معلولین در سایه زندگی ( قسمت ششم)

به همین شکل در ایجاد پولیس ملی و اردوی ملی افغانستان، ما هنوز به اصلاحات خیلی جدیدتری نیاز داشته و به پولیس و ارودی ملی افغانستان به عنوان نهادهای که می توانند امنیت و ثبات را در افغانستان تامین کنند ضرورت داریم تا از حقوق و آزادی های مردم حمایت نموده و آن ها را رعایت بکنند.
اداره در کشور ما، به گونه ای که بتواند خدمات موثری را برای مردم افغانستان ارایه نموده و کانالی باشد برای ارایه منصفانه و عادلانه ی خدمات وحفظ حقوق و آزادی های مردم افغانستان و رسیدگی به مشکلات مردم افغانستان، متاسفانه نبوده است.
هنوز اداره در افغانستان با مشکلاتی بسیار زیادی مواجه است که در این زمینه باید کار های زیادی انجام شود.
کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان، در چنین فضای کار نموده و با تمام این مشکلات مواجه است. ما هنوز یک لیست بسیاز بلندی را از شکایت های حقوق بشری داریم. ما هنوز با موارد متعددی از سلب آزادی افراد مواجه هستیم. ما هنوز تعداد زیادی از کسانی را داریم که متاسفانه شکنجه می شوند. ما هنوز تعدادی زیادی از افرادی را داریم که بدون تعیین سرنوشت مدت های طولانی را به صورت غیر قانونی در زندان های کشور سلب آزادی می شوند. هنوز خشونت برعلیه زنان در افغانستان بیداد می کند. هنوز ازدواج اجباری وجود دارد. هنوز اجراآت خلاف قانون و ازدواج کودکان در افغانستان وجود دارد. هنوز بیکاری و فقر مردم ما را آزار می دهد.  
تمام این موارد به باور ما تاثیر مستقیم یا غیر مستقیم خودش را بر مساله حقوق بشر و کار های که کمیسیون در این زمنیه انجام می دهد، دارند و هنوز راه دارازی در پیش است و یک بار دیگر بر تعهد صادقانه، صمیمانه و مسوولانه ی جامعه بین المللی، دولت افغانستان و مردم افغانستان و نهاد های جامعه مدنی و از جمله کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان نیاز دارد.
ما می توانیم بگوییم که متاسفانه به تمام برنامه های که ما قبلا در اوایل پیش بینی می کردیم که باید به آن ها برسیم، نرسیده ایم و هنوز ما به جامعه ی که از لحاظ حقوق بشری مطلوب باشد، نرسیده ایم و راه درازی در پیش است. با این امید واری که در این مسیر کار های مهمی نیز انجام شده و انشاالله به آن دست خواهی یافت.

مجله: از سهولت ها و موانعی یاد آوری نمایید که تا کنون کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان، در جریان فعالیت هایش با آن ها روبه رو بوده است؟
حمیدی: رسیدن به یک جامعه ی که در آن جا رفاه و آسایش باشد و یا به صورت خلاصه رسیدن به دولت دولت رفاه، دولتی که بتواند امنیت و ثبات را به صورت موثر تامین نماید، قانونیت و حاکمیتی سالم را به وجود بیاورد، و در عین زمان نگران رفاه و آسایش مردم خود باشد. در نهایت دولتی که نگران حفظ حقوق و آزادی های مردم خود باشد، ضرورت به برنامه های دقیق دارد. ضرورت به به ایجاد ظرفیت های لازم برای رسیدن به آن نوعی از جامعه دارد. به نظر من چون افغانستان ۳۰ سال جنگ را گذرانده بود و تمام دار و ندار خود را از دست داده بود. تمام زیر ساخت های مادی و معنوی آن نابود شده بود، ظرفیت های اداری از بین رفته و از داشتن افراد متخصص و باتجربه و کاردان محروم شده بود؛ بنا بر این با مشکلات خیلی بزرگی رو به رو گردیده بود، که با حضور و همکاری های جامعه بین المللی که از ایجاد حکومت موقت شروع و تا برنامه های امروز ادامه یافت، امید واری های بسیار قوی برای مردم افغانستان به وجود آمده بود که متاسفانه با تمام این ها باز هم ما امروز در جامعه ای هستیم که در حالت جنگ به سر می برد. ما دو باره به جنگ برگشته و شرایطی را داریم که در آن امنیت وجود ندارد؛ چیزی که می تواند به عنوان اساسی ترین عنصر در جهت توسعه سیاسی ، اقتصادی و اجتماعی به حساب آمده و مورد نیاز باشد.
ادامه دارد

دکمه بازگشت به بالا