راکت پرانی بر کابل تاریخ تکرار می شود؟

شب یک شنبه بعد از چندین ماه بار دیگر سه راکت به شهر کابل اصابت کرد و این بار بعد از دوازده سال که حملات راکتی به کابل جان مردم را می گرفت، باز هم سه تن از افراد ملکی در اثر اصابت این راکت ها جان خود را از دست دادند.
گفته می شود این راکت ها که در مناطقی مربوط به حوزه پنجم شهر کابل اصابت کرده اند، از مسیر پغمان بر شهر کابل شلیک شده اند. یکی از این سه راکت به یک خانه مسکونی اصابت کرده است که در نتیجه ی آن سه دختر نوجوان کشته شده اند. دو راکت دیگر در مناطقی اصابت کرده است که سه زخمی بجا گذاشته است.
شهر کابل همیشه از راکت پراکنی ها خاطرات تلخی دارد؛ خاطراتی که با مرگ، پارچه پارچه شدن و معلول شدن عجین است.  این شهر از اواسط دهه شصت هجری با حملات راکتی روبه رو گردید و هزاران تن از شهریان کابل در اثر این راکت ها که آن زمان از سوی نیرو های مخالف دولت وقت شلیک می شد، کشته و یا زخمی و معلول شدند.
این حوادث همچنان ادامه داشت تا این که مجاهدین در افغانستان به پیروزی رسیدند و کابل فقط چند ماه کوتاهی را در آرامش گذراند و پس از آن بود که شهر کابل به طرز وحشتناکی با حملات راکتی و جنگ های درون شهری مواجه شد. این جنگ چنان وحشتناک بود که نظیرش در تاریخ افغانستان تکرار ناشدنی می نماید. تقریبا بیشتر از نصف شهر تبدیل به ویرانه گردید و ده ها هزار تن کشته و صد ها هزار تن زخمی گردیدند و در کل می شود گفت نصف شهر کابل خالی از سکنه گردیده بود. البته در این میان نیز جنایت های وحشتناکی صورت گرفت که کمتر در تاریخ صورت گرفته و فریاد عدالت انتقالی نیز به دلیل این جنایت ها در کابل و دیگر نقاط کشور بلند است.
پس از آن  سال های وحشتناک دهه هفتاد که راکت پرانی بر کابل کمتر خانواده ای را در این شهر بی سوگواری گذاشت، مردم چندین سال را حد اقل از دست راکت های کور راحت بودند. ولی در این اواخر با وجود بیش از دو صد هزار نیروی  امنیتی داخلی وخارجی، باز هم کابل شاهد راکت پراکنی ها شده است.
این بار نیز راکت ها همچون گذشته کور و بی هدف شلیک می شوند و باز هم اگر تلفاتی دارد، مردم ملکی هستند.
این حملات راکتی بر علاوه این که  نگرانی شدید مردم را از آغاز دوباره حملات راکتی علیه کابل بیشتر کرده، ضعف نهاد های امنیتی را نیز می رساند. این راکت ها از پغمان،  نزدیک ترین منطقه به شهر کابل، جایی که مردم معمولا در روز های تعطیلی  برای تفریح و میله می روند، شلیک شده است  و این مساله می تواند تکرار نیز گردد.
پغمان منطقه ای است که با ولایت میدان وردک همسایه می باشد.  میدان وردک از حدود دو سال است که درگیر مشکلات فراوان امنیتی می باشد. در این ولایت بیشترین درگیری ها میان مخالفین و دولت و نیرو های خارجی رخ داده است. بیشتر قطار های اکمالاتی در این منطقه مورد حمله قرار گرفته و سوزانده شده اند. شاهراه کابل- قندهار که بازسازی آن یکی از دستاورد های مهم دولت محسوب می گردد، در این منطقه دوباره به روز قبل از اسفالت افتاده است.
بدتر از این که مسوولین دولتی هم به گفته ی مردم این منطقه نه تنها که نتوانسته اند وضعیت را بهتر بسازند که در خرابتر شدن وضعیت هم نقش داشته اند.
این مسایل می رساند که  طالبان در ولایت میدان وردک به اندازه ی کافی نفوذ دارند و به طریقی می خواهند تا از این مسیر به کابل نفوذ کنند.
پولیس ملی نیز که حافظ و نگهبان مردم و منافع شان است، دچار فساد بی رویه ای است. مقام های وزارت داخله نیز این فساد را تایید می کنند، ولی تاکید دارند که طرح های جدی را روی دست دارند تا فساد را از ادارات این وزارت خانه مهم برچینند.
از جمله ی این طرح ها یکی هم مساله ی مکافات و مجازات در نهاد های پولیس می باشد. بر اساس این طرح پس از این، آن عده از افراد پولیس که در اجرای وظایف محوله از خود شایستگی نشان داده اند، مورد تشویق و مکافات قرار می گیرند و بر عکس افرادی که در اشاعه ی فساد دست داشته و کم کاری از خود نشان می دهند، مجازات خواهند شد. صرف نظر از اثر گذاری یا عدم اثر گذاری این طرح، هر آنچه که بتواند امنیت کشور را از حالت امروزی بیرون کند، قابل قدر است، به شرط آن که  این گونه برنامه ها و طرح ها موقتی و شعاری نباشد.
از سوی دیگر گزارش هایی منتشر گردیده که امریکا در صدد مسلح سازی و ساختن ملیشه ها در ولایت میدان وردک است.
حکومت که در گذشته این طرح را حمایت می کرد، حالا در مقابل این طرح قرار گرفته و این برنامه را به ضرر مردم و دولت می داند. به عقیده ی حکومت ساختن این گونه نیروها موازی با اردو و پولیس ملی سبب اصطکاک میان این نیرو ها خواهد شد.
به هر صورت مثبت و یا منفی بودن طرح ملیشه سازی به یک سو، آنچه در حال حاضر مهم است، این که حکومت باید به هر شکل ممکن جلو راکت پرانی بر شهر کابل را بگیرد و همچنان امنیت را در دروازه های کابل تامین کند، ورنه احتمال زیاد وجود دارد که این راکت پرانی ها همچنان ادامه پیدا کند و در آن زمان احتمال این که تاریخ باز بر کابل تکرار گردد، خیلی زیاد خواهد بود و آن زمان دیگر هیچ کس نخواهد توانست تبعات راکت پرانی بر کابل را پیش بینی کند.
 

دکمه بازگشت به بالا