زندان بگرام اگر بدتر از گوانتانامو نباشد، مانند آن است (قسمت سوم و پایانی)

وکیلان مدافع زندانیانی که در بگرام می باشند می گویند این خود مورد سوال است که آیا مقام های اجرایی می توانند شرایطی را به وجود آورند که یک فرد را برچسب «جنگجوی دشمن» و یا برچسب «جنگجوی غیرقانونی دشمن « بزنند و بعدا وی را از حق اعتراض علیه چنین برچسبی محروم گردانند، برای مدت نامعلومی زندانی بسازند، درجایی نامعلومی محبوس اش سازند و درمعرض بازجویی و شکنجه اش قرار دهند، بدون آن که هیچ گونه حقی را برای جبران آن بشناسند؟».
درنامه ی این وکیلان آمده است که :» بگرام یک اردوگاه توقیفی موقتی نیست که در آن بخواهند سربازان دشمن را که در میدان جنگ اسیر شده اند، در آن جا در زمان و مکان معینی نگه داری بکنند».
دراین نامه گفته می شود «جنگ ضد ترور» مطابق به برداشت حکومت ایالات متحده امریکا، « یک جنگ نامحدود از لحاظ زمانی بوده و از لحاظ مکان خود جهانی می باشد».  
همچنان درنامه ی آن ها آمده است که برعکس گوانتانامو ، بگرام یک زندان دایمی است. هزاران نفر از سر تا سر جهان به این زندان که درمیدان هوایی قرار دارد، آورده شده اند و از جمله ی آن ها اکنون ۷۰۰ نفر باقی مانده اند. قرار است با توسعه این تسهیلات و ایجاد یک زندان جدید، تا ۱۱هزار نفر بتوانند در آن جا زندانی شوند.
ازجانب دیگر ادعا شده است که زندانیان بگرام حداقل امکانات برای تضمین این حق را ندارند که علت اسارت آنها مورد غور قرار گیرد. حال آن که برای زندانیان گوانتانامو به اصطلاح «محکمه خاص برای بررسی موقعیت جنگجوبودن» آن ها دایر شد.
در بگرام نظامیان چنین کاری را در مورد زندانیان انجام نداده اند.  
وکیلان چهار زندانی بگرام که از جمله دو نفرآن ها یمنی، یک تن تونسی و یکی دیگر آنها افغان می باشند، گفته اند که هیچ یک از موکلان آنها مستقمیا از میدان جنگ یا در رابطه ی مستقیم جهت کمک با کدام گروه تروریستی، گرفتار نشده است.
دستگاه عدلی امریکا می گوید رها کردن کسانی که ادعا می شود جنگجویان دشمن اند درمنطقه جنگی افغانستان، و یا حتا مصروف ساختن پرسونل امریکایی به روشن ساختن موقعیت حقوقی آن ها، می تواند تهدیدی علیه امنیت باشد.
بیتس، قاضی مربوط به این چهار زندانی درافغانستان از جان او کوین، معاون سارنوال پرسیده است که «چه دلیلی وجود دارد که قبول کنیم آنها به میدان جنگ می روند… آن ها در میدان جنگ نبوده اند، که باز بدان جا بروند».
از آن جایی که نمی توان یک زمان معین را برای صدور حکم محکمه پیش بینی کرد و از طرف دیگر در دوره بوش نیز چنین کاری صورت نگرفت. حل قضیه زندانیان بگرام نیز مانند بستن زندان گوانتانامو بر دوش باراک اوباما می ماند.

دکمه بازگشت به بالا