طلب خیر کردن از خداوند و آرزوی استعانت از آن ذات برتر، یک سنت اسلامی است و به انسان مسلمان در اجرای تصمیمی که می گیرد قوت قلب می بخشد و احساس این را که خداوند در تصمیمی که انسان گرفته است و حقانیت آن تصمیم، قوی دل می سازد و در اجرای آن توان بیشتر می بخشد. اما نمی توان از این مساله به عنوان توجیهی برای بی تصمیمی و بلا تکلیفی استفاده کرد و آن را که سنت پسندیده ای است، تا حد فال بینی و قرعه کشی و شعبده بازی های رمالانه تقلیل مقام داد و برعکس نمود. انسان مسلمان به خدا توکل می کند تا او را در اجرای تصمیمی که از روی عقل و سنجش گرفته است، موفق بگرداند. نه این که از عقل و خرد و حق انتخابی که خدا به او عطا کرده است صرف نظر نموده و در اجرای آن میان شک و تردید در نوسان باشد.
(یا الله یا رحمن یا رحیم یا مقلب القلوب ثبت قلبی علی دینک) بار خدایا که رحمن و رحیم هستی قلب مرا در دینم مستحکم بساز. این بدان معنا است که انسان از خدایش می خواهد قلب اش را برای وفاداری به ارزش های دینی اش قوی تر گرداند تا در تصامیم خودش بر اساس ارزش های اعتقادی اش و نه تمایلات جاه طلبانه و خودخواهانه مستحکم تر گردد، تا دین خودش را نفروشد و از راه اش برنگردد و از کسی نهراسد. استخاره را بعد از تصمیم باید انجام داد تا مصداق این سخن باری تعالی باشد که ان تنصرالله ینصرکم و یثبت اقدامکم. آقای مجددی ضمن اعلام حمایت اش از نامزدی آقای کرزی و این که بنا بر دلایلی او شایسته ترین شخص برای ریاست جمهوری است، گفته است که پس از تفکر زیاد و احساس مسوولیت عمیق و استخاره کرزی را شخص مناسب برای این کار یافته است. وی می گوید که "من از جانب خودم و تمام هموطنان متدینی که از من مشوره خواسته اند و یا منتظر مشوره هستند حمایت خویش را از شخص ایشان اعلام می نمایم". البته این حق ایشان هست که از هرکسی که خواسته باشند حمایت و جانبداری کنند، ولی خوب بود که در پاسخ به مشورت خواهی مردمی که به او به خاطر مشورت روی آورده اند مشوره می داد و معیار های لازم را برای انتخاب به آنان معرفی می کرد و به آنانی که منتظر مشوره ی او هستند مشوره اش را در حد معرفی نامزد شایسته خاتمه نمی داد. به زبان دیگر یک عالم دین باید به مفاهیم توجه داشته باشد و نه به مصادیق. او باید به مردم امکان بدهد که مفاهیم را خودشان مشخص نمایند. عمر جناب حضرت دراز باد، اما تا کی زنده است که به مردم مشوره دهد. مردم باید توان آن را بیابند که در غیاب شان براساس معیار ها و قواعد اصولی به تشخیص و یافتن فرد مورد نظر شان بپردازند. انتخابات برای هر مردمی و به ویژه برای مردم ما که اغلبا فرصت تجربه کردن آن را نیافته اند، بستر و فرصتی است برای آموزش ارزش های دموکراسی. حالا فکرش را بکنید اگر فقط چند نفر به جای همه مردم به تشخیص افراد شایسته بپردازند و فقط به مردم بگویند که به فلان شخص رای دهید، مردم چه چیزی می توانند بیاموزند. بدبختانه در یک نظم و نظام قبایلی، مردم هیچ گاهی فرصت تعقل و تفکر نمی یابند بلکه یا رییس و متنفذ قبیله به جای آنان تصمیم می گیرد یا رهبر و پیشوای قومی. یکی از اساسی ترین وجوه دموکراسی در این نهفته است که دموکراسی فرصتی برای آموزش ظرفیت های مردم است نه پیروی بی چون و چرا از دستورات و اوامر و فتواهای دیگران.
