سیاست وقت کشی ایران با اوباما ‏

رقص ظریف دیپلوماسی جدی میان ایران و دولت اوباما آغاز شده است. دو طرف در حال تصمیم گیری درباره ی این موضوع ‏هستند که چگونه، و حتا این که آیا باید، مذاکراتی را برگزار کنند که در نهایت بتواند به تغییر شرایط خاورمیانه منتهی ‏گردد. تا جایی که به قابلیت هسته ای مربوط می شود، ایران استطاعت وقت کشی را دارد. اما صبر رییس جمهور اوباما در ‏این مورد تا چه اندازه است؟
اولین نشانه های عزم امریکا احتمالا در هفته ی جاری همزمان با مشورت ویلیام برنز، نماینده امریکا در خاورمیانه با مقامات ‏اروپایی درباره ی مذاکرات احتمالی با کشوری که از تروریست ها حمایت می کند و در عین حال دارنده ذخایر انبوه نفت و ‏گاز است، نمود خواهد یافت.‏
سه متحد ‏‎–‎‏ انگلیس، فرانسه و آلمان ‏‎–‎‏ به مدت پنج سال با ایران درباره ی توقف برنامه ی هسته ای این کشور مذاکره کرده اند که ‏نتیجه  ی این مذاکرات تنها شکست بوده است. این مذاکرات شاید تنها احتمال حمله ی دولت بوش یا اسراییل را به تاسیسات اتومی ‏ایران کاهش دادند، اما صرفا به تحریم های محدود سازمان ملل بر ضد رژیم ایران منتهی شدند. سه کشور مذاکره کننده ‏اتحادیه اروپا در نهایت شرط کردند که ایران باید قبل از ازسرگیری مذاکرات، تلاش های هسته ای خود را به حال تعلیق ‏درآورد.‏
در حال حاضر اوباما می خواهد این پیش شرط را حذف کند. این موضع گیری جدید امریکا برخی از اروپاییان را به این ‏فکر واداشته است که ممکن است اوباما به اندازه ی کافی در قبال ایران سخت گیر نباشد و یا حتا حاضر باشد ساخت سلاح ‏های اتومی این کشور را بپذیرد.‏
اما پیام اوباما برای اروپا این است: مذاکره با ایران کمک خواهد کرد کشورهای بیشتری از تحریم های شدیدتر بر ضد ‏ایران حمایت کنند و بدین ترتیب، از مقابله ی نظامی جلوگیری خواهد شد. به عنوان مثال، چین همواره بیشترین نیازهای ایران را ‏تامین می کند.‏
تاکنون ایران با آغوش باز از پیشنهادهای اوباما استقبال نکرده است. ایران انتخابات ریاست جمهوری ماه جون را در پیش ‏دارد که می تواند نارضایتی مردم از سو مدیریت اقتصادی را نشان دهد. نزاع روحانیون برای رسیدن به قدرت احتمالا ‏بیانگر شرایط دشواری است که توسط احمدی نژاد برای مذاکره با امریکا تعیین شده است.‏
حداقل نصیحت اروپاییان این است که امریکا باید تا بعد از انتخابات ایران صبر کند، به ویژه اگر یک اصلاح طلب رییس ‏جمهور شود. اما اوباما به کمک فوری ایران برای عقب نشینی نیروهای نظامی امریکا از عراق و سرکوب طالبان در ‏افغانستان نیاز دارد. به علاوه، با پیش بینی های انجام شده در خصوص قابلیت دستیابی ایران به یک سلاح اتومی ظرف یک ‏تا پنج سال، اوباما نمی تواند خیلی صبر کند.‏
حتا با شروع مذاکرات نیز احتمال موافقت ایران برای تعلیق اهداف هسته ای اش وجود دارد آیا امریکا ایران ‏را به عنوان قدرت اصلی خلیج فارس خواهد پذیرفت؟ آیا امریکا به ایران اجازه خواهد داد به تهدیدهای خود بر ضد اسراییل ‏ادامه دهد؟
خود پیشنهاد مذاکره یک برگ برنده مهم برای اوباماست. موضع او تقویت خواهد شد اگر ابتدا با عملی کردن موافقت نامه ی ‏صلح (میان اسراییل و فلسطین) باعث خاتمه حمایت ها از حماس و حزب الله شود که این خود منجر به جدایی سوریه از ‏ایران خواهد شد. ‏
اما اوباما در هفته ی جاری باید ابتدا به نگرانی های اروپا بپردازد. اروپا نگران است که در صورت موفقیت مذاکرات میان ‏تهران و واشنگتن، این احتمال وجود داشته باشد که امریکا اولویت بهره برداری از نفت ایران را به خود اختصاص دهد.‏
دیپلوماسی سریع اما کارآمدی که به ایران اجازه ی وقت کشی ندهد و این کشور را به ایفای نقشی مسوولانه در منطقه ترغیب ‏کند، باید استراتژی اوباما باشد. در غیر این صورت، نقش برجسته ی امریکا در خاورمیانه مخدوش خواهد شد و رقابت ‏تسلیحات اتومی در منطقه به راه خواهد افتاد.‏

دکمه بازگشت به بالا