللی را در نظر گرفته و تاثیرات ناگوار نزاع جاری را کاهش دهند.  چنین تقاضاهایی کاملا بر حق است، ولی این را نیز باید در نظر داشت که تحقق عملی این تقاضا، تاچه حدی ممکن به نظر می رسد. یک طرف عمده جنگ که عبارت از طالبان هستند نه فقط به این تقاضاها وقعی نمی نهند و حقوق بشر و نظایر آن را از اساس قبول ندارند، بلکه از کشته شدن ملکی ها و غیرنظامیان به عنوان یک تاکتیک جنگی حداکثر استفاده را می برند.  آنان با اتخاذ روشی که در همین گزارش کمپاین ترس نام گرفته است،  آگاهانه بهره می برند و با کمین کردن در مناطقی که غیرنظامیان را در معرض آسیب قرار می دهد،  موجب می شوند که مردم عادی و ملکی خود به خود در خطر کشته شدن قرار بگیرند و آنها بتوانند انگشت اتهام را متوجه نیروهای اردوی ملی و نیروهای خارجی ساخته به تبلیغات بپردازند.  در چنین وضعیتی نیروهای جنگی طرف مقابل که در حال جنگ با طالبان هستند در وضعیت ناگزیری قرار می گیرند که فقط با ختم جنگ می توانند از آن خارج شوند.  بر علاوه آن که در موارد متعدد از روی عمد یا خطا و ترس و یا سهل انگاری غیر موجه،  با گلوله باری و بمب ریزی بی هدف موجب کشتار مردمی شده اند که جنگی و مسلح نبوده اند.  برای قطع کامل کشتار غیر نظامیان در یک جنگ ناگزیر و ناخواسته با جانبی که به هیچ قاعده و اصول و قراردادی جز باورهای خودش معتقد نیست و فقط خودش را حق می داند،  راه حل نظامی وجود ندارد. حتا اگر آن گونه که آقای کرزی پیش نهاد کرد، از بمب های کوچکتر استفاده شود، گرهی از مشکل نمی گشاید، زیرا آن بمب ها نیز طالب و غیرطالب را از هم تفکیک نمی تواند.  طالبان می توانند در میان مردم کمین گیرند،  توسط آنان تغذیه شوند و در مواقع معینی از آنان به عنوان سپر استفاده نمایند.  اما آیا هیچ راهی برای محروم کردن آنان از این سنگر مطمین وجود ندارد؟ مسلما وجود دارد و آن این که با یک برنامه ریزی دقیق و استراتژیک کسب اعتماد و جلب حمایت مردمی را که اکنون در میدان جنگ و در میان دو سنگ آسیا قرار گرفته اند، هدف قرار داد.

 

دکمه بازگشت به بالا