چهار راهی‌های شهر؛ میدان اعتراضات یک نفره

- حسن کریمی

احمدخالد بخشی، در یک صبح زمستانی، بعد از حمله انتحاری در چهار راهی صدارت شهر کابل (۷ دلو ۱۳۹۶)، نیمه‌برهنه با شعارهایی که از دست و گردنش آویزان بود، برای یک ساعت خیابان‌های پایتخت را به منظور اعتراض علیه انتحار، انفجار و خشونت قدم زد. همان روز عکس‌های این جوان در شبکه‌های اجتماعی دست به دست شد. احمدخالد اکنون در شهر مزارشریف است و این حرکت اعتراضی خود را در آنجا انجام می‌دهد.
از این اعتراض در شبکه‌های اجتماعی به‌نام «اعتراض یک نفره» یاد شده است و بسیاری از کاربران از این حرکت حمایت کرده‌اند. اما چه چیز باعث شد که احمدخالد بخشی در شهر خطرناک کابل دست به این اعتراض بزند؟ آقای بخشی در مورد علت اعتراضش گفت: «اعتراض من اعتراضی همه‌گانی و به‌خاطر این بود که از مسایل دولتی، انفجار، انتحار و خشونت به ستوه آمده بودم. همین شد که به سرک آمدم و یک نفره اعتراض کردم.»
هفتم دلو سال ۱۳۹۶ خورشیدی، آمبولانسی در چهار راهی صدارت شهر کابل انفجار داده شد که در اثر آن ۱۰۳ تن کشته و ۲۳۵ تن دیگر زخمی شدند. محل کار احمدخالد بخشی نیز در چهار‌راهی صدارت است. او هنگام انفجار در محل کارش نبوده است اما وقتی از وقوع انفجار خبر شد، دویده به مکان انفجار رفته و دید که چند دوستش کشته و شاگردش زخمی شده است.
احمدخالد بدون پیراهن، با لکه‌هایی که از رنگ سرخ را بر بدنش پاشیده شده و شعارهایی آویزان از گردنش، در چهار‌راهی‌های شهر و مکان‌های شلوغ ایستاده می‌شود. او شعارهایی مانند «من یک جوان گوسفند‌صفت هستم که خاموشانه منتظرم تا مرا بکشند.»، «من برای بر آورده‌شدن اهداف سیاسی شما متولد نگردیده‌ام.» و «من یک جوان بی‌مسوولیت هستم که در قبال نسل آینده خویش هیچ مسوولیت را نمی‌پذیرم.» را با خود حمل می‌کند. اکثر شعارهای احمدخالد کنایه است.
این جوان معترض از جوانان افغانستان شکایت دارد که روزانه هر گونه ظلم و ستم را شاهد اند، اما هیچ حرکتی را از خودشان نشان نمی‌دهند. آقای بخشی در باره‌ی جوانان گفت: «رنجم می‌دهد که ما جوانان افغانستان هستیم، افغانستان سر ما ویران است و سر ما آباد، وقتی‌که این مساله اتفاق افتاد (اشاره به انفجار چهار‌راهی صدارت در شهر کابل) یکی نبرآمد، یکی صدای خود را بلند نکرد، فقط از پشت میزها و پیش بخاری‌ها اعلامیه داده و آن را تقبیح کردند. این مرا بسیار عصبانی ساخت. ما چی رقم جوان هستیم. در کشورهای دیگر مردم به‌خاطر اندک حق خود به خیابان‌ها می‌ریزند، اما در کشور ما کشتار صورت می‌گیرد و هیچ‌کسی به فکر این مساله نیست. این بغضی بود که مرا در برگرفته بود و می‌خواستم با این کار جوانان کشور را آگاه بسازم.»
او با بیان این که مردم افغانستان چند دهه است در مقابل جنگ، خشونت و انفجار خاموش اند، افزود: «آن‌ها فکر می‌کنند که این جنگ و زدن و کندن یک روال عادی برای مردم شده است، اما این طور نیست، این کشتار برای ما عادی نیست. ما دیگر تحمل این وضعیت را نداریم.»
آقای بخشی در مورد چرایی نیمه‌برهنه بودنش گفت: «نیمه‌برهنه بودن من دلیل اصلی‌اش این است که نشان بدهم که ما برهنه و خون‌آلود هستیم، آسیب‌دیده هستیم و هیچی در بساط‌ما نداریم.»
احمدخالد بخشی، ۸ سال پیش از انستیتوت حساب‌داری فارغ‌التحصیل شد. او پس از آن در یک مطبعه شریک شده و آغاز به کار کرد. بخشی، ۳۲ ساله است و سه فرزند دارد. در روزهای نخست اعتراضش، خانواده‌اش به ‌خاطر مسایل امنیتی و سردی هوا اندکی با او مخالفت کردند، اما خالد توانست آن‌ها را قانع سازد. او در صحبت‌های خود گفت: «یک نفر باید قربانی بدهد که تا اتفاقی بیفتد، از من بهتر کی پیدا می‌شود در این راه.»
در چند سال اخیر، دو تظاهرات بزرگ در شهر کابل انجام شد که آن‌ها هم انفجار و تیراندازی صورت گرفت و ده‌ها تن کشته و زخمی شدند. حالا دیگر فعالان جامعه‌ی مدنی شهر کابل نیز در برابر خشونت‌های اخیر سکوت کرده‌اند.
قرار است احمدخالد بخشی، این اعتراض‌کننده‌ی تنها، در ۳۴ ولایت کشور حرکت‌های اعتراضی خود را به نمایش بگذارد. وقتی او در شهر کابل و مزارشریف اعتراض کرد، دمای سردی هوا ۳ و ۲ درجه بود. احمدخالد گفت: «می‌دانم، هوا سرد است، اما من اعتراض می‌کنم.»

اشتراک گذاري با دوستان :