زنان؛ آسیب پذیرترین قشر جامعه

امسال نیز مانند سال های گذشته از روز جهانی  زن در شرایطی تجلیل به عمل می آید که زنان در نقاط مختلف کشور از کمترین امکانات و حقوق شان بی بهره اند و در حیات سیاسی، اقتصادی و اجتماعی کشور نیز کمترین حضور را دارند.
در چنین روزی یعنی ۸ مارچ ۱۸۵۷ زنان کارگر کارخانه‌های نساجی در شهر نیویارک امریکا برای بهبود شرایط کار شان و در اعتراض به پایین بودن سطح دستمزدشان، دست به تظاهرات زدند.

این حرکت به درگیری قهر آمیز با پولیس امریکا انجامید و پولیس به مظاهره کنندگان حمله کرده و آنان  را سرکوب نمود. در این تظاهرات شماری از زنان کشته و شماری زخمی شدند و از آن بعد همه ساله از این روز در سراسر جهان تجلیل می شود.
این روز در افغانستان از سوی نهادهای مختلف تجلیل می شود. اما کارشناسان می‌گویند که به جای تجلیل سمبولیک آن، بهتر است برای بهبود وضعیت زنان محروم کشور  اقدام های عملی  روی دست گرفته شود.
با گذشت هفت سال هنوز هم هزاران زن در افغانستان به دلایل نبود خدمات صحی جان می‌دهند و افغانستان در رقم مرگ و میر مادران مقام اول را در آسیا و مقام دوم را در جهان داراست.
گذشته از این، همه ساله گزارش‌های از اعمال خشونت علیه زنان توسط نهادهای حقوق بشری انتشار می یابند و گزارش امسال کمیسیون مستقل حقوق بشر نشان می دهد که نسبت به سال گذشته خشونت ها علیه زنان حدود ۸۰ درصد افزایش یافته است.
وزارت امور زنان می گوید که در سال جاری بیش از دو هزار مورد خشونت را این اداره به ثبت رسانیده است که نسبت به سال گذشته که آمار ها به بیش از سه هزار مورد خشونت می رسید، کاهش را نشان می دهد.
کارشناسان افغان دلیل اعمال خشونت علیه زنان را بر اساس گزارش های همه ساله نبود یک مرجع عدلی و قضایی عادل می دانند.
ثریا پیکان، معین وزارت کار و امور اجتماعی می گوید:» این جا قانون عملی نمی شود و عدالت، قضا و قانون اجرا نمی گردد. اگر زنان دریابند که قانون تطبیق می گردد و صدای شان شنیده می شود، به مراجع عدلی و قضایی مراجعه می کنند که در کاهش خشونت موثر خواهد بود».
به گفته ی پیکان اگر در افغانستان زنان به مراجع قانونی مراجعه کنند، با آن که حق به جانب هم باشند، همیشه به نفع مردها فیصله می شود.
زنان افغان در ادارات دولتی خصوصا در ولایات حضور کمرنگ دارند. در پارلمان کشور حدود ۲۵ درصد کرسی ها را در اختیار دارند. در  جمع ۲۶ وزارت، تنها یک وزیر زن آن هم در وزارت امور زنان حضور دارد و تا هنوز یک والی و یک شهر دار در افغانستان از میان زنان انتخاب شده‌اند.
عده‌ی قلیلی از زنان افغان در تجارت سهیم اند و از میان صدها نفر متشبث خصوصی، چند درصد آنان را زنان تشکیل می دهند، در حالی که برخی زنان افغان به شاقه ترین کارها مبادرت می ورزند.
از کشمش پاکی و قالین بافی گرفته تا خیاطی، پیش خدمتی در هوتل ها، کار در نانوایی ها، کالاشویی در منازل و حتا زراعت، از جمله کارهای اند که زنان در آن اشتغال دارند.
کارشناسان امور زنان وضعیت زنان در افغانستان را رقت بار می دانند و حضور زنان در کابینه و دیگر بخش ها را سمبولیک می خوانند.
حسن بانو غضنفر، وزیر امور زنان در محفلی که پنج شنبه گذشته در سالون کانفرانس دانشگاه طبی کابل برای بزرگداشت از روز جهانی زن برگزار شده بود، گفت: حضور چهار زن در کابینه و  این که حدود ۲۵ درصد وکیلان پارلمان زنان می باشند، همه سمبولیک بوده و زنان در این پست ها عملا نقش مشخصی ندارند».
ثریا صبحرنگ، کمیشنر کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان نیز که در این محفل سخن می گفت، ابراز داشت که زنان کشور یکی از محروم ترین و آسیب پذیر ترین افراد جامعه بوده و نماد رنج، ظلم و حقارت محسوب میشوند که همیشه مورد تحقیر، شکنجه و انواع خشونت ها قرار می گیرند.
خانم صبحرنگ برگزاری محافل به مناسبت روز جهانی زن را سمبولیک عنوان نموده، گفت که به منظور خدمت به زنان کشور باید دولت و خصوصا وزارت امور زنان ورکشاپ های آگاهی دهی برای مردان را  در مورد مکلفیت های شان در برابر زنان، دایر نمایند.
اما تحلیلگران می گویند که علاوه بر وزارت امور زنان و دولت افغانستان، زنان افغان نیز باید کوشش نمایند تا مهارت های شان را تقویت نمایند.
پیکان ابراز می دارد:» زنان باید خود ظرفیت های شان را در بخش تحصیلی و علمی بلند ببرند و بکوشند توانایی کار در اجتماع را دریابند و نشان دهند که می توانند کارمثمر کنند تا اعتماد را جلب کنند».

دکمه بازگشت به بالا