اگر واسطه و فساد نبود!

وزارت صحت کشور که ازچندی بدین سو اقدام به بسته کردن شماری از شفاخانه ها و کلینک های خصوصی کرده اکنون از واسطه بازی وتیلفون های مکرر دیگر مقام های دولتی برای دوباره بازکردن این شفاخانه ها به اصطلاح « به جان « رسیده است.
امین فاطمی، وزیرصحت اخیرا در یک نشست خبری هشدار داد که اگر فشارهای مقام های دیگر برای بازشدن دوباره این شفاخانه ها کم نشود، به رییس جمهور کشور شکایت می کند. او گفت این موضوع باعث برهم خوردن برنامه کاری وی وهمکاران اش در این وزارت شده است.
ظاهرا توجیه وزارت صحت عامه درقبال بسته کردن پنج شفاخانه خصوصی، عدم رعایت قوانین صحی، غیر معیاری بودن خدمات و همچنین اخذ پول گزاف از مراجعین است. اما زمانی که مسوولان محترم از معیاری بودن خدمات و پیروی از قوانین حرف می زنند، هرباشنده ی این کشور را به این فکر وامی دارد که در شفاخانه های دولتی معیار و یا واسطه بازی وجود ندارد که در نهادهای خصوصی وجود نداشته باشد؟
نزدیک به دو سال قبل دریک حادثه ترافیکی یک پایم شکست و برای معالجه، اولین بار در شفاخانه دولتی وزیر اکبرخان در بخش استخوان مراجعه کردم. پس از معاینات، داکتران گفتند که دربخش عاجل بروید تا صبح وقت عملیات شوی . شب همان روز ، مرا از خوردن همه چیز ممنوع کردند. بالاخره انتظار به پایان رسید و صبح شد. نزدیک به ساعت هشت صبح بود که داکتران داخل اتاق شدند و دوسیه های برخی از مریضان را که در این اتاق حضور داشتند ته و بالا کردند. اما زمانی که طرف من آمدند و از آنان پرسیدم که پایم چه ساعتی عملیات می شود، گفتند که نوبت شما احتمالا تا یک هفته دیگر خواهد رسید. من که همان شب برای جراحی پایم آمادگی گرفته بودم ، برای شان گفتم دیروز گفتید که امروز عملیات می شوم، تاکی من می توانم با وضع ناگوار در این جا منتظر باشم. با این حال ، به خاطر که من کدام واسطه ای در آن جا نداشتم، پاسخ داکتران این شد که در هفته بعدی ممکن است که نوبت من برسد.
من که در آن زمان دانشجو بودم و از شروع امتحانات سمستر بهاری هم که کمتر از دو هفته باقی مانده بود، تصمیم گرفتم که از خیر شفاخانه دولتی بگذرم وبه شفاخانه خصوصی خود را معالجه کنم. این تصمیم عملی شد و فردای آن روز، ازشفاخانه دولتی خارج شدم و با مصرف بیش از چهل هزار افغانی خود را معالجه نمودم.
به هرحال، وزیرصحت عامه اکنون از فشارهای « واسطه گری « دراین وزارت پس از مسدود شدن چند شفاخانه به تنگ آمده است. درحالی که واسطه بازی از بالاترین سطح تا پایین ترین مرجع دراین کشور رسم است. هر که واسطه داشته باشد اگرآدم بکشد نیز، در امان خواهد بود.
حالا نیز خواهش از وزارت صحت عامه این است که در کنار توجه به مراکز خصوصی صحی کمی هم به حال نهاد های دولتی صحی توجه کند و این نکته را در یابد که رجوع مردم به مراکز صحی به دلیل تمایل آنان نیست، بلکه ناشی از مجبوریت آنان می باشد. اگر مراکز صحی دولتی خدمات با کیفیت برای مردم ارایه کنند و زمینه را برای این بی پناهان مهیا کنند، هیچ کسی نخواهد خواست در مراکز صحی خصوصی به علاج مریض خود بپردازند. از طرف دیگر نهاد های خصوصی صحی نیز وقتی ببنند که مراکز صحی دولتی با آنها رقابت می توانند، چون نگرانی از دست دادن مشتریان می شوند، خود به ارایه خدمات با کیفیت خواهند پرداخت.

دکمه بازگشت به بالا