تلاش برای صلحی که در آن افغان‌ها در اولویت قرار دارند

- تدامیچی یاماموتو ، نماینده خاص سرمنشی سازمان ملل متحد برای افغانستان و رییس هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما)

در جریان سفرهای اخیر خویش که به نقاط مختلف افغانستان داشتم، من شواهد تازه‌ای از جنگ‌های سنگین و وحشت‌ناک را دیدم. جنگ‌هایی که به گونه دوام‌دار زنده‌گی افغان‌ها را در معرض خطر قرار داده است. جنگ و هراس، موجب ایجاد موجی از خشونت‌های عمیق شده است و تمام افغان‌ها اعم از مردان، زنان، دانشجویان، فعالان صلح و سیاست‌مداران به من می‌گویند که آن‌ها خواهان پایان این پدیده هستند.
منابع زیادی هنوز هم در این جنگ به مصرف می‌رسد و جنگ همچنان به شدت ادامه دارد. می‌خواهم واضح سازم، با این‌که می‌گوییم هیچ راه حل نظامی برای درگیری در افغانستان وجود ندارد، اما سازمان ملل متحد از تمام افغان‌ها حمایت می‌کند. به عبارتی دیگر، هیچ‌کس برنده نیست و همه ما، به ویژه غیرنظامیان افغان، تا زمانی که این جنگ جریان دارد، بازنده هستیم.
در حقیقت، با درنظرداشت جنگ مهلکی که در افغانستان جریان دارد و علاقه‌مندی رو به افزایشی را که من برای صلح می‌بینم، راه تأمین صلح هیچ‌گاه چنین واضح و شفاف نبوده است. لطفاً اجازه دهید واضح سازم:
با وجود اختلافات جدی با دولت کنونی، حتا نماینده‌گان ارشد طالبان علاقه‌مند حفظ حاکمیت افغانستان از جناح‌های خارجی بوده، و همچنین خواهان توسعه منابع انسانی و طبیعی خود هستند. در بیانیه‌های اخیر، طالبان حتا به صلح، به عنوان ستون اصلی یک سیاست مکمل اشاره کرده‌اند.
در عین حال اشرف غنی، رییس‌جمهور افغانستان، واضح ساخته است که او قصد دارد طالبان را در روند صلح شامل سازد. روندی که هدف آن پایان‌دادن به جنگی ویران‌گر، در یکی از خشونت‌بارترین کشورهای جهان است. برای این منظور دولت افغانستان، طالبان را به میز مذاکره دعوت کرده است، اگر این گروه در تعهد خویش به صلح موفقانه عمل کنند.
همان‌طور که در هفته‌ی گذشته من به شورای امنیت سازمان ملل متحد توضیح دادم، نباید اجازه دهیم که فصل دیگر جنگ بدون پیشرفت در مذاکرات اساسی آغاز شود. اگر افغان‌ها و جهان این بار در استفاده از این فرصت ناکام شوند، هزینه‌های هنگفتی برای زنده‌گی افغان‌ها و منابع جهانی صرف خواهد شد.
به همین دلیل است که من از کشورهای منطقه می‌خواهم تا منافع استراتیژیک خویش را مجدداً ارزیابی و تعریف کنند تا کار روی پروسه صلح پایدار بین دولت افغانستان و طالبان از سر آغاز شده، برای پایان‌دادن به جنگ یک راه حل افغانی جستجو شود.
بعد از سال‌ها آغاز و توقف پروسه صلح که بیشتر در خارج از مرزهای افغانستان صورت می‌گرفت، «پروسه کابل» برای رسیدن به صلحی به رهبری افغان‌ها که در ماه جون گذشته در کابل توسط رییس‌جمهور غنی در کنار همکاران کلیدی بین‌المللی و منطقه‌ای آغاز شد، برای آغاز پروسه جدید صلح الهام‌بخش می‌باشد.
در سرتاسر منطقه و جهان، من شاهد یک اجماع رو به افزایش بسوی صلح هستم. در نخست، سیاست جدید امریکا مبنی بر تعهد دوام‌دار برای افغانستان که در ماه اگست اعلان شد سیاست آن کشور را قطعی ساخته و امید دولت افغانستان برای صلح را تقویت کرده است. ابتکارات منطقه‌ای جدید که توسط همسایه‌گان نزدیک صورت گرفته است قابل مشاهده است. از جمله، چین به صورت فعال در این بخش نقش دارد. ایران، پاکستان و هند نیز در جایگاه خوبی از نگاه حمایت از پروسه صلح قرار دارند و خوش‌بختانه هر کدام موافقت کرده‌اند که به رهبری افغان‌ها با این پروسه همکار باشند. سفر جنرال بجوا لوی‌درستیز پاکستان نشانه خوبی به افغانستان برای این پروسه است.
امیدوارم که ملل متحد با استفاده از «مساعی جمیله» خویش در سراسر منطقه و افغانستان بتواند یک گفتمان قوی و مجدد را نه تنها میان رهبران بلکه میان آن‌عده افغان‌هایی که به دلیل چندین دهه جنگ به حاشیه رفته‌اند و همچنین نسل جوان منتقد این کشور، تسهیل کند.
پس از سال‌ها جنگ فکر نمی‌کنم کسی فکر کند که مسیر صلح در افغانستان آسان خواهد بود. برای برخی از افغان‌ها، صلح به معنای پایان خشونت و مسیری برای توسعه‌ی اقتصادی است. حال‌آن‌که برخی دیگر اصرار دارند که صلح در نبود عدالت نمی‌تواند پایدار بماند. یک صلح پایدار و قابل قبول برای همه، نیازمند پذیرش این دیدگاه‌های متفاوت است.
این نکته واضح است که ایجاد یک روند مناسب صلح نیازمند فکر و طرح وسیع است، زیرا کاهش خشونت و حفاظت از غیر نظامیان به ویژه در حال حاضر باید در صدر اولویت‌ها قرار داشته باشد. خانواده‌ها در سراسر افغانستان از جنگ آسیب دیده‌اند، این را من در سفرهایم شاهد بوده‌ام. در بیشتر از ۹۰ هزار روستای این کشور، شهروندان به دلیل بمباری‌ها در حال گریز اند و جنگ به ایجاد ترس و وحشت در میان مردم ادامه می‌دهد. به همین دلیل است که من از تمامی طرف‌های درگیر می‌خواهم که آینده افغانستان مشمول کودکان و خانواده‌های آن را مقدم‌تر از امتیازات خود قرار دهند.
ما همه مدیون افغان‌هایی هستیم که چهار دهه جنگ را تحمل کرده‌اند تا به جنگ پایان دهند، بر مخالفت‌های غیر قابل انعطاف غلبه کنند و فرصت تازه‌ای را برای ایجاد صلح به وجود آورند. ما در ملل متحد می‌دانیم که نمی‌توانیم در افغانستان به تنهایی صلح بیاوریم و یا حتا کمک به حفظ صلحی کنیم که در مورد آن در قدم نخست خود افغان‌ها، همسایه‌گان‌شان و در کل جامعه جهانی توافق نکرده باشند.
اما من برای‌تان اطمینان می‌دهم که ملل متحد قاطعانه مصمم است تا به افغان‌ها کمک کند تا روند صلح را به پیش ببرند، زمینه را برای گفتگو میان گروه‌های درگیر فراهم کند و همچنان با دولت کار کند تا زمینه برای مصالحه‌ی واقعی مساعد شود. این چیزی است که من از تداوم کار پروسه همه‌شمول کابل انتظار دارم تا در نتیجه همه‌ی تلاش‌ها برای برقراری صلح در منطقه، سبب ایجاد حرکت تازه‌ای به هدف پایان‌دادن به این جنگ غیر قابل قبول شود.

اشتراک گذاري با دوستان :