يكي از دست آوردهاي مهم پس از موافقت نامه بن، رشد رسانه هاي جمعی در كشور مي باشد. بر اساس گفته های منابع، در حدود 500 نشريه، 100 راديو و 30 شبكه تلويزيوني و چندين آژانس خبري هم اكنون در سراسر كشور فعاليت مي كنند. قانون اساسي و قانون رسانه هاي جمعی با اصل پذيرش آزادي بيان و تكثر رسانه هاي جمعی اين عرصه را براي فعاليت رسانه ها فراهم كرده است.

با اين همه در هشت سال گذشته خبرنگاران افغانستان رويدادهاي تلخ و غم انگيزي را تجربه كرده اند. بخشي از اين خشونت ها از سوي مقام هاي حكومتي صورت گرفته و بخشي ديگر آن متوجه مخالفين مسلح حكومت مي باشد. رسانه هاي خصوصي و آزاد افغانستان در هشت سال گذشته توانسته اند كه در انعكاس رويدادها و ايجاد يك پل مناسب ميان حكومت و مردم نقش آفريني نمايند. هم اكنون رسانه هاي آزاد به عنوان يك سرمايه بزرگ و قابل توجه در كشور به شمار مي روند. به رغم اين حضور موثر و تاثير گذار، حكومت افغانستان نتوانسته است كه يك رابطه صميمانه با رسانه ها برقرار نمايد. موجوديت مدیران ناكارآمد در راس وزارت اطلاعات و فرهنگ و نبود چهره هاي كار فهم و رسانه اي در دستگاه اطلاع رساني حكومت، از جمله عوامل مهم اين مساله بوده است.
حكومت آقاي كرزي صرفا در يك دوره خاص موفق شد تا رابطه خوبي با رسانه هاي آزاد برقرار نمايد. حضور آقاي جاويد لودين به عنوان سخنگو و رييس دفتر ریاست جمهوری سبب شده بود تا ميان حكومت و رسانه ها يك فضاي همكاري صميمانه به وجود آيد. پس از آن دوره، سخنگويان رييس جمهور و وزارت اطلاعات و فرهنگ حتا براي يك بار هم حاضر نشده اند تا به گفته ها، مشكلات و خواست هاي قشر رسانه اي کشور گوش دهند. اين فاصله ها سبب شده تا بيشتر رسانه ها به اخبار منفي به عنوان اولويت خبري اهميت داده و در انعكاس آن تلاش ورزند. بدون ترديد در كنار تمام نا به ساماني هایی كه در كشور وجود دارد، رويدادهای مثبتي نيز به چشم مي خورد، اما جايگاه اخبار مثبت در ميان رسانه هاي كشور در كجا است؟
اكنون خوب است كه رييس جمهور كرزي در يك بازنگري اساسي افرادي را در راس وزارت اطلاعات و فرهنگ قرار دهد كه حداقل از توانايي ایجاد رابطه مناسب كاري با رسانه ها برخوردار باشند و بتوانند گام هاي موثري براي حمايت از رسانه هاي نوپا بردارند.
در غير آن اين همه امكانات ناخواسته به جبهه ضد حكومتي بدل شده و با رويكرد به اخبار منفي، افكار عامه را نيز متاثر خواهد ساخت.