افزایش خشونت علیه روزنامه‌نگاران در افغانستان

در حالی که مسوولین دیده بان رسانه ها از ازدیاد خشونت علیه خبرنگاران افغان خبر می دهند، مسوولین وزارت اطلاعات و فرهنگ با رد این موضوع می گویند که میزان خشونت ها علیه خبرنگاران کاهش یافته است.
صدیق الله توحیدی، مسوول دیده بان رسانه ها در موسسه «نی» گفته است که موارد قتل، شکنجه و آزار روزنامه نگاران در کشور در سال ۲۰۰۸ نسبت به سال های پیش از آن افزایش داشته و در بیشتر موارد دولت و نهادهای امنیتی افغانستان مسوول این گونه حوادث بوده اند.
پیشتر از این، اتحادیه های دفاع از روزنامه نگاران در افغانستان بارها ابراز نگرانی کرده بودند که خبرنگاران در افغانستان به ویژه در ولایات نا آرام، با تهدید های فراوانی روبه رو هستند.
آقای توحیدی می گوید در سال جاری دست کم چهار خبرنگار افغان کشته و ده ها تن دیگر آنها مورد شکنجه و آزار قرار گرفته اند.
آقای توحیدی همچنین می گوید نهادهای دولتی و امنیتی افغانستان نیز حقوق روزنامه نگاران را نقض کرده و در مواردی خبرنگاران را تهدید و شکنجه کرده اند.
این در حالی است که وزارت اطلاعات و فرهنگ ماه های  اخیر را از بی شکایت ترین ماه ها برای خبرنگاران توصیف می کند.
دین محمد مبارز راشدی، معین نشراتی وزارت اطلاعات و فرهنگ می گوید:»همیشه ژورنالیستانی که در جریان کار خبرنگاری شان با موانع و یا خشونت روبه رو می گردند، با من تماس می گیرند، ولی در حدود شش ماه  اخیر شکایت ها به صفر تقرب کرده است».
او با رد ازدیاد خشونت علیه خبرنگاران می گوید که ما با مسوولین وزارت ها بارها این موضوع را در میان نهاده ایم و آنان وعده داده اند که با خبرنگاران کمک می نمایند و به زودترین فرصت معلومات را در اختیار آنان قرار می دهند.
اما شماری از خبرنگاران شاکی اند که دستیابی به مسوولین خیلی مشکل است و از جانبی بعد از نشر بعضی خبرها از خبرنگاران پرسیده می شود که چرا چنین چیزی نشر شده است.
محمد الیاس، خبرنگار در ولایت خوست می گوید: «کسی معلومات نمی دهد، نه مسوولین دولتی و نه مسوولین نیروهای ناتو، زیرا دستیابی به آنان خیلی مشکل است و به ندرت در دفتر کار شان حضور دارند».
او می افزاید: «هر کس در فکر منافع خودش است. اگر یک گزارش از مناطق جنگی و یا بمباران ها و کشته شدن افراد نیرو های درگیر را به نشر برسانیم، هم طالبان هم دولت و هم نیروهای ناتو زنگ می زنند و می پرسند که چرا چنین چیزی را نشر کرده اید، در حالی که موضوع حقیقت دارد و آمارها دقیق است».
کارشناسان رسانه ای به این باور اند که چون رسانه ها تا حدودی راه خود را در عرصه ی افشاگری ها و نمایش دادن کارنامه های نادرست شماری از مسوولین باز کرده اند، لذا این باعث ازدیاد خشونت ها گردیده است.
اعظم رهنورد زریاب، نویسنده و ویراستار اخبار در تلویزیون خصوصی طلوع می گوید: «رسانه هایی که احساس مسوولیت می کنند، در افغانستان نقش های افشاگرانه دارند و چهره های سیاه و کارنامه های غیر قانونی را افشا می کنند؛ لذا کسانی که چنین چهره هایی دارند و به کارهای غیر قانونی می پردازند، تحمل حضور خبرنگاران و رسانه های مسوول را ندارند و از خشونت کار می گیرند».
زریاب ادامه می دهد که خشونت با خبرنگاران به وسیله ی این افراد و یا به اشاره ی آنان صورت می گیرد، اما برخی از خشونت ها که از جانب مامورین پایین رتبه دولتی و یا پولیس صورت می گیرد، از عدم آگاهی آنان ناشی می شود.
اما برخی از تحلیلگران امور رسانه ای باور دارند که در سال های گذشته رسانه های آزاد داشتیم، اما کسی آن را جدی نمی گرفت و در این اواخر با چشمگیر شدن نقش رسانه ها، خشونت ها نیز افزایش یافته است.
باری سلام، مسوول رادیو صبح بخیر افغانستان می گوید:»در چند سال گذشته ما آزادی بیان و رسانه های آزاد داشتیم، اما گوش شنوا کمتر داشتیم. برخورد مسوولانه را در مقابل آنچه رسانه ها باز تاب می دهند، کمتر داشتیم؛  به ویژه از سوی حکومت رسانه ها جدی گرفته نمی شدند».
باری سلام می افزاید که در این اواخر کم و بیش رسانه ها تاثیر عملی و پیامد های عملی کار خود را به اثبات می رسانند و هرقدر که تاثیرگذاری رسانه ها بیشتر شود و رسانه ها بیشتر جدی گرفته شوند، به همان تناسب آسیب پذیری بیشتر می شود و ممکن است خطرات بیشتر متوجه خبرنگاران شود.
سلام ادامه می دهد که رسانه ها با باز کردن راه خود در میان مردم آهسته آهسته مردمی می شوند و زمانی می رسد که مردم احساس می کنند رسانه ها در زندگی شان تغییر وارد می کنند و خود مردم علمبردار آزادی بیان خواهند شد. به گفته ی او هرکسی از مسوولین که از انتقاد می ترسد و کمی و کوتاهی در برابر مردم دارد و یا از موقف خود  و از بیت المال سو استفاده کرده و باید به مردم پاسخگو باشد او از رسانه ها هراس دارد و در پی خاموش ساختن صدای آنها است.

دکمه بازگشت به بالا