حمله به غزه؛ وقتی قربانی به جنایت کار تبدیل می شود!

۱
جنگنده های ۱ف-۱۶ اسراییل به تکرار نوار غزه را بمباران کردند تا توانستند ۲۲۰ فلسطینی را به قتل برسانند.(این ارقام در حال افزایش است.) بیشتر از ۷۰۰ نفر دیگر نیز زخمی اند، ولی، شفاخانه ها می گویند که تعداد زخمیان خارج از ظرفیت شان بوده و دوای کافی نیز در اختیار ندارند.
زیپی لیونی، رهبر حزب بر سر قدرت «کادیما» و وزیرخارجه ی اسراییل، می گوید که حمله هوایی اسراییل اقدامی در دفاع از خود بوده است. البته، معلوم نیست که خانم زیپی لیونی کشتن ۲۲۰ فلسطینی را چگونه بخشی از برنامه ی دفاع از خود محسوب می کند. گوردن جاندرو، سخنگوی کاخ سفید نیز گفت که در برابر شلیک صدها راکت حماس به خاک اسراییل، اقدام هوایی این کشور را درک می کند.

البته، در این حمله هوایی در کنار کشته شدن ۲۲۰ تن، شفاخانه ی الشفا نیز مورد اصابت گلوله و بمب قرار گرفته است. به این ترتیب کاخ سفید نیز کشته شدن غیر نظامیان فلسطینی و هدف گیری نقاط غیر نظامی از سوی دولت اسراییل را قابل درک می داند.
می گویند این کشتار از سال ۱۹۶۶ به این سو در سرزمین های اشغالی بی سابقه بوده است. بر اساس نوشته ی روزنامه ی اسراییلی هارتص، دولت این کشور از  ۶ ماه آمادگی نظامی و استخباراتی کامل را برای حمله ی گسترده روی دست گرفته بود. از این خاطر دولت اهود اولمرت توانست ۲۳۰ فلسطینی را بکشد و ۶۰ پایگاه امنیتی و پولیس غزه را نابود نماید. اسراییلی ها به این صورت نشان دادند که بهای ادامه ی حیات گروه حماس در نوار غزه تا مرز کشتار چند صد نفر نیز است.
اروپایی ها و امریکایی ها که معمولا در برابر نقض حقوق بشر در کشور های مخالف حساس هستند، در برابر این حمله و کشتار حاصل آن سکوت کرده اند. تنها امریکایی ها به اسراییلی ها گفته اند که نباید غیر نظامیان در حملات نظامی کشته شوند. البته، معلوم نیست وقتی شصت جنگنده ی اف-۱۶ برای چندین بار غزه را بمباران می کنند، چطور غیرنظامیان کشته شده نمی توانند. اما، این روزها که کاخ سفید مصروف دیکتاتور افریقایی، رابرت موگابه رییس دولت زیمباوه، است و از او می خواهد که به خاطر مردم خود از قدرت کنار برود، نمی تواند اسراییل را به خاطر کشتار ۲۲۰ نفر انتقاد کند و یا حداقل از این کشته شدگان حمایت خود را ابراز بدارد.
اروپایی ها نیز به تبعیت از ایالات متحده همانند گذشته در برابر حمله ی دولت اسراییل سکوت کرده اند. رسم در میان آنان بر این است که اگر از اسراییل و اقدام هایش انتقادی شود، به معنای موضع گیری ضد یهودی و حمایت غیر مستقیم از حماس است. از این خاطر، هیچ دولت اروپایی جرات نمی کند که حداقل اسراییل را به خاطر سوختن و کباب شدن دو دختر خرد سال فلسطینی در این حمله هوایی، سرزنش کند. البته، من باور دارم که دولت اسراییل و شاید بسیاری از دولت های غربی، از جمله ایالات متحده بر این باور هستند که حماس نماینده ی مردم غزه بوده و باید این مردم به خاطر انتخاب حماس هزینه ی آن را بپردازند. به ویژه این عقیده در اسراییل نیز شایع است.
یکی از استادان دانشگاه اسراییلی در گفتگو با شبکه الجزیره مردم غزه را سزاوار این برخورد دانسته و می گفت آن کسی که حماس را انتخاب می کند، عکس العمل شدید اسراییل را نیز توقع داشته باشد.
اما، به هر حال، این حمله ی اسراییل نشان داد که صلح فلسطین و اسراییل تحت هر برنامه ای ناممکن است. دو جناح چنان انباشته از کینه و نفرت هستند که وقتی در میز مذاکره با هم می نشینند یک دیگر را به چشم تروریست می نگرند.

۲
مصطفی برغوثی از رهبران صلح طلب فلسطینی که پس از مرگ یاسر عرفات خود را نامزد ریاست تشکیلات خودگردان فلسطینی نیز کرد، در گفتگو با شبکه ی الجزیره از اسراییل انتقاد کرد که از تاریخ نیاموخته است. او می گفت که عروج و قدرت گرفتن حماس ناشی از سیاست های اسراییل و البته به تبع آن غرب است. اسراییل تمام رهبران فلسطینی را به یک چشم می بیند. عملکرد اسراییل باعث به قدرت رسیدن افراط گرایان می شود. زیرا، با کشتن رهبران فلسطینی، میانه روها از صحنه کنار رفته و افراط گرا ها قدرت را به دست می آورند. چنانچه اسراییل در ۱۹۸۲ به جنوب لبنان حمله کرد تا نیروهای یاسر عرفات را در آنجا نابود نماید، اما، جایگزین عرفات حزب الله لبنان و حماس شدند.
روزنامه ی اسراییلی هارتص در تحلیل روزانه ی خود حمله ی هوایی اسراییل به غزه را «سیاست ایجاد هیبت و هول» به سبک امریکایی ها در عراق عنوان کرد. محاصره ی غزه و جلوگیری از ورود انرژی، غذا و دوا به مردم غزه، این امیدواری را در اسراییل به وجود آورده بود که شاید حماس و یا مردم غزه آتش بس شش ماهه ی موجود میان حماس و اسراییل را به یک آتش بس طولانی مدت مبدل سازند و از کشتن و یا زخمی ساختن مردم عادی اسراییل با راکت های پرتاب شده از غزه پرهیز کنند. ولی، نه محاصره غذایی و دارویی که سازمان ملل آن را عمل شرم آور توصیف کرد، در برخورد حماس با اسراییل تاثیری گذاشت و نه اهالی غزه حمایت خود را از حماس و اسماعیل هنیه کاستند. اسراییلی ها بسیار امیدوارند که فتح به رهبری محمود عباس بتواند حاکمیت خود را بر کل قلمرو سرزمین های موجود فلسطینی گسترش داده و از این طریق مذاکرات صلح به یک نتیجه ی دلخواه دست پیدا کند. ولی، سیاست اشتباه اسراییل این است که با کشتن مردم عادی در غزه، هرگز نمی تواند حماس را از صحنه حذف نماید. به هر اندازه که مردم کشته می شوند، گرسنگی می کشند و سختی می بینند، به همان اندازه به آن گروه های سیاسی و نظامی ای گرایش پیدا می کنند که با خشونت از آنان دفاع کنند. و این کار نه از محمود عباس و سازمان فتح ساخته است، بلکه، چنین کاری از حماس و گردان های ترور و کشتار عزالدین قسام بر می آید.
از نظر فلسطینی ها اسراییل یک دولت اشغالگر و رژیم جنایتکار است. چنین دولتی نمی تواند به سادگی این مردم را مهار بزند. اسراییلی ها برای تحمیل یک صلح تحقیرآمیز بالای مردم غزه، حماس را مورد هدف قرار داده و کودکان بیمار در شفاخانه های غزه را در بی دوایی و شاید هم بی برقی قرار می دهند. این برخورد برای تحمیل صلح در تاریخ ۶۰ ساله ی سرزمین های اشغالی بی نتیجه بوده است، و روی آوردن دو باره ی اسراییل به چنین سیاستی تنها بن بست مذاکرات و آینده ی صلح در خاورمیانه را نشان می دهد.

۳
کشتن مردم بی گناه، چه اسراییلی و چه فلسطینی، یک جنایت است. اروپایی ها و امریکایی ها عادت دارند که حزب الله، حماس، جهاد اسلامی و… را گروه های تروریستی بخوانند. دلیل آنان نیز مشخص است. این گروه ها مردم عادی، از جمله اسراییلی ها را می کشند.
ولی، وقتی سیاستمداران در بروکسل، پاریس، برلین، لندن خبر کشته شدن غیرنظامیان در غزه را بخوانند و ببینند، اقدام های اسراییلی را تروریستی نخواهند خواند. دلیل آن نیز معلوم نیست. به همان اندازه که حماس با کشتن غیر نظامیان در اسراییل مرتکب تروریزم می شود، دولت اسراییل با کشتن مردمان عادی فلسطینی نیز مرتکب تروریزم دولتی می گردد.
ولی، اسراییل و فلسطین نیاز دارند که از رهبران تندرو و نظامی فاصله بگیرند. به هر اندازه که تندروان در این مناطق به قدرت دست پیدا کنند، به همان اندازه روند صلح به تاخیر می افتد. نه حزب لیکود و شاس و …. اسراییل را به سوی یک صلح فارغ از صهیونیسم اشغالگر سوق می دهد و نه حماس و جهاد اسلامی  فلسطینی ها را به دست یافتن به صلح عادلانه موفق می سازد. تندروان تنها جنگ نظامی را دامن می زنند و اشغال سرزمین های فلسطینی ادامه پیدا می کند.
انتخاب حماس یک انتخاب عاقلانه ی سیاسی برای مردم غزه نیست. حماس، بازتاب رنج، خشم و نفرت مردم از اسراییل است. ولی نه غرب و نه اسراییل حاضر به درک عملی این نکته نیستند. وقتی اسراییل ۲۲۰ فلسطینی را قتل عام می کند، نباید غرب توقع داشته باشد که حماس در پاریس و یا اناپولیس قرارداد صلح را امضا نماید.

 

دکمه بازگشت به بالا