خودش را بیاور، اما نام اش را نبر

مشهور است که یکی از امیران سابق، در یک شب سرد و بارانی از لشکر و لوای خویش به دور مانده و ناگزیر شد با تنها خدمتگار همراه اش در صحرا بخوابد، در حالی که نه پوشش و نه زیراندازی در اختیارش بود. نیمه های شب چون سرما فزونی یافت و امیر موصوف را لرزیدن گرفت، به غلام اش گفت که هیچ چیزی برای در امان ماندن از این سرمای طاقت فرسا نمی توان یافت، تا به جای لحاف بر سر اندازیم. غلام هر چه گشت چیزی نیافت، لاجرم به نزد او برگشت و گفت هیچ نیافتم مگر کهنه جلی که بر روی استر خویش می اندازم. اگر امر دهید همان را بیاورم و بر دوش مبارک اندازم. امیر گفت ای غلام جاهل نام اش را نبر اما خودش را بیاور که چاره ای نیست جز خسبیدن در زیر آن.

یکی از طرح هایی که دولت آقای کرزی از دیر باز بدین سو در پی انجام اش بود و می کوشید به شکلی از اشکال آن را پیاده کند، ملیشه سازی و تشکیل گروه های اربکی بود که از قضا خلقی ها و قبل از آن ها اعلی حضرت نادرخان را می شود مبدع و مبتکر و حتا مخترع آن دانست. از همین سبب بود که چه در پارلمان و چه در خارج از آن با عکس العمل های زیادی مواجه شد و با آن که توسط یکی از فرماندهان نظامی امریکا هم مورد حمایت قرار گرفت، عملی نشد و مسکوت ماند. اما از آن جایی که مرغ دولت همیشه یکپا دارد و اگر لازم باشد هیچ پا ندارد، عملی کردن این طرح هم چنان در دستور کار قرار داشت. تا این که مصلحت بر این قرار گرفت که همان طرح قدیم با آرایه و پیرایه و تغییر نام عملی شود. در همین راستا وزارت داخله اعلام داشت که واحد جدیدی به نام «قطعات محافظت عامه» در چوکات نیروهای امنیتی، تشکیل شده است که قرار است تامین امنیت عامه،  سرک ها و موسسات، مکاتب و شاهراه ها و پروژه های عام المنفعه از وظایف آن ها باشد. گفته شده است که این قطعات در ولسوالی ها و ولایات، تحت فرمان قوماندانی پولیس و در مرکز تحت فرمان وزارت داخله فعالیت می کنkد. اگرچه آقای اتمر گفته است که این قطعات نه ملیشه هستند و نه اربکی، ولی نگفته است که چه تفاوت هایی آنان را از ملیشه و اربکی متمایز می سازد؟ این که گفته شده است افراد جذب شده در این قطعات کسانی هستند که سابقه جرمی نداشته باشند، فقط یک شعار است، زیرا در کشوری که جنایت کاران خیلی بزرگ از مصوونیت و معافیت کامل برخوردار هستند و کسی نمی تواند حتا به اشاره از آنان یاد کند و مجرمین و جنایت کاران معلوم الحال به سادگی از محکمه فرار می کنند،  و در بسیاری از مناطق ادارات دولتی اصلا حاکمیت ندارند، مجرمین زیادی برای یافتن مصوونیت هم، حاضر به نام نویسی در این قطعات هستند، همان گونه که برخی ها به همین منظور برای رفتن به پارلمان مسابقه گذاشته بودند. جالب تر از همه این که افراد شامل در این قطعات ملبس به لباس پولیس ملی می شوند. این در حالی است که بارها در اخبار شنیده ایم که افراد جنایت کار با سو استفاده از لباس پولیس مرتکب تجاوز بر زنان و… شده اند و کسانی نیز، که خود واقعا پولیس بوده اند. این که پول معاش این افراد را امریکا بدهد یا کشور دیگر، هیچ مشکلی را حل نمی کند؛ همان گونه که تشکیل این قطعات نه فقط نمی تواند مشکل امنیتی را کاهش دهد بلکه برآن می افزاید.  اگر وزارت داخله به جای این کار بکوشد از لحاظ کیفی به تقویه انگیزه های ملی در افراد پولیس بپردازد و از لحاظ کمی به صورت اصولی بر تعداد آنها بیافزاید، بهتر خواهد بود. تغییر نام و عنوان چیزی را عوض نخواهد کرد.  خلقی ها تجاوز آشکار شوروی را کمک های انسانی کشور دوست می نامیدند و می خواستند ماهیت استعماری آن را بپوشانند اما دیدیم که نشد. 

دکمه بازگشت به بالا