اگر نشست سه جانبه ادامه یابد

خبر ها حاکی از آن است که وزیران خارجه افغانستان طی نشستی که خانم هیلاری کلینتون وزیر خارجه امریکا نیز در آن شرکت و حضور داشت، به توافقاتی دست یافته اند. هرچند این بار اول نیست که چنین نشستی صورت می گیرد ولی پس از روی کار آمدن آقای اوباما و به دنبال تاکیدات او مبنی بر در اولویت قرار دادن مسایل افغانستان، این مذاکرات را می توان امیدوار کننده و بخشی از استراتژی دولت امریکا دانست.

گرچه در زمان حکومت جورج بوش و با حضور وی رییسان جمهور هر دو کشور با هم نشست و گفتگو داشتند، ولی از یک سو امریکا استراتژی روشنی در اختیار نداشت و از طرف دیگر جامعه جهانی مانند امروز پاکستان را کانون اصلی پرورش تروریزم و هراس افگنی نمی دانست.  بر علاوه آن نشست ها مورد پیگیری قرار نگرفت و فقط به صورت مقطعی تاثیرات محدودی بر جای گذاشت. اکنون که بسیاری از دست اندرکاران خارجی ادامه ی سیاست «هم به نعل و هم به میخ» پاکستانی ها را غیرقابل تحمل می دانند،  و امریکا نیز آماده است با یک ارزیابی و بازنگری مجدد به تنظیم یک استراتژی کارآ و مثمر، در جنگ علیه تروریزم بپردازد، این امیدواری قوت گرفته است که همچو مذاکراتی به نتیجه ای برسد.  سیاست آقای بوش طی چندین سال اخیر نه فقط گرهی از مشکل مبارزه با تروریزم نگشود، بلکه موجب قوت گرفتن بیش از اندازه ی طالبان هم شد، بدتر از همه این که این سیاست فرصت های مناسبی برای تداوم سیاست دورویانه در اختیار پاکستان گذاشت.  گفتنی است که فرستاده ویه آقای اوباما در منطقه و جنرال دیوید پتریوس فرمانده ی نیروهای امریکایی در منطقه ی آسیای میانه نیز در این نشست ها حضور دارند و حضور آنان اهمیت و ارزش این نشست را بیشتر می سازد. گفته شده است که هیات افغانی در این مذاکرات از جمله خواستار کمک بیشتر به پولیس افغانستان شده است و در مقابل جانب پاکستانی نیز خواستار پایان دادن حملات هواپیماهای بدون سرنشین امریکا در داخل خاک پاکستان شده است؛ درخواستی که به صورت مکرر از طرف پاکستان مطرح شده است ولی تا هنوز پاسخ مثبت به آن داده نشده است.  در هر حال شکی نیست که پاکستان تمایل دارد سیاست دوگانه اش را هم چنان ادامه دهد  و از این نشست ها به عنوان ابزاری برای پوشش آن سود خواهد برد. اما اگر این نشست ها همچنان باحضور امریکاییان ادامه یابد،  امکان موفقیت وی کمتر می گردد.  پاکستان با طالبان خودش به مصالحه و معامله پرداخته است و گویا باز هم هزینه ی این معامله باید با کشته شدن افغان ها و ویرانی کشورشان پرداخته شود. چنان چه طالبان سوات اعلام کرده اند که بر نیروهای پاکستانی و مراکز آن ها حمله نخواهند کرد و در عوض حملات شان را متوجه افغانستان و نیروهای مستقر در افغانستان خواهند ساخت. در این میان ملاعمر، که آقای کرزی او را برادر می خواند، نیز به افرادش هدایت داده است تا از حمله بر نیروهای پاکستانی پرهیز کنند.  معلوم نیست رییس جمهور کرزی از این پاسخ خیلی برادرانه و وطن دارانه ی برادرش چقدر خرسند می شود؟ 

دکمه بازگشت به بالا