آموزش کودکان خیابانی در هرات

جنگ های سه دهه ی اخیر بزرگترین صدمه را بر کودکان وارد کرده و آنان را وادار به کار در کوچه و بازار نموده است. غلام صدیق، میر مدیر مسوول نشریه شاخسار، وضعیت بد اقتصادی و نامنی ها را از جمله عواملی می شمارد که در افزایش کودکان خیابانی تاثیر گذار بوده است. وی می گوید: پدیده ی کودکان خیابانی قبل ازسال ۱۳۸۰ نیز وجود داشت، ولی مردم با آن آشنایی کامل نداشتند. از سال های قبل به این سو نهادهای زیادی در این راستا کار می کنند که می تواند دلیل بر افزایش کودکان خیابانی در هرات باشد.
گرچه تا به حال احصاییه دقیق راجع به تعداد کودکان خیابانی وجود ندارد، اما گفته می شود در حدود ۸ تا ۱۱ هزار کودک خیابانی در ولایت هرات وجود دارند.
در طی چند سال گذشته مراکز مختلف برای حمایت از کودکان خیابانی تشکیل شده اند که توسط یونسیف، وارچایلد هالند، وارچایلد انگلستان، ریاست کار و امور اجتماعی، موسسه انترساس، انجمن جوانان ترکمن و موسسه توسعه اجتماعی زنان افغان (واسا) قرار دارند.
یکی از این مراکز، مرکز حمایتی آموزشی کودکان خیابانی انجمن جوانان ترکمن افغانستان است که در طی ۲ سال حدود۵۰۰ کودک را جذب نموده است.
پروین حبیبی یکی از کودکانی است که در انجمن جوانان ترکمن ثبت نام نموده است. او می گوید مجبور است به خاطر کمک به خانواده اش کار کند. پدر پروین فوت شده و او همراه با مادرش در منازل دیگران کار می کند. وی حالا در یک وقت درس نیز می خواند و در وقت باقی مانده مصروف کار می شود.
ثریا سروری، مسوول پروژه کودکان خیابانی در انجمن جوانان ترکمن افغانستان هدف از افتتاح این مرکز آموزشی را گرد آوری و برگزاری صنف های تفریحی و آموزشی برای کودکانی که از تعلیم بازمانده اند و همچنین دایر نمودن برنامه های حرفه ای چون خیاطی و شبکه بری بیان می کند. برای کودکانی که در این مرکز آموزش می بینند، علاوه بر آموزش به طور رایگان مواد غذایی، قرطاسیه و غذای چاشت  نیز توزیع می گردد.
تعداد زیادی از کودکان مستمند در کارخانه های شهرک صنعتی کار می کنند. انجینر عبدالقادر رحیمی، رییس کمیسیون مستقل حقوق بشر در حوزه ی غرب کشور می گوید : «کودکان در ولایت هرات با مشکلات مختلف از جمله کارهای شاقه و بازماندن از تحصیل به خاطر فقر اقتصادی مواجه هستند. وی اضافه می کند، چون مردم بی بضاعت هستند، اگر ما همراه با دولت فشار بیاوریم که به کودکان کار ندهند، آنها به مشکلات اقتصادی بیشتر مواجه می شوند. ما باید برنامه ای بسنجیم که کودکان کار بکنند، ولی کار شاقه نکنند و زمینه ی رفتن به مکتب را برای آنها ایجاد کنیم. ما نمی توانیم بگوییم که کودکان یا زنان کارنکنند، چون آنها به کار ضرورت دارند». آقای رحیمی می گوید :»ما از کودکان ۷ یا ۸ ساله اطلاع داریم که خرج یک خانه را باید تهیه کنند».
بسیاری از کودکان خیابانی و بی بضاعت روزانه جهت جمع آوری مواد سوخت از داخل کوچه و بازار و زباله دانی ها، جمع آوری آهن آلات، کار در کارخانه ها  و فروشندگی به روی بازارها و یا تکدی گری درهوای سرد و گرم مصروف هستند و تعداد زیادی از آنها به دلیل مصروف شدن به کار، از تحصیل بازمانده اند.

دکمه بازگشت به بالا