سردرگمیها میان حلقات و گروههای سیاسی کشور و نگرانیها در مورد چالشها و مشکلات احتمالی پس از انتخابات و هراس از گسترش بحران و تفرقه و ناامنی، سوالها و احتمالات زیادی را در ذهن مردم ما به وجود آورده است که با در نظرداشت کابوس وحشتناک جنگهای گذشته، همه را به فکر انداخته است تا متناسب با ظرفیتهای فکری خود، راهحلی برای جلوگیری از رفتن به عقب و افتادن در پرتگاه بحران جستجو کنند. برخیها که تنبلی ذهنی مشخصترین ویژگیشان را میسازد و همیشه در صدد یافتن کوتاهترین راه هستند، بیتوجه به راه دشوار و پرپیچ و خمی که طی هشت سال گذشته پیمودهایم و سرمایههای انسانی و مالیای که در این راستا هزینه کردهایم، میخواهند همه چیز از نو آغاز شود و راه طی شده را دوباره بپیماییم تا به جایی برسیم که اکنون در آن قرار داریم یا شاید به ناکجا آبادی که معلوم نیست چه مشخصاتی خواهد داشت.
طرفهتر این که این كار توسط کسانی پیشنهاد میگردد که مدعی طراحی کنفرانس بن هم هستند. خیلی خوب بود که ایشان نقاط ضعف کار خویش را در طراحی آن کنفرانس مشخص میکردند و توضیح میدادند که چرا خودشان تاحال غندی نشین غندی خیر و ناظر بیطرف بودهاند. یکی از بزرگان گفته بود که «آزادی بزرگترین ضربه را از دست کسانی دریافت میکند که برای رسیدن به آن کوتاهترین راه را انتخاب میکنند». اینان فکر میکنند در عرصهی جامعه و سیاست نیز کوتاهترین راه مستقیمترین راه است، چنانچه در هندسه تعریف می شود. در حالی که قضیه برعکس است و در عرصه ی امور اجتماعی فراهمآوری الزامات و ابزار و امکانات و شرایط لازم برای تحقق هر ارزشی ضروری به نظر میآید. کاری که زمان میطلبد و پشت کار و تحمل در قبول هر مشکلاتی. در این شکی نیست که طی این هشت سال اخیر با وجود همه مرارتها و مشکلات و تلخیها و حتا ناکامیهای زیادی که مردم ما تحمل کردهاند و کارهای زیادی که آرزو داشته ایم اما انجام نشده است، دستاوردهای زیادی نیز داشتهایم که یکی از آن جمله تدوین و تصویب قانون اساسی افغانستان است که با وجود تمامی کمبودها و نواقص آن، حامل ارزشهای انسانی و آزادی خواهانهی زیادی است. اگر هیچ چیزی نباشد نقطهی پایانی بر جنگ و خونریزی و برادری و بیقانونی است و این برای جامعهای که بیشتر از سی سال را در آشفتگی و بحران و بیارزشی و جنگ سپری کرده است، چیز کمی نیست. انتخابات اخیر ریاست جمهوری، با وجود همه کاستیها و ناراستیهای آن، از آنجايي که با سهمگیری شجاعانه و پرامید مردم استقبال شد، به عنوان یک دستاورد بزرگ و تاریخی نقطه عطف درخشانی است که روشنگر راه فردای مردم ماست و نباید به هیچ وجهی سبک به شمار آید. سبک شمردن این انتخابات در واقع اهانت به مردمی است که آن را بر پا داشتند. بنابراین هر راه حل دیگری که نادیده گرفتن ارزشهای تثبیت شده طی این هشت سال را، با خود داشته باشد، فقط به نفع دشمنان مردم افغانستان است و کوششی برای بازگشت به گذشته و گذشتههای نکبت باری که برای هیچ کسی قابل تحمل و قبول نیست. هرگاه بررسی و بازنگری آرای ریخته شده به صندوقها، به گونهای که رضایت و قناعت مردم را به بار آورد انجام گیرد، هرکسی که پیروز به در آید میتواند محوری برای تشکیل دولتی گردد که محل اعتماد و باور مردم است و میتواند در صورت وفاداریاش به قانون اساسی و ارزشهای منبعث از آن دولت وحدت ملی گردد.
