رویداد روز یکشنبه با واکنش و نفرت عمیق مردم همراه شد. همهی چشمها پس از این رویداد منتظر واکنش رییسجمهور کرزی بود. اما آقای کرزی پس از این رویداد انگشت انتقاد را متوجه ناتو کرد و یکبار دیگر به صراحت طالبان را «برادر» خطاب کرده گفت: «خطاب برادر را ایلادادنی نیستم.»
این واکنش رییسجمهور نشان داد که حکومت افغانستان پس از دهسال هنوز دوست و دشمن را تشخیص نداده است. آقای کرزی بهجای انتقاد از پاکستان، که محل امنی برای شبکه حقانی بدل شده و همهروزه تروریست به افغانستان صادر میکند، از متحدان خود انتقاد میکند. این انتقاد در حالی صورت میگیرد که سربازان غربی گامبهگام با سربازان افغانستان در برابر تروریستان میرزمند و هرروز قربانی میدهند. متاسفانه حکومت پس از نشست سهجانبه در اسلامآباد، عملا در یک ایتلاف اعلامناشده با اسلامآباد و تهران قرار گرفته و از همین جهت است که در برابر مداخلههای عریان این دو کشور، سکوت و یا هم چشمپوشی میکند. انتظار اساسی این بود که رییسجمهور کرزی به نمایندگی از افغانستان، نسبت به عوامل بیرون این حادثه واکنش جدی نشان میداد و از جامعه جهانی خواستار اعمال فشار علیه پاکستان میشد. جالب اینجاست که رییسجمهور حتا جرات نکرد نامی از پاکستان در سخنرانی روز گذشتهاش ببرد. این سکوت در حالی است که رییس امنیت ملی از بسته شدن مدارس دینی پاکستان و اعزام «دانشآموزان» آنان به افغانستان خبر داده است.
آقای کرزی در فضایی که نفرت و بیزاری نسبت به طالبان به اوج رسیده است، یکبار دیگر این گروه را برادر خطاب کرد. این خطاب برای شهروندانی که 18ساعت را در میان دود و آتش و ترس و اضطراب سپری کردند و برای خانوادههایی که عزیزانشان را از دست دادند و برای مردم افغانستان که هرروز در گوشه، گوشهی کشور به ماتم مینشینند، جالب و قابل تامل است.
این دیدگاه از سوی رییسجمهور نشان میدهد که وی هنوز مرز دوست و دشمن را نشناخته است. مردم افغانستان سالهای حاکمیت امارت اسلامی و فصلهای سیاه زمین سوخته و شلاق و کیبل ماموران امر بالمعروف طالبان را به یاد دارند. مردم افغانستان تاراج میراث تاریخی خود را با شلیک به بودا به یاد دارند. مردم افغانستان زمینهای سوخته، قتلهای بامیان و فروش دختران را به بازارهای پاکستان، به یاد دارند. مردم افغانستان روزهایی را که در این سرزمین نه صدایی بود و نه سرودی، همهجا وحشت و ستم بود از یاد نبردهاند. اینهمه از سوی کسانی صورت گرفت که امروز برادر خطاب میشوند.
شهروندان این سرزمین در سوگ سردارانی نشستند که دستان این برادران به خون آنها آلودهاند: احمدشاه مسعود، برهانالدین ربانی، عبدالعلی مزاری، حاجی عبدالقدیر، حاجی عبدالحق، انجنیر عمر، احمدولی کرزی، مطلب بیک، جنرال داوود، سید مصطفی کاظمی، شهدای پارلمان، کودکان، زنان، معلمان، خبرنگاران و... همه با دستان این برادران قربانی شدهاند. امروز همهی شهروندان کشور و همهی اقوام از ستمهای طالبان، خاطرههای تلخی دارند. برادر خطاب کردن جز آنکه توهینی به این ملت و خونهای سربازان فداکار و رهبر و فرماندهان وطندوست باشد، معنا و مفهوم دیگری را بههمراه ندارد. اکنون خوب است که همه با رییسجمهور خود تعیین تکلیف کنند و این پیام را به ایشان برسانند که برادر تو، برادر ما نیست.
