نخود سیاه مذاکره با طالبان

پس از آن که باراک اوباما رییس جمهور امریکا طی یک مصاحبه با روزنامه نیویارک تایمز بر ضرورت مذاکره با طالبان به عنوان راهی برای کامیابی پروسه صلح تاکید ورزید، سخنگوی گروه طالبان ذبیح الله مجاهد با اظهار اینکه “وجود تندرو و کندرو در میان طالبان، یک تصور دولتی و غربی می باشد و حقیقت ندارد، به رد گفته های وی پرداخت. سخنگوی طالبان با اشاره به قسمت دیگری از گفته های اوباما ادعا کرده است که امریکا شکست و اشتباهات خویش را در افغانستان قبول کرده است و می خواهد با این اظهارات، به جبران آن بپردازد.  البته دیرگاهی است که آقای کرزی از لزوم مذاکره با طالبان میانه رو، سخن می گوید و البته زیر همین عنوان تماس ها، ارتباطات و داد و ستدهایی نیز در خفا و به دور از چشم مردم صورت گرفته است،  اما با وجود آن تا هم اکنون هیچ قرینه و اشاره و علامتی که دال بر وجود پدیده ای به نام طالبان میانه رو باشد دیده نشده است. 

سخنگوی طالبان به صراحت تمام اعلام کرده است که تمام طالبان تحت فرمان یک آمر و قوماندان که ملاعمر می باشد کار می کنند.  مشکل اساسی آقای کرزی در این است که طالبان را به همان معنایی که در کتاب های لغت نوشته اند فهمیده است به خود زحمت نداده است که معنای این واژه را در ذهنیت و روان تاریخی مردم افغانستان و عینیت تاریخی و اجتماعی مردمی که در ایلغار قاتلانه این لشکر جهل و سیاهی و وحشت همه چیز شان را از دست داده اند و مفهوم و معنای حقیقی این واژه را در ضرب کیبل و خطوط خون دلمه بسته ای که بر پشت و پهلو دارند،  بفهمد.  زنان بیوه، مادران فرزند گم کرده،  یتیم های بی سرپرست و درمانده، ‌از این واژه که برای آقای کرزی دل انگیز است و بوی برادر می دهد، مفهوم و معنای دیگری دارد. و این نشانه ای است از این واقعیت تلخ که رییس جمهور با مردم اش زبان مشترک ندارد.  ولی این همه مانع از آن نمی شود که رییس جمهور از کیسه آنان ببخشد. شاید جرم این مردم همین باشد که به آقای کرزی رای داده اند و او را رییس جمهور ساختند.  آن هم با این امید و آرزو که این رییس جمهور حافظ حیثیت کرامت و حقوق انسانی آنان باشد و داد آنان بستاند.  طالبان بارها و بارها دعوت آقای کرزی را با گلوله و آتش و خون پاسخ گفته اند، چنان چه در همین آخرین اظهارات شان گفته اند که “با خارجی ها و حکومت افغانی که به دست آن ها ساخته شده است به هیچ صورت مذاکره صورت گرفته نمی تواند”. اما آقای کرزی با اصرار و لجاجت تمام از ضرورت مذاکره با آنان سخن می گوید.  اما هنوز هیچ روشن نیست که اگر فرضا چنین مذاکراتی صورت بگیرد، چه موضوعاتی مورد بحث قرار خواهد گرفت. روشن است که طالبان قانون اساسی، دموکراسی،  حقوق بشر، انتخابات، حقوق زن و سایر تعهداتی را که به دولت آقای کرزی هویت و اعتبارمی بخشند نمی پذیرند،  اما آقای کرزی چه چیزهایی را از آنان خواهند پذیرفت. هیچ نمی توان گفت جز این که این مذاکرات فقط نخود سیاهی  است که پیدا نخواهد شد.    

دکمه بازگشت به بالا