توسعه به مثابه ی حق بشری انسان ها (قسمت دوم و پایانی)

« ندای جهانی برای اقدام علیه فقر»، یک شبکه ی متشکل از اتحادیه ها، سازمان های زنان، سازمان های محیط زیست، کلیساها وسایر گروه های ذی علاقه از قریب ۱۰۰ کشور جهان می باشد. این گروه در اواسط ماه اکتوبرامسال ضمن یک ابتکارآگاهی دهنده توانست قریب به ۲درصد جمعیت جهان را علیه فقر و نابرابری بسیج کند. به همین سلسله موضوع «حق توسعه به مثابه ی حقوق بشر» نیز مطرح گردید. سلویا بورن عضو هیات عامل این گروه می گوید
  چنین نانی هرگاه براثر زحمت کشی مردم و سرمایه گذاری در خود افغانستان تولید شده باشد، می تواند نوید دهنده ی توسعه وآزادی واقعی باشد.
« معمولا وقتی که از توسعه سخن به میان می آید، از درصد توسعه، از سیستم اقتصادی و از مقوله های مربوط به اقتصاد کلان حرف زده می شود. اما هرگز چیزی در مورد انسان گفته نمی شود. منظور ما  انسان هایی اند که روزمره برای بدست آوردن معاش شان تلاش می کنند؛ انسان هایی که باید تصمیم بگیرند چگونه به فرزندان شان نان بدهند. این ها نمی توانند معاش شان را تامین بکنند و نه به فرزندان شان نان بدهند. این انتخاب بی رحمانه ای است که روزانه در برابر بسیاری انسان ها قرار گرفته است.»
از آغاز اعلام حقوق بشر تا کنون سال هاست که کشورهای مختلف فقط به جوانب معین حقوق بشرتاکید کرده و جامعیت آن را ازنظر انداخته اند. سلویا بورن در این مورد می گوید:
« وقتی که به الفاظ اعلامیه جهانی حقوق بشر توجه شود، دیده می شود که درآن حقوق اجتماعی و اقتصادی هم وجود دارد. اما آنچه در۶۰ سال اتفاق افتاده است، دیده می شود که کشورهای غربی گفتار شان را روی حقوق سیاسی یعنی آزادی بیان ، آزادی سفر وامثال آن متمرکز نموده اند، درحالی که کشورهای دیگری مانند روسیه، چین و برخی کشورهای افریقایی به صورت خاص از حقوق اجتماعی و اقتصادی سخن گفته اند. این درحالی است که حقوق بشر مانند یک «مینوی غذا» در رستوران نیست که بتوان برخی غذاها را انتخاب کرد و برخی دیگر را نخواست».
برای سلویا بورن که در اواسط ماه اکتوبر امسال ۱۶۲میلیون نفر را جهت مبارزه علیه فقر و نابرابری بسیج کرده است، مساله حق توسعه یک سوال حیاتی است. او معتقد است که منابع زمین، امکان تغذیه همه ی انسان ها را دارد، مشروط برآن که منابع دست داشته، مجددا توزیع  گردند. او در این رابطه به « اعلامیه حق توسعه» مصوبه ملل متحد درسال ۱۹۸۶اشاره می کند که در آن «توزیع مجدد منابع « تذکر داده شده است.
آیبه ریدل،  کارشناس حقوق بین الملل و حقوق اروپایی براین نظر است که برای تطبیق حقوق بشر وحق توسعه به پول ضرورت است. لاکن سلویا بورن براین نظر است که پول به تنهایی چیزی کرده نمی تواند. نظام اقتصادی باید به هدف ایجاد برابری و از پایین معروض به اصلاحات گردد. سلویا بورن براین نظر موافق نیست که مثلا یک مقدار مواد امدادی و غذایی که کشورهای صنعتی با سبساید های هنگفت در خود کشورهای شان تهیه می کنند ، آن را به کشورهای فقیر بیاورند و به فقیران بدهند، تا از این طریق بتوانند توسعه را به وجود بیاورند.  او می گوید:
«پاسخ صحیح آن است که ما بر انسان ها سرمایه گذاری کنیم، دربخش توسعه سرمایه گذاری کنیم و در خود کشورهای فقیر سرمایه گذاری کنیم. این پول هایی که ما به نام کمک های انکشافی به دست می آوریم، فقط یک درصد ناچیز پول هایی است که کشورهای صنعتی از طریق تجارت غیرمنصفانه، بازپرداخت قرضه ها وسود قرضه های شان به کشورهای فقیر به دست می آورند. ما درغرب به یک بازی غیرمنصفانه مشغولیم و به طور موثری توسعه بسیاری کشورها را مانع می شویم «.
 مارگرت سیکاگیا از کمسیون حقوق بشراوگندا، معتقد است که توسعه کشورهای فقیر تنها در یک همکاری واقعی بین کشورهای کمک کننده و پیشرفته و مقام های کشورهای فقیر و توسعه نیافته ممکن است. اومی گوید:
 « دیگرشریکان توسعه تنها رییسان یا کشورهای صنعتی کمک کننده نیستند که شرایط را وضع بکنند، بلکه این شریکان توسعه درخود کشور توسعه نیافته و فقیراند. دراین جا همکاری است که می تواند مفید واقع شود. ما کارمان را خود ما انجام می دهیم. می کوشیم اوضاع کشورمان را بهبود بخشیم. شما می توانید ببینید درکجا ضرورت به کمک است. بدین ترتیب ازحقوق بشر و حکومتداری خوب حمایت می شود».
 
 

دکمه بازگشت به بالا