روزنامه‌نگاران قربانیان خشونت اند

در سال ۲۰۰۸ موارد خشونت علیه روزنامه‌نگاران در کشورهای آسیایی بیشتر از موارد مشابه در کشورهای خاورمیانه بوده است.
بر اساس گزارش انجمن بین‌المللی مطبوعات، که همه ساله با عنوان «بررسی آزادی مطبوعات» در سطح جهان منتشر می شود، در سال ۲۰۰۸ در کشورهای آسیایی ۲۸ مورد قتل خبرنگاران، عکاسان و سردبیران در حین کار یا در جریان درگیری‌های خشونت آمیز ثبت شده است.
طی سال گذشته میلادی، برای ششمین سال پیاپی، بالاترین رقم مرگ اصحاب رسانه در عراق روی داد. با این همه به دلیل گسترش ناآرامی‌های سیاسی و درگیری‌های خشونت آمیز در نقاط مرزی با افغانستان، پاکستان از نظر تلفات خبرنگاران در جای دوم قرار گرفت.
بر طبق گزارش سالانه ی انجمن بین‌المللی مطبوعات که این‌ بار روی کشورهای آسیایی متمرکز است، در بسیاری از موارد قتل خبرنگاران، این جنایات مورد پیگرد قضایی قرار نمی‌گیرد.
دیوید دیج، مدیر انجمن بین المللی مطبوعات در این گزارش آورده است: «عدم پیگرد قاتلین روزنامه‌نگاران در کشورهای آسیایی به‌خصوص در کشورهایی نظیر فیلیپین و سری لانکا امری فراگیر است. متاسفانه این وضعیت در کشورهای دموکراتیک مانند هند نیز جریان دارد».
مدیر انجمن بین‌المللی مطبوعات افزود: «کسانی که می خواهند با اعمال خشونت و ارعاب خبرنگاران ، آنها را از بازگویی آزادانه ی حقایق باز داشته و به خودسانسوری وادارند، به خاطر وجود این مصوونیت در کار خود موفق هستند».
براساس گزارش سالانه ی «بررسی آزادی مطبوعات» در نقاط دیگر جهان نیز تعداد زیادی از روزنامه‌نگاران کشته شده‌اند؛ از جمله در مکسیکو، گرجستان و روسیه . در این کشورها افزایش حملات بی‌شرمانه و گستاخانه به روزنامه نگاران، اعتماد به نفس را در جامعه رسانه ای، که پیشتر به خشونت خو کرده بود، از بین می‌برد.
در طی سال ۲۰۰۸، در سرتاسر جهان ۶۶ خبرنگار به قتل رسیدند. این تعداد نسبت به قربانیان سال‌های ۲۰۰۷ با ۹۳ و سال ۲۰۰۶ با حدود ۱۰۰ نفر، کاهش خشونت علیه خبرنگاران را نشان می‌دهد.
سردبیر گزارش «بررسی آزادی مطبوعات» می گوید عنصر مشترک در تمام موارد خشونت علیه خبرنگاران، عدم پیگرد و مجازات عاملان آن است.
دیگر موارد خشونت در کشورهای آسیایی در غالب موارد مشابه چالش‌هایی است که روزنامه‌نگاران در کشورهای خاورمیانه با آن رو‌به‌رو هستند.
پاسداری از مذهب در برابر آنچه نقد بر مذهب شمرده می شود، همچنان برپاسداری از حق آزادی بیان ارجحیت دارد. این امر نه تنها در افغانستان، پاکستان و هند که در مالزیا و اندونزیا نیز دیده می شود.
در تایلند قوانین جلوی هر گونه انتقادی از نظام سلطنتی کشور را می‌گیرد. انترنت هدف سانسور حکومت‌های خاورمیانه است، اما در چین ، ویتنام ، تایلند و اندونزیا نیز شاهد افزایش اعمال محدودیت و کنترول انترنت از سوی حکومت‌ها بوده‌ایم.
در کشورهای دیگر آسیایی نظیر بنگله دیش و سری‌لانکا نیروهای امنیتی با استفاده از مقررات مربوط به امنیت ملی نه تنها خبرنگاران را مرعوب بلکه حتا در مواردی در میان آنها وحشت ایجاد کرده اند.
در سطح جهان مقرراتی که معمولا افشاگری و انتقاد از دولت ، سیاستمداران و رهبران را به بهانه ی خدشه دار کردن حیثیت آنها ممنوع می‌کند، ابزار اصلی در اعمال محدودیت بر فعالیت خبرنگاران و پوشش خبری رسانه ها بوده است.
اوتا ملزر، سردبیر گزارش «بررسی آزادی مطبوعات» می گوید :«مقررات موسوم به پاسداری از حرمت و حیثیت مقام ها، دولت و رهبران حتا در کشورهای پیشرفته و دموکراتیک نیز به عنوان روشی برای مجازات روزنامه‌نگاران مورد استفاده قرار می‌گیرد. اگر به عنوان مثال کشورهای عضو اتحادیه اروپا می خواهند سرمشقی برای بقیه جهان باشند، باید از مواردی مانند «هتک حرمت» جرم‌زدایی کنند».
۵۸ سال از عمر انجمن بین المللی مطبوعات جهان می‌گذرد و گزارش بررسی آزادی مطبوعات حدود ۵۰ سال است که همه ساله منتشر می شود.
گزارش امسال روی وضعیت کار ، امنیت و آزادی کارکنان رسانه‌ها در ۳۰ کشور آسیایی متمرکز است و به همراه مصاحبه‌ها و مقاله‌هایی از روزنامه‌نگاران خود این کشورها به چاپ رسیده است.
در عین حال طبق معمول هر سال، این گزارش تمام موارد نقض آزادی مطبوعات در تمام مناطق جهان را نیز شامل می شود.
مرگ‌آورترین کشورهای جهان برای روزنامه‌نگاران در سال ۲۰۰۸:
– عراق (۱۴ نفر)؛
– پاکستان (۶نفر)؛
– هند، فیلیپین، مکسیکو (در هر کشور ۵ نفر)؛
– گرجستان، روسیه (در هر کشور ۴ نفر)؛
– تایلند (۳ نفر)؛ و
– سومالیا، افغانستان، نیپال، سنگال، کروواسی (در هر کشور ۲ نفر).

دکمه بازگشت به بالا