روز زن یا روز فراموشی زن

هشتم مارچ، روز جهانی زن فرصتی است برای یادآوری آن چه بر زنان جامعه ی ما گذشته است و می گذرد، هر چند رسم بر این شده است که در این روز،  با مطرح کردن پیروزی ها و پیشروی های زنان در جامعه جهانی و ارایه فهرست بلند بالایی از مبارزات و موفقیت های آنان و یا معرفی نامه ی نه چندان کاملی از چند زن نامدار و نام آور تاریخ،  پرده انکاری بر روی واقعیت آن چه بر زنان جامعه ما می گذرد و گذشته است، کشیده شود.  به این ترتیب کوشش بر آن است که با یک شگرد رندانه و شاید مردانه،  زنان را قانع سازند که همه چیز بر وفق مراد است و زنان می توانند خود را در همه افتخارات زنان تاریخ و جهان شریک بدانند و در نتیجه هر آن چه را که اکنون بر آن ها می گذرد، فراموش کنند. 

متاسفانه برخورد جاری در جامعه ی ما نسبت به زنان،  برخوردی است سخت ابزار گرایانه و کالایی،  از همین سبب هیچ کسی در هیچ مقامی، درصدد آن نیست که مصایب و آلام و بدبختی ها و محرومیت های زنان را به عنوان نشانه ای از عقب ماندگی و بی عدالتی و تبعیض در جامعه بپذیرد.  این همه در حالی است که همه معتقد به نقش خاصی که زن در دیدگاه اسلام دارد، هستیم و از آن به افتخار یاد می کنیم که درست هم هست اما هرگز و حتا یک بار نیز نیاندیشیده ایم که برخوردهای ما در جامعه نسبت به زن تا چه حدی در ضدیت با اسلام قرار دارد.  اغلب کوشش بر این است که افتخار به دست آوردهای اسلام و توجه ویژه ای که رهبر اسلام به زنان داشته است را وسیله ای برای گریز از مسوولیت ها و وجایبی که در برابر زنان داریم،  ساخته و خود را بفریبیم.  وقتی رادیوها خبر می دهند که در آستانه ی روز زن، یک زن  در هرات خودش را سوزانده است تا واقعیت وضعی را که زنان در جامعه ی ما دارد اعلام کند،  عمق فاجعه آشکار می گردد و البته این نه اولین حادثه است و نه آخرین آن، بلکه این حادثه فقط تذکری است که می تواند خاطرات تلخ و دردانگیز صدها حادثه ی دیگر را در ما زنده کند.  خاطراتی که زمان زیادی هم بر آنها نگذشته است. خاطراتی که یادآوری هر یک از آنها،  باید عرق شرم را بر چهره ها بنشاند، زیرا در برابر چنین حوادثی همه مسوول هستیم.  دولت ما دولتی است مردسالار که به زن صرفا به عنوان یک شی و کالا می نگرد و از حضور نه چندان فعال بلکه فرمایشی و نمایشی چند زن،  برای تزیین سیمای مردسالارانه اش بهره می برد، در حالی که برای جلوگیری از تجاوز بر زنان، مرگ و میر مادران،  تبعیض در دادگاه ها، اشتغال زنان، غلبه بر محرومیت شان از آموزش، ‌از میان برداشتن موانعی که در برابر مشارکت آنان وجود دارد،  نه کوششی دارد و نه تلاشی.  روز زن دست کم باید تداعی گر وضعیت زنان باشد و نه زمانی برای فراموش کردن وضع آنان.  

دکمه بازگشت به بالا