انتظار مي رفت كه انتخابات رياست جمهوري افغانستان با رقابت جدي و نشاط مردمي همراه باشد، اما نشانه ها حاكي از آن است كه معامله هاي پيدا و پنهان و كنار رفتن چهره هاي مطرح و جدي، بر اين اميدواري ها سايه افگنده است. اعلام حمايت محمد محقق و رييس حزب جنبش ملي از حامد كرزي و ديدارهاي داكتر عبدالله با آقاي كرزي، نشان از صف بندي هاي جديد در عرصه ي رقابت هاي انتخاباتي دارد. گفته مي شود كه اين حمايت ها در قبال وعده هاي صورت گرفته كه مدت ها بر سر امضا و عدم امضاي آن به تعويق افتاده بود. آقاي كرزي از مدتي به اين سو تعدادي از وزارت خانه ها را به چندين شخص وعده داده و برخي منابع مي گويند كه شاروالي كابل به بيش از 25 نفر وعده داده شده است. براساس سندي كه روز گذشته در روزنامه 8 صبح به نشر رسيد، ولسي جرگه نيز از حاتم بخشي هاي آقاي كرزي بي بهره نبوده است و همين امر سبب شده تا تعداد زيادي از نمايندگان از ادامه ي كار آقاي كرزي حمايت نمايند. هر چند وضع امنيتي موجود كه محصول و دست آورد حاكميت 7 ساله ي تيم آقاي كرزي مي باشد، اصل برگزاري انتخابات را زير سوال قرار داده است، اما بر فرض كه اين انتخابات در حصار ديوارهاي امنيتي و كمربندهاي ايجاد شده برگزار گردد، يك انتخابات دموكراتيك نخواهد بود. زيرا انتخابات را زماني مي توان دموكراتيك ناميد كه مردم در هنگام انتخاب به پاي صندوق هاي راي گزينه هاي متعددي را براي انتخاب داشته باشند. حالا آقاي كرزي با شگردهاي خاص عملا انتخابات را با محوريت يك چهره برگزار مي نمايد، با اين وصف اين نوع انتخابات شبيه انتخابات هايي است كه حاكميت هاي ديكتاتور با حضور يگانه نامزد برگزار مي كنند. آقاي كرزي اكنون با حمايت هاي كه از سوي برخي رهبران قبايل، احزاب سياسي و نمايندگان مردم كسب كرده است، خود را عملا پيروز اين رقابت احساس مي نمايد، اما فراموش نبايد كرد كه آن چه در ارگ و در سطح مقام ها صورت مي گيرد با قضاوت مردم، از زمين تا آسمان فاصله دارد.
