ناتو با قدرت زنده است

ظرف دوماه آینده پیمان اتلانتیک شمالی یا ناتو، یکی از پایدارترین پیمان های نظامی جهان، شصتمین سالگرد تاسیس خود را جشن خواهد گرفت.
پیمان اتلانتیک شمالی یا ناتو موفقیت های بزرگی را از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و ختم جنگ سرد در تاریخچه ی خود به ثبت رسانیده است.

اما سال های جاری، سال های پرچالشی برای ناتو بوده است: جنگ در افغانستان، تنش در روابط امریکا و برخی متحدان اروپایی اش و جدیدا بازخیزی مجدد روسیه.
یکی از مشکل ترین دوره ها برای ناتو، دوره ماموریت یاپ دی هوپ شیفر بوده است، مردی که طرفدار فرستادن نیروهای بیشتر به افغانستان بوده و کشورهای را که در این زمینه کوتاهی کرده اند، مورد انتقاد قرار داده است.
وظیفه آقای شیفر که پنج سال در سمت سرمنشی ناتو ایفای وظیفه کرده است، در ماه جولای آینده به پایان می رسد. این گفتگو چند روز قبل در دفتر کار وی در بروکسل انجام یافته است.
پرسش: برخی منتقدین می گویند که ناتو دچار دودستگی شده است. آیا شما با این ارزیابی موافق هستید؟
پاسخ: در حال حاضر ما دچار دو دستگی نیستیم. ما در وضعیت سیاسی-امنیتی فعالیت می کنیم   که به صورت بنیادین با ۶۰ سال قبل متفاوت است و تلاش می کنیم که پاسخ به چالش های جدید را پیدا کنیم. کی می توانست پنج سال قبل تصور کند که ما روزی در مورد امنیت دفاع از شبکه های انترنیتی خود بحث خواهیم کرد، در مورد امنیت انرژی بحث خواهیم کرد و این که ما ۵۰ هزار سرباز در افغانستان خواهیم داشت؟….
ناتو در روند تغییر شکل خود است. من نمی خواهم بگویم که ما پاسخ تمام پرسش ها را یافته ایم. زیرا همه ی آن ها بسیار زیاد اند. اما ناتو زنده  است و مثل همیشه قدرتمند.
پرسش: آیا چالش های ناتو داخلی اند و یا بیرونی؟
پاسخ: چالش های عمده ناتو…. به صورت  روشن سه چیز است: نقش ناتو در جنگ علیه تروریزم؛ تکثیر سلاح های خطرناک و انتقال آنها به مسیرهای دورتر؛ و … دولت های شکست خورده و یا در حال شکست، در حال شکل گیری، شکل گیری حکومت های که مردم می خواهند به صورت خودی  بر بدنه ی دولت های شکست خورده احیا کنند و نیز چیزی که در آستانه ی دروازه های ما رخ می دهد….
در کنار آن، ناتو هیچ گاهی ماموریت محوری خود را فراموش نخواهد کرد، که این ماموریت دفاع از تمامیت حوزه اتلانتیک است.
پرسش:  زمانی که شما در سال ۲۰۰۴ به عنوان سرمنشی ناتو برگزیده شدید، شمار نیروها در افغانستان تا ده برابر افزایش یافت. پس چهار سال بعد از آن نیز شما به صورت مستمر از متحدان ناتو می خواهید تا توجه شان را بیشتر کنند. آیا متحدان ناتو از دسترسی به اهداف ضروری شان ناکام مانده اند؟
پاسخ: نه، اما این را رد نمی کنم که چالش ها در افغانستان پیچیده اند…. ما هر زمانی علاقمند بودیم تا معنای واژه «شکیبایی»  را فراموش کنیم. چرا من می خواهم آن را توضیح دهم؟ به خاطر آن که، یک ملت که در سن متوسط در ۲۰۰۱ قرار داشت… و حالا به عنوان فقیرترین کشور جهان شناخته می شود، شما نمی توانید تصور کنید که در هشت سال… ما بتوانیم کاری کنیم و یا افغان ها بتوانند خودشان را به مودل ایالات متحده امریکا و هالند برابر کنند….
ما هنوز هم می توانیم با افزایش نیروها کارهای بهتری انجام دهیم. اما می خواهم اضافه کنم که وقتی ما از افزایش نیروها- آن طوری که در عراق رخ داد- و ایجاد یک «موج» صحبت می کنیم، ما به یک موج از تلاش های ملکی نیز نیاز داریم، به خاطر این که در آخر، ما در مورد پیروزی نظامی صحبت نخواهیم کرد. ]بلکه[ ما در مورد بازسازی، همکاری برای نوسازی و توسعه مردم صحبت می کنیم….
به همین خاطر است که ما با لهجه ی صریح و مخصوص خود همیشه سخن از «استراتژی جامع» می زنیم که به صورت بنیادین این معنا را می دهد که جامعه جهانی تلاش های خود را یکجا انجام دهد. این تنها نمی تواند شامل افغانستان شود، شامل مردم افغانستان، حکومت آن کشور و ناتو شود، بلکه باید اتحادیه اروپا، بانک جهانی، سازمان ملل متحد و تمویل کنندگان مهمی چون جاپان را باید شامل شود. به بیان دیگر، استراتژی جامع چنین معنا می دهد: بیایید چنین بیاندیشیم که در این مساله ما با هم یکی هستیم و می خواهیم که همه آن را موفقانه به انجام برسانیم.
پرسش: نظر سنجی ها در افغانستان نشان می دهد که حمایت از نیروهای خارجی همه ساله در حال کاهش است، آیا ما در جنگ تسخیر قلب ها و اذهان مردم در حال بازنده شدن هستیم؟
پاسخ: ما یک نظر سنجی بسیار تازه را در دسترس داریم… که شما در آن نیز حمایت ها را اندک می بینید. آنچه که بسیار برجسته است این است که … اگر شما بپرسید که « شما کدام نوع حکومت را دوست دارید- حکومت حاضر افغانستان را و یا طالبان را؟» چهار  درصد از طالبان حمایت می کنند و ۸۲ درصد گفته اند که حکومت افغانستان را.
اما از جانب دیگر آنچه که به سوال شما مربوط است، عدم توجه به تلفات ملکی باعث شده است تا اذهان و افکار مردم افغانستان متاثر شوند. این کاملا درست است. ما مورد انتقاد قرار گرفته ایم و ما این انتقاد ها را با جان و دل پذیرفته ایم….
من نمی خواهم بگویم که در جغرافیایی مثل افغانستان بتوان کاملا از تلفات ملکی جلوگیری کرد. اما … ما بیشترین تلاش خود را انجام می دهیم تا مانع تلفات ملکی شویم،  به خاطر این که قتل هر بی گناهی خطای بزرگی است.
پرسش: آیا شما احساس می کنید که موضوع تلفات ملکی باعث انتقام گیری ناتو در افغانستان شده باشد؟
پاسخ: این ما را به انتقام گیری وادار نمی کند، به خاطر این که افغان ها به خوبی درک می کنند ـ حداقل اکثریت آنها ـ که ما روش های اخلاقی کاملا متفاوتی داریم. من هیچ سرباز ناتو را از کشورهای متحد مان ندیده ام که دست به کشتار افراد ملکی زده باشد. [در حالی که] برای طالبان کشتار افراد ملکی استراتژی است…
پرسش: شما به گونه ی روشنی از حکومت حامد کرزی انتقاد کرده اید. شما فکر می کنید که او دیگر شایسته ی کرسی اش نیست؟
پاسخ: حضور و عدم حضور او در کرسی ریاست جمهوری افغانستان مربوط به تصمیم مردم افغانستان است، نه مربوط  به سرمنشی ناتو …. حکومت افغانستان باید تلاش های بیشتر و بهتری انجام دهد، به عنوان مثال در مبارزه علیه فساد. من تاکنون شاهد نتایج کافی نبوده ام. در مبارزه علیه مواد مخدر، محاکمه آنانی که در تجارت مواد مخدر نقش دارند-  من شاهد نبوده ام که چنین چیزهای معمولا رخ داده باشد، بلکه در برابر آنان ملایمت صورت می گیرد….
در مورد مشارکت  نیروها، کشورها باید بدانند که این به خوبی شان است. خوبی چه است؟ نقش خوب شان در تطبیق قانون و جلوگیری از فساد در میان افسران پولیس…. بنا براین فکر می کنم که من مجبور به برجسته ساختن این مساله هستم نه این که تنها از آن یاد آوری کنم.
پرسش:‌ شما ابراز نگرانی کرده اید که بباید متحدان ناتو زیر فرماندهی امریکا مسوولیت های بیشتری را به عهده بگیرند. چرا اکثریت آنها از این مساله طفره رویی می کنند، ‌اگر تصور این است که افغانستان اولویت شماره یک شماست؟
پاسخ: شما نمی توانید بگویید که آنها طفره رویی می کنند، زیرا فراموش نکنیم که همه ۲۶ متحد ما به نوعی در افغانستان دخیل اند…. اما این همیشه ساده نیست، ‌به وی‍ژه در زمانی که جهان با بحران اقتصادی روبه رو است. مثل همیشه ساده نیست تا برای این ماموریت پرمصرف خارج از مرز پول تهیه نمود….
من از میراث پنج سال ماموریت خود ناشاد نیستم. اما چیزهای اند که باید بهتر به انجام برسند. ما باید تلاش های ملکی و نظامی را با هم وفق دهیم. ما باید به مساله ی افغانستان به عنوان یک مساله ی کاملا منطقه ای نگاه کنیم. پاکستان در مرکز آن قرار دارد. همان های که می خواهند افغانستان را بی ثبات بسازند،‌ تلاش می کنند که پاکستان را نیز بی ثبات کنند…..
پرسش: شما ماموریت ناتو در پنج سال آینده را چگونه می بینید؟ چه چالش های در پیش رو اند؟
پاسخ: چالش عمده  افغانستان است…. من فکر می کنم که حضور نظامی بیش از این ضروری نیست. ما می توانیم در آنجا حضور داشته باشیم و آنها را آموزش داده و تجهیز کنیم، ‌اما بعدا اردوی ملی افغانستان،‌ امنیت ملی افغانستان و پولیس ملی افغانستان می توانند آنچه را که مردم شان می خواهند انجام دهند. افغانستانی که توان ادامه ی حیات داشته باشد و با همسایگان اش در صلح زندگی کند….
این هدف و مسوولیت دشواری است. ناتو به تنهایی قادر به اجرای آن نیست. ناتو به تنهایی هیچ گاهی نمی تواند این تفاوت را ایجاد کند.

 

دکمه بازگشت به بالا