امریکا در افغانستان تنها می ماند؟

 نگرانی دبیر کل ناتو از تضعیف رهبری ناتو پس از آن مطرح می شود که بخش زیادی از اعضای ناتو، از اعزام سربازان بیشتر به افغانستان خودداری نمودند. طی سال های گذشته ایالات متحده امریکا در تلاش بر آمد تا  اعضای ناتو را برای اعزام سربازان بیشتر متقاید سازد. تلاش های رابرت گیتس در این مورد تاکنون دست آوردی را به همراه نداشته است. اکنون پس از هفت سال، از یک سو اوضاع در افغانستان هر روز بدتر می گردد و از سوی دیگر کشور های اروپایی، به راهبرد نظامی امریکا علاقمندی زیادی نشان نمی دهند.
به رغم توصیه های دبیر کل ناتو مبنی بر این که رهبری و قبول مسوولیت، این ها باهم یک جا باشند، هم سویی هایی از سوی اعضای ناتو در رابطه بر افزایش سربازان بیشتر داده نمی شود. اکنون به نظر می رسد که حکومت جدید ایالات متحده در قضیه افغانستان با چند مشکل اساسی رو به رو می باشد. نخست این که ایالات متحده با حمایت و اراده قوی همکاری از سوی هم پیمانان خود در ناتو همراه نمی باشد. زیرا بسیاری از کشور های اروپایی اکنون از تداوم جنگ و هزینه های سنگین آن خسته شده اند و مهم تر از همه این که، این کشور ها به خوبی می دانند که سود این همه حضور سر انجام به نفع  تنها ایالات متحده تمام می شود. این تصور سبب شده است که کشور های اروپایی عملا بار جنگ در افغانستان را به دوش امریکا واگذار نمایند و خودشان در نقش یک تماشاچی و یا هم سویی سیاسی ظاهر شوند. دوگانگی در جبهه ی جنگ علیه تروریزم سبب می گردد که مشروعیت بین المللی جنگ با تروریزم زیر سوال رفته و به طولانی شدن آن منجر شود. اکنون باید دید که آقای اوباما با اتخاذ چه سیاستی خواهد توانست عزم جدیدی را برای هم پیمانان خود در ناتو خلق نماید و این که آیا وی به تنهایی این نبرد سخت را ادامه خواهد داد یا نه. مشکل دیگری که در راه حکومت آقای اوباما قرار دارد، مسدود شدن راه اکمالاتی در منطقه می باشد. در حالی که مسیر پاکستان هر روز نا امن تر می شود، قرغیزستان نیز ۱۸۰ روز فرصت داده است تا پایگاه هوایی ماناس بسته شود. این شرایط سبب شده است که ناتو به مسیر ایران فکر کند، چیزی که در شرایط موجود حد اقل امکان عملی آن بعید به نظر می رسد. هم اکنون روسیه، ایران و پاکستان آسیب پذیری های غرب را در انتقال سرباز و مواد اکمالاتی آن درک کرده اند و با استفاده از این فرصت سعی دارند تا امریکا را در شرایط دشواری قرار داده و زمینه را برای باجگیری های بیشتر فراهم سازند.
دشواری دیگر که در برابر امریکا قرار دارد، مساله ی پاکستان است. به رغم هم سویی حکومت ملکی پاکستان با امریکا و حکومت کرزی، هنوز هم تروریستان از این کشور به افغانستان سرازیر می شوند، و مسیر مهم تدارکاتی را برای ناتو نا امن می سازند. پاکستان عملا از مناطق قبایلی دست برداشته و این منطقه را برای فعالیت های تروریستی مهیا ساخته است. اکنون حکومت پاکستان برای جهانیان می گوید که در مناطق قبایلی تسلطی ندارد و خود نیز قربانی تروریزم شده است. اکنون باید دید که راهبرد های جدید اوباما چگونه می تواند پاکستان را در مسیر واقعی مبارزه با ترویزم قرار دهد.
به هر حال، عوامل یاد شده به عنوان چالش های جدید و جدی در برابر حکومت جدید امریکا در قضیه افغانستان مطرح است و پیروزی به این چالش ها، فرصت و امکانات عظیمی را می طلبد.

دکمه بازگشت به بالا