بسته شدن مسیر تاتو بهانه ای برای باج گیری

حکومت پاکستان با بستن راه خیبر ـ تورخم، که بندر کراچی را پس از عبور از مناطق دشوار قبایلی به افغانستان وصل می کند، شگرد تازه ای برای اعمال فشار بر افغانستان و نیروهای نظامی ناتو مستقر در افغانستان آغاز کرده است. ظاهرا این اقدام، به این بهانه صورت می گیرد که نیروهای پاکستانی دور جدیدی از کوشش هایش را به خاطر بیرون راندن طالبان از منطقه شمال شرق پاکستان آغاز کرده است. در این اواخر نیروهای افراطی شمار زیادی از موترهای باربری را که حامل مواد سوختی برای نیروهای نظامی ناتو در افغانستان بودند، آتش زدند. این کار در مسیر خیبر و در نزدیکی پشاور، صورت گرفته بود. مسیری که نه فقط برای ناتو، بلکه برای افغانستان که بخش مهمی از مواد مورد احتیاج اش را از پاکستان وارد می کند و یا از طریق بندر کراچی به دست می آورد،

از اهمیت وی‍‍‍ژه ای برخوردار است. مقام های پاکستانی هنوز مشخص نکرده اند که مسیر فوق تا کی بسته می ماند اما گفته اند این راه تا زمانی بسته می ماند که نیروهای امنیتی، این جاده را از خطر ایمن سازند و شکی نیست که نیروهای مخالف در منطقه متذکره از قدرت بالایی برخوردار هستند اما بعید به نظر می رسد تنها راه ممکن برای مقابله با آنان بسته کردن راه تا مدت زمانی نامعلوم باشد. زیرا مبارزه بر ضد تروریزم و دهشت افگنی،  اهمیتی بیشتر از آن دارد که به چنین بهانه هایی به تعویق درآید، بر علاوه این که مردم افغانستان که با هزاران مصیبت دیگر دست به گریبان هستند با بسته شدن این مسیر مشکلات و مصایب بیشتری دامن گیر آنان می شود. هرگز از امکان بعید نیست که مناطق حساس این مسیر در هنگام عبور موترهای حامل مواد مورد ضرورت ناتو، با یک قطعه امنیتی، پوشش داده شود. ناتو البته خواهد کوشید راه تازه ای برای رساندن مواد مورد نیازش بیابد. چنانچه قبل بر این در مذاکره با کشورهای آسیای میانه به توافقاتی در این مورد دست یافته و در همین رابطه موافقت نامه ای را با روسیه به امضا رساند که بر اساس آن ناتو می تواند تجهیزات غیرتسلیحاتی مورد نیاز نیروهای اش را از مسیر روسیه به افغانستان انتقال دهد. اما برای افغانستان این کار به سادگی میسر نیست و اگر هم میسر باشد زمان بیشتر می طلبد،  که با در نظر داشت اوضاع جاری، مشکل به نظر می رسد. متاسفانه حکومت های قبلی افغانستان،  که نمی خواستند یا نمی توانستند به صورت عاقبت اندیشانه تصمیم بگیرند، آن را برای آیندگان به میراث گذاشتند.  یک بار در عهد صدارت داوود خان، بسته کردن این مسیر نه فقط زیان های زیادی را بر تجار افغانی وارد کرد بلکه موجب شد زمامداران وقت دست نیاز به سوی روس ها دراز نمایند. هیچ شکی نیست که پاکستان از فرصت به دست آمده به عنوان یک فشار بر ضد افغانستان استفاده می برد، بلکه با نشان دادن این که عملا با تروریزم درگیر است، می تواند امتیازهای مادی و سیاسی زیادی را از جبهه ضدتروریستی جهانی و مشخصا امریکا به دست آورد و هنگامی که خودش متهم به حمایت از دهشت افگنان، در حادثه بمبیی است، این نمایش به خوبی می تواند به عنوان دلیلی برای تبرئه پاکستان در برابر اتهاماتی باشد که بر او وارد می شود. پاکستان در بیشتر از نیم قرنی که از عمرش می گذرد، هم به خوبی توانسته است از امکانات دست داشته اش بهره برد و هم برای آینده امکانات و زمینه های بهره برداری های سیاسی و اقتصادی را برای خودش آماده سازد. این در حالی است که زمامداران افغانستان فقط پیش پای خودشان را دیده اند و اصولا فکر و اندیشه و دغدغه ای برای آینده نداشته اند، همان گونه که اکنون هم ندارند و با حوادث و قضایا و ماجراها،  به صورت روزمره و موسمی برخورد می کنند و بی آن که نتایج و عواقب آن را بسنجند و پیامدهای آن را مدنظر گیرند، فقط می کوشند آن را از سر بگذرانند و خودشان را بی غم سازند. بر این اساس است که ما پیوسته شاهد مواضع، برخوردها و گفتارهای متعارض در قبال مسایل گوناگون هستیم. آن هم در مقیاس چند روز و نه چند ماه یا چند سال که امری طبیعی به حساب می آید.

دکمه بازگشت به بالا