تیغه‌ی دو لبه‌ی انتخابات

یادداشت: این مطلب قبل از تصمیم کمیسیون انتخابات مبنی بر برگزاری انتخابات در ۲۹ اسد سال آینده، نوشته شده است.

تصمیم نهایی کرزی برای برگزاری به موقع انتخابات دارد تعجب همگان را بر می انگیزد. همه در یک نکته توافق دارند: کرزی، مخالفان و موافقان خود را حیرت زده کرده است. زیرا، یک اتفاق نظر وجود دارد که با وجود نقض قانون اساسی، تعویق در برگزاری انتخابات گزینه ی مناسب است. در شرایطی که کمیسون آمادگی برگزاری انتخابات را ندارد و حکومت حتا امنیت شهر کابل را نیز تضمین کرده نمی تواند، شرکت افغان ها در این انتخابات ، از لحاظ سطح مشارکت مردم و عادلانه و فراگیر بودن آن، به شدت سوال برانگیز خواهد بود. به ویژه طالبان با تهدید رای دهندگان خواهند توانست که در مشارکت مردم در مناطق نا آرام جنوب و شرق و حتا ولایات نزدیک کابل مانند غزنی، کاهش بیاورند.

از این خاطر، ناتو معتقد است که تا آمدن هفده هزار نیروی اضافی امریکا در قسمت تامین امنیت انتخابات دچار مشکل هست. البته، این نیز معلوم نیست که حتا اگر این نیروی اضافه به افغانستان بیاید، بازهم حکومت و ناتو می توانند انتخابات را در شرایط امن برگزار نمایند و رای دهندگان را فارغ از ترس جانی به پای صندوق های رای بکشانند یا خیر؟
مشکل غرب با کرزی
هفته نامه ی آلمانی اشپیگل در گزارش مفصلی در باره ی تصمیم انتخاباتی رییس جمهور افغانستان، به نقل از چند مقام غربی، می نویسد که کرزی با پیش انداختن زمان انتخابات غربی ها را به شدت تحریک کرده است. اشپیگل به طرز جالبی به نقل از یک مقام سازمان ملل می نویسد که کرزی با آگاهی از این امر که غرب و احزاب سیاسی طرح انتخابات در بهار را رد می کنند، به افکارعامه خواهد گفت که او به قانون اساسی وفادار ماند، ولی، غرب و جناح های سیاسی داخلی با آن مخالفت کردند، و این باعث می شود که او طرح یک دولت موقت به رهبری خود را بریزد، و به عنوان «بابای ملت» تا زمان برگزاری انتخابات که آن نیز مشخص نخواهد بود، زمام امور را به دست بگیرد.
این هفته نامه در ادامه می نویسد که او در داخل به عنوان دست نشانده ی غرب مطرح است، ولی، با این اقدام و رویارویی به خود در برابر این اتهامات اعتبار و حیثیت می بخشد، کما این که می داند اگر به این صورت بازی سیاسی مخالفت با غرب را ادامه بدهد، چنان که کاندولیزا رایس، وزیر خارجه ی سابق امریکا هشدار داده بود، ایالات متحده همکاری های خود را با او قطع خواهد نمود.
اما نویسندگان اشپیگل باور دارند که حکومت اوباما به شیوه های مختلف نشان داده است که دوره ی حامد کرزی به سر آمده است. از جمله ریچارد هالبروک در پاسخ به این سوال که آیا اداره ی اوباما هنوز از آقای کرزی حمایت می کند، گفت، «در افغانستان افراد واجد شرایط و موثری فراوان وجود دارند».
عاقبت این بازی داوود خانی به کجا می کشد؟
تفسیر همه از اقدام انتخاباتی آقای کرزی یکی است: او می خواهد مشروعیت اش پس از ختم دوره ی کاری اش به عنوان رییس جمهور تضمین شود و از سوی دیگر حتا اگر در موعد مقرر انتخابات برگزار شود، هیچ کسی به غیر از خودش پیروز نخواهد شد.
ولی نکته ی مهم این است که او پای در راه پر خطری گذاشته است. به نظر نمی رسد که عدم هماهنگی با سازمان ملل، ایالات متحده و کشورهای قدرتمندی چون بریتانیا، آلمان و فرانسه که طرفدار برگزاری انتخابات در ماه اگوست هستند، تدبیر سنیجده ای باشد. نکته ی مبهم این است که رییس جمهور در اوج مخالفت های متحدان اصلی خود در نهایت از چه رویه و ساز و کاری در برخورد با غرب و به ویژه ایالات متحده استفاده می کند؟
شاید، کرزی به تاخیر در برگزاری انتخابات تن بدهد، ولی، پیامد آن این است که فاصله میان خود و واشنگتن و پایتخت های اروپایی را افزایش می دهد. هرچند بسیاری از عاقبت اندیشان این مملکت گفته بودند که از بحران آفرینی کرزی بیم در دل دارند، اکنون یک مقدار روشن می شود که او حکومت را به این سادگی ها رها کردنی نیست و معلوم نیست که آخر این کشمکش به کجا خواهد انجامید.
بد اقبالی آقای کرزی در این است که گزارش های پی در پی رسانه های غربی حکایت از تنهایی او در کابل دارد. با وجود این که پس از حجم فزاینده ی انتقاد ها نسبت به حامد کرزی، حکومت امریکا مقام های را به کابل فرستاد، ولی، هیچ اطمینانی در کابل مبنی بر حمایت غرب از رییس جمهور وجود ندارد. ولی، نقطه ی ابهام نیز در همین است.
نامزدان اصلی انتخابات همه در یک حالت تردید قرار دارند. هیچ کدام مایل نیستند که به صورت صریح سخن از نامزدی خود بزنند. هرچند کسانی مانند اشرف غنی جلسات مختلف با مردم در کابل دارند، ولی، حتا او نیز نمی خواهد به صراحت خود را نامزد ریاست جمهوری اعلام نماید. آقای کرزی نیز با وجود تلاش ها و انتصاب آشکار و نهان مقام های حکومتی و انتخاباتی جهت تضمین پیروزی اش در انتخابات، مطمین نیست که آیا پای در رقابت های رسمی خواهد گذاشت یا خیر. گفته می شود که شاید در نهایت از تصمیم خود منصرف شود.
شاید، این بلاتکلیفی ناشی از تردید ایالات متحده در انتخاب متحد جدید در کابل باشد. سفر متعدد نامزدان ریاست جمهوری حکایت از این دارد که باید هرچه زود تر تکلیف حمایت این کشور از  نامزد معین در کابل روشن گردد.
برای بسیاری ها این نکته واضح است که اگر بی طرفی واشنگتن همچنان نسبت به انتخابات آینده ریاست جمهوری ادامه پیدا کند، اسپ مهار ناپذیر قدرت کرزی عرصه را برای رقیبان دیگر خود تنگ خواهد کرد. زیرا، پشتوانه ی رقیبان کرزی حمایت ها و دلگرمی های غرب خواهد بود، همچنان که پشتوانه ی رییس جمهور در این انتخابات منابع و قدرت نامحدود حکومتی است.

دکمه بازگشت به بالا