زندانیان بگرام حق دفاع از خود را دارند

حکومت افغانستان، شاید برای اولین بار به دفاع از حق اساسی شهروندان اش که در زندان امریکاییان در بگرام به سر می برند، برخاسته و اعلام کرده است که «باید به این زندانیان حق داده شود که برای دفاع از خود وکیل مدافع داشته باشند». این مساله پس از آن اعلام شد که دولت امریکا اعلام کرد که همانند دوران بوش با افرادی که در بازداشتگاه امریکایی ها در میدان هوایی بگرام زندانی هستند، رفتار می شود.

از همین سبب به آنها اجازه داده نمی شود،  پرونده های خود را پیگیری نموده و از خود دفاع نمایند.  با درنظر داشت این که حق دفاع از خود یکی از اساسی ترین و طبیعی ترین حق هر انسان است و در هیچ حالتی نمی توان کسی را از آن محروم کرد، این موضع امریکا نقض آشکار حقوق بشر تلقی می شود.  بر علاوه مسایل دیگری را در همین رابطه می توان مطرح کرد که ندیدن آن عواقب بدی را در پی خواهد داشت.  قبل بر این نیز برخی از نهادهای مدافع حقوق بشر وضعیت زندانیان بگرام را خیلی بد تعریف می کردند و حتا آن را بدتر از وضعیت زندان گوانتانامو می شمردند.  قابل یادآوری است که آقای اوباما در جریان کمپاین انتخاباتی اش وعده کرده بود که زندان گوانتانامو را می بندد.  از آن جا که اکثر زندانیان زندان بگرام که شش صد نفر تخمین زده می شوند، فقط مظنون هستند و با در نظر داشت سهل انگاری های نظامیان امریکایی در بازداشت افراد،  بعضا بدون مدرک و احتمالا براساس اطلاعات نادرست، گرفتار شده اند،  محروم شدن آنان از محاکمه و دفاع از خویش کاملا ظالمانه به حساب می آید. مقام های امریکایی با استناد به این که زندانیان بگرام در کشوری که جنگ بر ضد تروریزم در جریان است گرفتار شده اند و جنگ جویان غیرقانونی به حساب می آیند،  گفته اند تا زمانی که رهایی آنان تهدیدی برای امنیت ملی افغانستان پنداشته شود، آزاد نخواهند شد.  این استدلال خیلی شبیه به استدلال کسانی است که پروژه عدالت انتقالی را به این اعتبار که افغانستان در حال جنگ می باشد و عدالت انتقالی صرفا پس از جنگ معنا می یابد، متوقف ساختند.  همان گونه که مخالفان پروژه عدالت انتقالی از عواقب و پیامدهای عدم اجرای برنامه عدالت انتقالی غافل بودند یا خود را به غفلت می زدند،  امریکاییان نیز توجه ندارند که تصمیم شان مبنی بر سلب حق دفاع از زندانیان بگرام،  بی اعتمادی هر چه بیشتر مردم نسبت به دولت و نیز خارجیان را موجب می شود و بر علاوه آن که این کار برگه و دستاویز تازه ای برای طالبان می دهد تا به استناد آن ادعای مکررشان مبنی بر اشغال افغانستان توسط خارجیان را به اثبات برسانند. این کار در عین حال می تواند روحیه قانون گریزی را تقویت نموده و قانون شکنان را جسورتر گرداند و الگوی معتبری برای آنان گردد.  چه انتظار می توان از آن زندانیان بی دفاعی داشت که بدیهی ترین و طبیعی ترین حق شان از آنان گرفته می شود.  اگر آنان به طالبان بپیوندند چه کسی گنهکار است؟ 

دکمه بازگشت به بالا