بعد از شکست طالبان، یکی از خواسته ها و انتظارهای مردم، تطبیق عدالت بود. زیرا اکثریت مردم افغانستان در جنگ ها و تنش های گذشته، به نحوی قربانی بی عدالتی ها و ظلم ها شده اند. از این منظر، تامین عدالت ما نند از بین بردن فقر، مساله ای است که برای هر هموطن ما از اهمیت اساسی برخوردار است.
در آغاز روند حکومت انتخاباتی، مردم فکر می کردند وقتی صلاحیت تعیین زعیم مملکت را پیدا کرده اند، رییس جمهور انتخابی شان به خواست های آنان رسیدگی می کند و از سوی دیگر این اجازه را به جنایت کاران و فرصت طلبان نمی دهد که با زندگی مردم بازی نمایند.
اما متاسفانه دیده می شود که این آرزوها و خواست های مردم، خوابی بیش نبوده است و آنانی که دل خوش کرده بودند، به سادگی های خود می گریند. از سوی دیگر، برای مردمی که گفته می شد انتخابات و تعیین رییس جمهور و نماینده ی پارلمان از برکت دموکراسی برای مردم مهیا شده است و مردم نیز با این پدیده ی ناآشنا کنار آمدند و آن را به خیر مردم و کشور دانستند، اما حالا دیده می شود که مردم نه تنها به نظام و دولت، بلکه نسبت به روند دموکراسی در کشور نیز به دیده ی منفی می نگرند.
حالا مردم از رییس دولت انتخابی شان چه انتظاری دارند؟ واضح است که نابه کاری ها و عدم توجه به خواست های مردم، این فرصت و انگیزه را از مردم گرفته است که انتظارها و خواست های خود را از رییس جمهور آینده ی شان بیان کنند. زیرا مطمین هستند که خواست ها و تقاضای برحق و قانونی شان، گوش شنوا نمی یابد و دولت نیز نهادی برای رسیدگی و تامین خواسته ها و نیازهای مردم نیست، بلکه شرکتی است برای پر کردن جیب ها و ساختن بلندمنزل ها و ...
حالا، مهمترین مساله برای رییس جهور جدید کشور، اعتماد سازی است. تا اعتماد از دست رفته ی مردم دوباره احیا نشود، تا دید مردم نسبت به دولت و نظام تغییر نکند، تا مردم همکار واقعی دولت در همه مسایل نباشند، و بالاخره تا زمانی که مردم خود را در آیینه ی دولت نبینند، مشکل است که کاری برای آبادی و بازسازی کشور انجام داد. آخر این ملت است که کشور است. هرگاه ملت خود را از دولت جدا احساس نمایند، چه فرقی است میان این دولت و دیکتاتوری هایی که مردم فقط به ترس از آن تبعیت می کنند.
یکی از راه های اعاده ی اعتماد مردم، تامین عدالت است. هرگاه عدالت تامین شود، زخم های گذشته التیام می بایند، مردم احساس می کنند واقعا به دردهای آن ها رسیدگی می شود و این را درک می کنند که دولت برای مردم و در خدمت مردم و نماینده ی مردم است. آن وقت است که دولت می تواند با حمایت همه جانبه ی مردم بر همه ی مشکلات فایق آید. واضح است که اگر مردم همکار دولت باشند، هیچ ناامنی ای و هیچ شورشگری ای در سراسر کشور وجود نخواهد داشت و یا حداقل چنین چیزی زمینه ی اجتماعی و حمایت گران محلی نخواهد یافت.
بنابراین، انتظار مردم از رییس جمهور آینده ی شان این است که از ظلم و ناروایی ها بر مردم زجردیده ی افغانستان بکاهد و از طریق تامین عدالت، اعتماد از دست رفته ی مردم را دوباره احیا نماید. تا باشد که همه با هم، در فضای صلح و آرامی و یک دیگر پذیری، زندگی عاری از خشونت و ارعاب داشته باشیم و حداقل نسل های آینده ی ما، که هیچ نقشی در جنایت ها و نابه سامانی های کشور نداشته اند، دو روزی را آسوده زندگی کنند و جاطلبی های ما آن ها را قربانی نسازد.
به امید چنین روزی!
