بی خانمان ها؛ سوالی در برابر عدالت اجتماعی

هفته ی گذشته یکی از موسسات بین المللی اعلام داشت که ده ها هزار نفر از افراد بی خانمان در افغانستان به کمک های بشردوستانه به ویژه مواد غذایی نیاز دارند. برای کشوری که عدالت اجتماعی و توسعه متوازن به حیث یکی از اصلی ترین شعارهای موجود در آن مطرح است، این مساله بزرگ ترین چالش را به وجود می آورد و و عملکرد دولت و دولتمردان را برای تطبیق این شعارها با سوال مواجه می سازد.
عفو بین الملل با اشاره به آمارهای سازمان ملل، اعلام کرده است که حدود ۲۰۰ و سی و پنج هزار نفر در افغانستان بی خانمان هستند که عمدتا به علت درگیری های  صورت گرفته میان نیروهای خارجی و گروه های مسلح مخالف دولت خانه و کاشانه ی خود را ترک کرده و در شرایط بی سرپناهی قرار گرفته اند.
بر اساس گزارش عفو بین المللی خشک سالی و کمبود مواد غذایی نیز در شمال و غرب افغانستان تشدید شده است و مردم را مجبور کرده است تا به مناطقی مانند کابل، هرات و دیگر شهرهای بزرگ نقل مکان کنند که در شرایط سخت و بدون سرپناه زندگی می کنند.
سام ظریفی، مدیر بخش آسیا و اقیانوس آرام در عفو بین الملل، گفته است که استراتژی جهانی در خصوص افغانستان نباید تنها بر حل نظامی مشکلات افغانستان متمرکز باشد، بلکه باید راهکارهایی برای ایجاد تغییر مثبت در زندگی افرادی که به اثر جنگ و خشک سالی مواجه با تهدیدهای زیادی از ناحیه عدم معیشت مطمین می باشند، نیز کار صورت گیرد.
این مقام عفو بین الملل خاطر نشان ساخته است که بی خانمان های افغانستان در کابل و هرات در الونکهای نامناسبی زندگی می کنند که هیچ گونه وسایل گرم کننده ندارند و حتا برخی از این افراد یک زیرانداز مناسب هم نداشته و کودکان و سالخوردگان مجبور می شوند تا روی زمین نمناک بخوابند. به گفته ی آقای ظریفی این افراد به غذا، آب آشامیدنی و خدمات صحی و آموزشی دسترسی ندارند و همچنین در معرض انواع بیماریها از جمله سل قرار دارند.
بی خانمانی عده ای از افغان ها در حالی از سوی عفو بین الملل مورد توجه قرار می گیرد که دولت کنونی افغانستان از دموکراسی، خدمت به مردم، ایجاد سعی و تلاش برای تامین زندگی توام با آسایش و رفاه برای مردم کشور شعار می دهد. اما در عمل دیده می شود که دولت افغانستان در انجام این وظایف آن چنان غیر مسوولانه عمل کرده است که اصلا این ذهنیت را به وجود آورده که گویا تامین زندگی آرام توام با آسایش و رفاه اصلا در آجندای وظایف دولت شامل نمی باشد.
اساسا اگر به دقت به موضوع دولت داری در افغانستان توجه شود، بیشترین حساسیت هایی که دولت را به خود مشغول داشته و به عنوان وظیفه ی اصلی دولت به حساب آمده، دلمشغولی با مخالفان مسلح دولت افغانستان بوده است که در کنار این که شماری زیادی از نیروهای خارجی نیز برای مبارزه با این معضل در کشور حضور دارند و تاکید کشورهای عضو پیمان ناتو و ایالات متحده امریکا نشان می دهند که این کشورها در صدد تقویت نیروهای شان برای قرار گرفتن در موقف برتر نسبت به مخالفان دولت اند، اما در عین زمان همین مساله باعث گردیده تا دولت نیز وظایف زیاد دیگر خود را به فراموشی سپرده و خود را دلمشغول جنگی کند که بعضا جایگاه مشخص آن در همین جنگ نیز به صورت روشن معلوم نمی باشد.
بار بار گزارش هایی از مناطق مختلف افغانستان به ویژه از مناطق نسبتا آرام کشور به نشر می رسند که حاکی از نارضایتی مردم از دولت بوده و این ارزیابی را ارایه می کنند که دولت در تطبیق سیاست عدالت اجتماعی و توسعه عادلانه و متوازن عمل نکرده، بلکه با تحت تاثیر قرار گرفتن در برابر تحرکات ناشی از سوی طالبان انجام وظایف در برابر مردم ساکن در مناطق آرام را به فراموشی سپرده است.
همین مساله باعث گردیده است تا این پندار به وجود بیاید که گویا توجه دولت برای انجام مسوولیت های تعهد شده اش در برابر مردم افغانستان تنها از طریق اخلال در نظم و به وجود آمدن نا امنی و نا آرامی جلب می گردد. در حالی که مبالغ زیادی از سوی جامعه جهانی برای بازسازی افغانستان کمک شده است، اما به اثر اعمال سیاست عدم تفکیک بازسازی و جنگ از سوی دولت، این مبالغ نتوانسته در راستای تطبیق بازسازی و ایجاد بهبود در معیشت مردم مفید واقع گردد.
این در حالی است که بسیاری از صاحب نظران به این موضوع تاکید دارند که اگر دولت افغانستان با تفکیک وظایف سیاست بازسازی و توسعه را در مناطق امن اعمال می کرد، این امر باعث ایجاد الگو و مدل مناسب برای ساکنان مناطق نا امن می گردید. زیرا وقتی ساکنان مناطق نا امن می دیدند که دولت در مناطق امن سیاست های توسعه ای را برای بهبود زندگی و سطح عمومی زندگی مردم تطبیق می کند، بدون هیچ تردیدی علاقه می گرفتند تا برای ایجاد امنیت در مناطق خویش سهم گیرند. در حالی که در اوضاع کنونی افغانستان موضوع به صورت معکوس مصداق پیدا کرده و بعضا مشاهده می شود که مردم فکر می کنند برای جلب توجه دولت باید به نا امنی روی آورد.

دکمه بازگشت به بالا