سرنیک پارکر که پس از دیوید پتریوس در رهبری نیروهای بین‌المللی کمک به امنیت، مقام دوم را دارد، گفته است که سرعت پیشرفت در افغانستان به خاطری کند است که ماموریت در این کشور پیچیده است. این در حالی است که خشونت‌ها در افغانستان پس از سقوط رژیم طالبان در سال 2001 به خراب‌ترین وضعیت آن رسیده است. اما آقای سرنیک پارکر توضیح نداده است که این پیچیدگی‌ها، چه ویژگی‌هایی دارد و چرا فقط پس از ده سال تازه آشکار شده است. شک نیست که هر جنگی، دارای پیچیدگی‌های خاص خودش هست ولی نه به آن اندازه که سی و چند کشور طی بیشتر از نه سال نتوانند آن را بفهمند و راه مقابله با آن را شناسایی کنند. البته ساده‌ترین کار همین است که گناه را به گردن پیچیدگی‌های شرایط بیاندازیم. چنین معلوم می‌شود که نیروهای خارجی تا حال مشت در تاریکی کوبیده‌اند و اکنون که یک جنرال خارجی از پیچیده بودن آن سخن می‌گوید، دقیقا روشن نمی‌کند دشواری کار در کجاست؟