مسیر پاکستان به روی تدارکات ناتو باز شد. پاکستان این مسیر را پس از هفت ماه چانهزنی با غرب، بازگشایی کرد. این مسیر در پی کشته شدن 24سرباز پاکستانی، در یک حمله هوایی نیروهای ناتو، از سوی دولت پاکستان بسته شد. از آن زمان تاکنون، پاکستان، ناتو و امریکا، از تمامی ابزارهای دیپلوماتیک برای اعمال فشار برطرف مقابل استفاده کردند. امریکا، در مورد روابط شبکه حقانی و آیآسای، سازمان استخبارات نظامی پاکستان، افشاگری کرد. مقامهای ناتو همچنین چندبار موضوع پایگاههای تروریزم در خاک پاکستان را مطرح کردند. پاکستانیها هم تلاش کردند تا تنشی را که در پی کشته شدن 24نظامیشان با ناتو بهمیان آمده بود، حیثیتی کنند. پاکستانیها تمامی قراردادها را که با ناتو و امریکا در مورد راههای تدارکاتی امضا کرده بودند، بازنگری کردند. آنان خواستار امضای قراردادهای جدید با امریکا و ناتو شدند. پاکستانیها حتا خواستند از برگهای چین و روسیه نیز علیه ناتو استفاده کنند، اما از مقامهای مسکو و پکن جواب رد شنیدند. پاکستانیها در داخل کشور هم تلاش کردند تا احساسات ضد امریکایی را بیشتر بسازند و از این طریق به امریکا و ناتو نشان دهند که حمایت پاکستان از آنها برای اسلامآباد هزینه دارد. پاکستانیها خواستار عذرخواهی امریکاییها از بابت حمله به پوسته سلاله بودند؛ حملهای که در آن 24نظامی پاکستانی کشته شدند. اما امریکاییها و مقامهای ناتو در برابر تمامی شرایط پاکستان مقاومت کردند. ناتو حتا از خیر راه پاکستان گذشت و با کشورهای آسیای میانه، قرارداد انتقال تدارکات را امضا کرد. مقامهای امریکایی هم حاضر نشدند حداکثر شرایط پاکستانیها را بپذیرند. واشنگتن نه عذرخواهی کرد، نه حاضر به کاهش حملات هواپیماهای بدون سرنشین شد و نه امتیازهای مالی کلانی برای پاکستان داد. محاسبهی پاکستانیها این بود که راه اکمالاتی آسیای میانه برای ناتو و امریکا بهصرفه نیست و همچنین ناتو و امریکا بهدلیل گرفتاری در قضیه افغانستان، توان تقابل با اسلامآباد را ندارند و بسیار محتمل است که تمامی خواستهای آنان را بپذیرند. اما هفت ماه چانهنزنی برای اسلامآباد ثابت ساخت که امریکا و ناتو حاضر به پذیرش تمامی خواستهای اسلامآباد نیستند. پاکستانیها هم که زیر فشار اقتصادی خرد میشوند، ناگزیر شدند که به پذیرش حداقل شرایط خود از سوی ناتو و امریکا، قانع شوند و مسیر تدارکاتی ناتو را بهسمت افغانستان باز کنند. پاکستانیها برای اقناع افکار عمومی خود تبلیغ میکنند که امریکا از آنان بهدلیل حمله به پوستهی سلاله معذرت خواسته است، اما چنین چیزی واقعیت ندارد. در اعلامیهی وزارت امور خارجه امریکا، آمده است که واشنگتن، از بابت حمله به پوسته سلاله و اشتباههایی که منجر به حمله به آن پوسته شد، اظهار تاسف میکند. اظهار تاسف قبلا نیز از سوی مقامهای امریکایی ابراز شده بود. بارک اوباما، رییسجمهور امریکا در همان روزهای اول بستهشدن مسیر اکمالاتی ناتو توسط پاکستان، از حمله به پوستهی سلاله ابراز تاسف کرده بود. مقامهای امریکایی در آن زمان گفته بودند که کشته شدن سربازان پاکستانی به اندازه به هلاکت رسیدن سربازان امریکا و افغانستان، تاسفبار است. بهنظر میرسد که تنها امتیاز پاکستان از این هفت ماه چانهزنی، یک میلیارد دالری است که از سوی امریکا دریافت میکند. همچنین امریکاییها قبول کردهاند که در بدل عبور هر کامیون از خاک پاکستان به آن کشور، هزار دالر مالیه بپردازند، این هم امتیاز دیگری است که اسلامآباد دریافت کرد. حالا ناتو میتواند که به سهولت از مسیر پاکستان، نیروهای خود را در افغانستان اکمال کند. خروج ناتو از مسیر پاکستان نیز برای این سازمان حالا مسیر شده است. نکته نگرانکننده اما این است که نکند امریکا و ناتو، در بدل مسیر اکمالات ناتو، به پاکستان در قضیه افغانستان دست باز دهند و از تلاش برای امحای پایگاههای تروریزم دست بردارند. چنین چیزی برای ناتو و امریکا ،اشتباه استراتژیک خواهد بود.
