بوت پرانک به سوی جورج بوش در عراق

یادداشت: این متن قبل از سفر جورج بوش به کابل به تحریر در آمده است.

هم چنانی که خبر ها به گوش ما رسیده است، جناب جورج بوش، رییس جمهور امریکا در سفرش به عراق مورد بوت پرانک یک خبرنگار عراقی قرار گرفت، ولی از آن جایی که بخت با وی یار بود،  هر دو لنگه ی بوت این خبرنگار به خطا رفت و از آنجای که این خبرنگار نه تروریست بود و نه فنون جنگ را یادداشت، نتوانست بوت هایش ر ا به هدف بزند.
به هر حال از آن جایی که رییس جمهور بوش به افغانستان نیز سفر می کند و وضعیت افغانستان هم مانند عراق است و افغان ها هم جنگی تر و خشن تر، بنابراین احتمال این که جناب بوش مورد بوت پرانک یا حتا چیز های خطرناک تر دیگر قرار بگیرد، وجود دارد.

لذا خواهشمندیم تا مراتب آتی برای رفع هرگونه شبهه در مورد حمله به جورج بوش مورد نظر قرار بگیرد:
۱٫ با توجه به این که رییس جمهور امریکا حتما  در کنفرانس خبری شرکت می کند و خبرنگاران هم در این کنفرانس حضور دارند و مطمینا خبرنگاران با بوت های شان به کنفرانس تشریف می آورند، بنابراین توصیه می شود پیش از ورود به تالار کنفرانس خبرنگاران را مجبور بسازند تا کفش های خود را بیرون آورند و پای لوچ به کنفرانس تشریف ببرند. ولی با توجه به این که احتمالا یک تعداد از جوراب ها شاید ماه ها از شستن شان بگذرد و بوی شان هر با هوشی را بی هوش کند و همچنان با توجه به سرمای سوزان موجود، کشیدن کفش شاید با مشکل توام باشد، پس بهتر است تا کفش ها در پای خبرنگاران با چسپ بسیار قوی چسپانده شود تا آنان نتوانند آن را از پای شان در آورده و به سوی فرق جناب بوش حواله کنند.
۲٫ البته با توجه به این موضوع که خبرنگاران افغان احتمالا از وسایل دیگر هم استفاده کنند، لطفا مراتب آتی را نیز در نظر بگیرند: اولا باید تمام مایک های که در این کنفرانس مورد استفاده قرار می گیرد، از جنس اسفنج باشد، زیرا احتمال دارد که خبرنگاران به جای بوت از مایک های شان که خطرناک است، استفاده کنند و خدای نا خواسته چشم زخمی به رییس جمهور محبوب جورج بوش برسد.
دوما این که تمام کامره ها باید به زمین میخ شوند تا خبرنگاران نتوانند با استفاده از کامره ها به جان رییس جمهور بوش تعرض کنند.
سوما این احتمال وجود دارد که خبرنگاران از الفاظ رکیک نظیر آنچه خبرنگار عراقی استفاده کرد، استفاده کنند. به همین خاطر باید از وسایلی استفاده شود تا دهان خبرنگاران را ببندند و خبرنگاری اگر خواست سوالی کند، باید سوال اش را بنویسد و بدهد به دست یک مسوول تا او این سوال را بخواند. اگر این روش جوابگو نبود، در گوش های رییس جمهور بوش پنبه کنند تا دشنام های رکیک را نشنود.
۳٫ همچنان با توجه به این که در حمله ی  خبرنگار عراقی به جورج بوش چشم سخنگوی کاخ سفید کبود گردید و این حادثه می تواند در افغانستان نیز انجام یابد، بنابراین بهتر است  اطرافیان رییس جمهور قبل از ورود به تالار کنفرانس خود را با لوازم ایمنی از قبیل واسکت ضد گلوله، کلاه ضد ضربه، عینک های مستحکم و دیگر لوازم ضروری مجهز کنند.
۴٫ همچنان احتمال دارد که خبرنگاران افغان همه به طور دسته جمعی به بوش حمله ببرند و او را مورد عنایت قرار دهند. پس بهتر است قبل از اجرای کنفرانس همه خبرنگاران به چوکی های شان محکم بسته شوند و یا این که بالای سر هر خبرنگار یک محافظ ایستاده شود تا آنان از جای خود نتوانند تکان بخورند.
۵٫ چنانچه گزارش ها نشان می دهد خبرنگار عراقی جورج بوش را  با استفاده از کلمه ی سگ مورد خطاب قرار داده است، ولی جالب است که گفته می شود واژه ی سگ که در نزد افغان ها و عراقی ها دشنام بدی است، در نزد امریکایی ها جنبه ی مثبت دارد. بنابراین اگر احتمالا خبرنگاری می خواست به جورج بوش دشنام دهد، می تواند تنها از واژه ی سگ استفاده کند که هم عقده ی خبرنگار خالی شود و هم رییس جمهور خوش اش بیاید. این توصیه های است که باید در حین برگزاری کنفرانس مطبوعاتی رییس جمهور بوش در افغانستان مورد توجه قرار بگیرد تا خدای نخواسته این مساله باعث رنجیدگی جناب بوش نشود.
با احترام، اتحادیه تک نفره طرفداران جورج دبلیو بوش.
نوت: قابل یاد آوری است که باید از لطف و مهربانی و مهمان نوازی افغان ها خصوصا جناب آقای رییس جمهور که آقای بوش را مورد عنایت بسیار قرار دادند، تشکر کرد و همچنان از خبرنگاران عزیز که با کمال خلوص و نزاکت مهمان نوازی با آقای بوش برخورد کردند، نیز تشکر کرد.
زیرا در حالی که جورج بوش در عراق با لنگه ی کفش پذیرایی گردید، در افغانستان وی را با مدال افتخار مورد تفقد قرار دادند و این نشان می دهد که چقدر مردم افغانستان به جورج بوش ارادت دارند.
باز هم اتحادیه تک نفره طرفداران جورج بوش.      
نتیجه ی اخلاقی : اعضای محترم پارلمان باید با الگو گیری از این حرکت خبرنگار عراقی پس از این به جای پرتاب بوتل آب معدنی که پر مصرف تر است و یک بار بیشتر نمی شود پرتاب اش کرد، از پرتاب بوت های خود استفاده کنند. زیرا دوباره بوت شان هم به دست شان می آید و هم چنان احتمال این که بوت شان درج تاریخ افغانستان نیز گردد، زیاد است.

دکمه بازگشت به بالا