شورای حقوق بشرملل متحد پیشرفت است و یا عقبگرد؟ (قسمت دوم و پایانی)

در آینده باید همه کشورهای عضو سازمان ملل متحد گزارش بدهند که چگونه اعلامیه عمومی حقوق بشر، منشور ملل متحد و میثاق های ملحقه ی آن را اجرا می کنند. آلمان باید در ماه فبروری سال ۲۰۰۹ چنین گزارشی را ارایه کند. با این «شیوه های ارزیابی دوره ای جهانروا»، از نظر تیودور رات گیبر که خود یک دانشمند علوم سیاسی می باشد، انتظارات بزرگی برانگیخته می شود. او می گوید:
«به طور مثال بحرین و مراکش کشورهایی اند که مانند گذشته مشکلات بسیار پیچیده ی حقوق بشری دارند. این کشورها در جریان این ارزیابی ها و یا بر اثر نتایج این طرزالعمل ها، دریافته اند که بسیار خوب است، خود شان به طور ارادی یک زعامت حکومتی خوب را به کار گمارند،

نهادهای مستقلی درکشورهای شان داشته باشند که وضع حقوق بشر را ارزیابی کنند و سوال های انتقادی را در مورد حکومت مطرح سازند. طبعا این کشورها به صورت اقتدار گرا و یا آمرانه اداره شده اند و من نمی توانم دفعتا از آنها توقعاتی داشته باشم».
کارشناسان همچنان یک امکان بزرگ در کیفیت پخش اطلاعات می بینند. مستند سازی در سطح جهانی صورت گرفته است. یک گزارش از دیدگاه حکومت مطرح است و گزارش دیگر از دیدگاه سازمان های غیر دولتی  و سازمان های حقوق بشری.
در موارد دیگر پای گزارشگر خاص حقوق بشر مطرح می شود  که حکم نگین تاج نظام حقوق بشر دارد. یک گزارشگر خاص اصول رفتاری معین خود را دارد. وی در مورد تخطی های خاص حقوق بشر، قبل از آن که با عامه مردم در تماس شود، نخست با حکومت های مردمی که آسیب دیده اند، داخل مراوده می گردد. رات گیبر در این مورد می گوید:
«در این میان، سخت سرانی چون دولت های الجزایر، مصر، پاکستان، چین، روسیه، کیوبا و سایرین این وسیله را به طور هدف مندی به کار می گیرند تا نمایندگان خاصی را که برای شان ناراحت کننده و مستقل اند، خرد بسازند».
از دید قربانیان، گزارشگر حقوق بشر مهمترین وسیله ی شورای حقوق بشر می باشد. نقش سازمان های غیر دولتی نیز پیوسته مهم می باشد. رات گیبر در این مورد می گوید:
«از یک تا یک و نیم ساعتی که معمولا به مباحث های اختصاص داده می شود، برای ما هم یک فرصت ۲۰ تا ۳۰ دقیقه ای می ماند. در مقایسه با سایرسیستم های معمول در ملل متحد این فرصت منحصر به فرد است. ما در این وقت به صورت غیر رسمی این امکان را می داشته باشیم تا در مباحث هایی که به متن یک فیصله نامه و یا واگذاری مجوز جدید برای یک گزارشگر، اختصاص دارد، از همان آغاز شرکت ورزیم».
از نظر رات گیبر، امکان تغییر و بهبود وضعیت حقوق بشر با تفصیل و جود دارد. در نشست ماه سپتامبر شورای حقوق بشر روشن گردید که همسایگان، کشور بحران زده ای مانند کانگوی دموکراتیک و یا سودان در مورد اوضاع در آن جاها نگران اند. این نه تنها به خاطر حقوق بشراست، بلکه همچنان به خاطر خطراتی است که متوجه امنیت منطقه می باشد. آنها به این مسایل علاقه مند اند و می خواهند همکاری کنند. او می گوید:
«دست کم چنین آمادگی هایی از جانب کشورهای غربی کمتر سازنده ارزیابی شده اند. کشور گانه آشکارا چنین گفته است. اوگندا که عضو شورای حقوق بشر نیست، به عین ترتیب ابراز نظر کرده است. بوروندی به عین شکل نگرانی اش را در مورد کشورهای همسایه اش، ابراز داشته است. بنابراین از لحاظ سیاسی می توان کار بیشتری انجام داد».

دکمه بازگشت به بالا