رقابت بر سر هلمند

به دنبال اعلام وزارت دفاع امریکا، منبی بر اعزام ۲۰ هزار سرباز تازه نفس در افغانستان، صدر اعظم بریتانیا نیز از افزایش سربازان آن کشور به افغانستان خبر داده است.
وزارت دفاع امریکا طی ماه های اخیر تلاش کرد تا هم پیمانان ناتو را نسبت به سیاست افزایش سربازان در افغانستان متقاعد سازد اما این تلاش ها به دلایل گوناگون، تاکنون مورد حمایت قرار نگرفته است.

وضع پیچیده امنیتی در کشور، و نگرانی از گسترش نفوذ طالبان سبب شده تا مقام های غربی، به تلاش های گوناگون متوسل شوند، در حالی که ایالات متحده امریکا با تکیه به راهبرد نظامی، در تلاش است تا با این سیاست بر معضل جاری فایق آید، متحدان دیگر امریکا می کوشند تا با سیاست معامله و راهبرد های منطقه ای بر چالش های موجود غالب گردند.
هم اکنون حکومت افغانستان، اعضای ناتو و در راس همه ایالات متحده امریکا فاقد یک سیاست روشن برای حل بحران موجود در افغانستان می باشند. از همین جهت است که گاهی تب معامله با طالبان بالا می گیرد و گاهی هم سخن از طولانی شدن جنگ برای تعقیب آخرین بقایای طالبان گفته می شود این ناهماهنگی ها سبب گردیده تا طالبان بیش از همه استفاده نمایند. ناهماهنگی های خارجی ها نه تنها در شیوه برخورد با طالبان بلکه با تمام ابعاد و سیاست های متحدین حکومت آقای کرزی به چشم می خورد. به طور نمونه حتا روی چگونگی استقرار، و محل جابجایی نیروهای جدید نیز تا هنوز یک هماهنگی میان حکومت افغانستان و متحدین غربی آن وجود ندارد. در حالی که حکومت افغانستان از استقرار سربازان جدید در مرز های مشترک با پاکستان سخن می راند ایالات متحده از قبل نسبت به جابجایی آنها در مناطق چون میدان وردک و لوگر خبر داده است.
هرچند هدف از استقرار این نیرو ها در مناطق یاد شده به منظور ایجاد  یک کمر بند امنیتی برای کابل ذکر شده است، اما با توجه به نا امنی ها در مناطق دیگر، ایجاب می کرد، تا این حضور در مناطقی صورت می گرفت که طی هفت سال گذشته نیروهای بین المللی نه تنها موفق به مهار طالبان در مناطق چون هلمند، قندهار، زابل و ارزگان نگردیدند بلکه با سر درگمی های که در شیوه برخورد با آنان به وجود آوردند عرصه را برای توسعه نفوذ آنان در حوزه های جنوب غرب، شمال و مناطق مرکزی نیز فراهم ساختند شاید گزارش اخیر مبنی بر تسلط طالبان بر ۷۰ درصد خاک کشور اغراق آمیز باشد، اما زمانی که از کابل خارج شوید و در شاهراه کابل – هرات سفری داشته باشید، به واقعیت این گزارش بخوبی پی خواهید برد. به هر حال آنچه که برای مردم افغانستان پس از ۷ سال مهم می باشد، دانستن این مساله است که بالاخره سیاست جامعه جهانی، و حکومت آقای کرزی در قبال طالبان چیست؟ و از کدام منظر به این پدیده نگاه می شود؟ سیاست چند گانه و چند پهلوی حکومت و متحدین غربی آن هنوز هم ادامه دارد و مردم افغانستان از این نوع برخورد ها در حیرت اند که واقعا سرانجام این بازی به کجا می انجامد؟
در این میان رویکرد جدید انگلیس در افزایش سربازان بیشتر از چند جهت قابل بررسی است. نخست این که انگلیس ها در مدت حضور شان در هلمند، بیشترین مجال را برای رشد و فعالیت طالبان دادند و بخش عمده ی این نیروها به جای برخورد با طالبان بیشتر در نقش تماشاچی و نظاره گر به رخدادها عمل می کردند حضور دوامدار طالبان در موسی قلعه و تبدیل آن به دژ تسخیر ناپذیر و تسلط بر بیشتر ولسوالی های این ولایت، همگی در حضور نیروهای انگلیسی صورت گرفت. برخی آگاهان عدم برخورد جدی نیروهای انگلیسی را در برابر طالبان، نشان از تمایل این کشور در سیاست معامله و تلاش برای شریک ساختن طالبان در ساختار حکومت افغانستان می دانند.
این آگاهان اخراج دیپلومات های انلگیسی را از افغانستان دلیلی عینی بر تلاش های مرموز انگلستان در راستای بازگشت دوباره طالبان در قدرت ذکر می کنند. هر چند سربازان انگلیسی از زمان حضور شان تاکنون ۳۳ کشته به همراه داشته اند، اما این تلفات نمی تواند نشان از صداقت آنان در مبارزه جدی با طالبان باشد.
نیروهای انگلیسی پس از نشر خبرهای منبی بر حضور سربازان امریکا در هلمند، اکنون تغییر روش داده و با راه اندازی حمله ها بالای طالبان می خواهد عزم جدی شان را در مبارزه با طالبان به نمایش گذارند.
اکنون هلمند برای امریکا و انگلیس به یک رقابت بزرگ بدل شده است و معلوم نیست که این رقابت بر سر چه می باشد؟
آیا اهمیت هلمند، به موجودیت طالبان است و یا منبع اصلی مواد مخدر در سطح منطقه و جهان؟ هم اکنون هم امریکا و هم انگلستان برای این ولایت سربازان جدیدی را اعزام می کنند و این رویکرد نشان از اهمیت این منطقه برای این دو کشور دارد. حال معلوم نیست که این حضور چه تاثیری می تواند در ضعیت امنیتی منطقه داشته باشد و یا آن که هلمند این بار قربانی رقابت های پنهان مافیا و قدرت های بزرگ برسر منابع سر شار و شاهراه، معامله و سازش با طالبان شود.

دکمه بازگشت به بالا