زندان بگرام اگر بدتر از گوانتانامو نباشد، مانند آن است (قسمت دوم)

حنا شمسی افزوده است:» هرگاه  ما می خواهیم از تکرار غم انگیز تاریخ خود داری بکنیم، هم کانگرس و هم دستگاه اداری امریکا نیاز دارند تا تحقیق بکنند که دربگرام چه جریان دارد».
اما بسیاری از ناظران معتقد اند که به احتمال زیاد راه حل در دادگاه به وجود خواهد آمد و اشاره ی آنها به تصمیمی است که در مورد زندانیان گوانتانامو اتخاذ شده است.
درماه گذشته دادگاه عالی ایالات متحده امریکا حکم نمود که آن شهروندان خارجی ای که به مثابه ی مظنونان به تروریزم در زندان گوانتانامو زندانی می باشند، مطابق به قانون اساسی امریکا حق دارند تا علیه اسارت شان دریک دادگاه امریکایی درواشنگتن اقامه ی دعوا بکنند. در هفته ی گذشته یک قاضی فدرال این موضوع را مورد غور قرار داده است که آیا این تصمیم که در مورد زندانیان گوانتانامو گرفته شده است، می تواند برای زندانیان در بگرام نیز مصداق داشته باشد و یا نه.
زندان گوانتانامو نیز مانند تسهیلات زندان در بگرام برای آن ایجاد گردیده است تا درجریان «جنگ برضد ترور»، اسیرانی را که از میدان جنگ گرفتار می شوند، در یک منطقه ماورای ابحار و بیرون از قلمرو امریکا، تحت کنترول کامل نظامی، به دور از چشم محاکم امریکایی نگه دارند.
دادگاه عالی ایالات متحده امریکا بارها و مکررا تلاش هایی را که می خواستند زندان گوانتانامو را از بررسی عدلی مجزا سازند، باطل ساخته است. اما استدلال دستگاه قضایی این است که هیچ یک از احکام دادگاه عالی امریکا بر زندان بگرام صادق نمی باشد، زیرا دادگاه های امریکایی درآنجا کدام اقتدار قضایی ندارند.
اما وکیلان مدافع چهار زندانی در بگرام که از سال ۲۰۰۳ بدین سو در آن جا محبوس می باشند، براین نظراند که تصمیم دادگاه عالی ایالات متحده امریکا درمورد زندانیان گوانتانامو، برای زندانیان در بگرام نیز مصداق دارد. آنها در زمینه مثال می آورند که یک حکم دیگر دادگاه عالی امریکا در مورد مناف وی گیرن، حقوق زندانیان گوانتانامو را تا به بغداد گسترش داد.
باربارا اولشانسکی از دانشکده حقوق دانشگاه ستنفوردی که از جمله چهار زندانی در افغانستان، از سه نفر آنها نمایندگی می کند، می گوید:
«هیچ تشابه کاملی میان ( بگرام ) و گوانتانامو وجود ندارد».
جان دی بیتس، یک قاضی مربوط به این قضایا  در واشنگتن،  در حالی که مطابق به خواست حکومت، دایر برنادیده گرفتن تقاضای چهار زندانی در بگرام، عمل نکرد، گفته است:» این افراد از کسانی که در گوانتانامو زندانی می باشند، هیچ فرقی ندارند جز این که محل زندان های آنها متفاوت است».
دستگاه عدلیه ایالات متحده امریکا برای نادیده گرفتن خواست چهار زندانی بگرام استدلال می کند که درافغانستان عملیات نظامی جریان دارد ومحلی برای دادگاه های امریکایی باقی نمی ماند.
یک مقام حکومتی اخیرا به صورت فشرده گفته است:» فراهم ساختن امتیاز برای دسترسی به محاکم ملکی برای جنگجویان دشمن که در صحنه ی جنگ زندانی می باشند، هم از لحاظ حقوقی و هم از نگاه عملی، غیر قابل تصور می باشد».
حکومت ایالات متحده امریکا مدعی است آن طور که بر گوانتانامو کنترول دارد، برمیدان هوایی بگرام  تقریبا کنترولی ندارد. از این رو حکم دادگاه عالی امریکا برای زندانیان گوانتانامو دایر بر حق احضار شخص توقیف شده برای بازجویی علت توقیف اش، در بگرام قابل تطبیق نمی باشد.
از جانب دیگر ادعا می شود که بگرام در یک منطقه جنگی قراردارد وگوانتانامو درچنین جایی موقعیت ندارد. همچنان ادعا می شود که هرگاه یک محکمه غیرنظامی به امور زندانیان در بگرام رسیدگی بکند، در عمل این به بهای ماموریت نظامی درافغانستان تمام می شود.
همچنان مقام های امریکایی براین نظراند که تصمیمی که درمورد مناف درعراق گرفته شده است، دربگرام قابل تطبیق نمی باشد، زیرا مناف یک شهروند امریکایی است نه تبعه خارجی.
وکیلان مدافع زندانیانی که در بگرام می باشند، می گویند که برخی از این زندانیان برای بیش از شش سال را در زندان گذشتانده اند. بنابراین هر ادعایی که دستگاه عدلی در مورد حق احضار شخص توقیف شده برای بازجویی علت توقیف اش در خارج  داشته باشد، «با گذشت این قدر زمان» قوت اش را از دست داده است…
ادامه دارد

دکمه بازگشت به بالا