چرا افغان‌ها به استراتژی جدید ترمپ امیدوار اند؟

- نویسندگان: پرویز کاوه، مدیر مسوول روزنامه ۸صبح و شفیع شریفی، رییس دوره‌ای گروه تحلیل و آگاهی افغانستان - منبع: وال استریت ژورنال - ترجمه: ۸صبح

رییس‌جمهور اوباما در سال ۲۰۱۱ اعلام کرد که تمام نیروهای ایتلاف به رهبری ایالات متحده‌ی امریکا، افغانستان را در سال ۲۰۱۴ ترک خواهند کرد. زمان این خروج بدتر از این نمی‌توانست باشد. کشور در سردرگمی سیاسی، پس از یک انتخابات مملو از تقلب قرار داشت. هم‌چنان نیروهای امنیتی افغان هنوز برای رویارویی با طالبان و سایر گروه‌های تروریستی که در آن‌سوی مرز و در خاک پاکستان قرار داشتند و به وسیله‌ی هزاران تنی که به تازه‌گی از مدارس آن کشور فارغ شده بودند و به جمع این تروریستان پیوسته بودند، آماده‌گی نداشتند.
در نبود یک استراتژی روشن، ایران و روسیه نیز حضور‌شان را در افغانستان به واسطه‌ی فراهم‌سازی سلاح به طالبان، تقویت بخشیدند. در اوسط ۲۰۱۵، طالبان پیروزی‌شان را پیش‌بینی می‌کردند. آنان به پسته‌ها و پایگاه‌های نیروهای امنیتی افغان به صورت گروهی حمله می‌کردند، به مراکز ولایات یورش می‌بردند و مراکز استراتژیک را تهدید می‌کردند. به اساس گزارش‌های رسمی و اظهارات غیررسمی مقامات افغان، شمار تلفات نیروهای امنیتی افغان در طی سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ تا ۵۰ کشته و زخمی در روز رسید که این در نوع خود ریکارد بالایی را در شمار تلفات نیروهای امنیتی افغان ثبت کرد.
با وجود این وضعیت، بنیادگرایانِ هراس‌افگن، نتوانستند نیروهای امنیتی افغان را شکست بدهند و کنترول شهرها را به دست بگیرند. دلیل آن، عمدتاً دو چیز بود:
نخست این که رییس‌جمهور اوباما درک کرد که خروج کلی از افغانستان، می‌تواند دست‌آوردهای یک و نیم دهه‌ی گذشته در این کشور را با خطر مواجه بسازد. شمار اندکی از نیروهای ویژه و مشاوران امریکایی در افغانستان ماندند تا نیروهای ویژه افغانستان را در زمینه‌ی مبارزه با طالبان حمایت کنند، به ویژه در جنگ‌هایی که در سال ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ در کندز اتفاق افتاد.
دوم این که افغانستان به صورت بنیادی از سال ۱۹۹۶، زمانی که طالبان در قدرت بودند، به این‌سو تغییر کرده است. جمعیت این کشور اکنون جوان‌تر و آموزش‌دیده‌تر است. اکنون افغان‌ها دست‌رسی بهتر به اطلاعات و تکنولوژی دارند و هم‌چنان درصدی سواد در این کشور بلند رفته است. حمایت افغان‌ها از نیروهای امنیتی‌شان، به ویژه از نیروهای ارتش، افزایش یافته است.
اکنون اعلام سیاست جدید رییس‌جمهور ترمپ، خوشبینی‌هایی توأم با دقت را در افغانستان ایجاد کرده است. سیاست جدید ترمپ درباره‌ی خروج به اساس شرایط و وضعیتی که پیش می‌آید، نه بر اساس تقسیم‌بندی زمانی، با آن که زیاد مشرح نیست، امید را در میان افغان‌ها آفریده است. این سیاست جدید، حمایت از نیروهای افغان را در بر گرفته است و مهم‌تر از آن، از پاکستان به عنوان حامی طالبان و سایر گروه‌های تروریستی مانند شبکه‌ی حقانی نام برده است. این سیاست، افغانستان را کمک می‌کند تا دست‌آوردهایی را که از ۲۰۰۱ بدین‌سو به دست آورده است، حفظ کند.
در شانزده سال گذشته، نسل نوی در افغانستان ظهور کرده است. این نسل با آزادی‌های رسانه‌ای، رسانه‌های اجتماعی و آزادی بیان خو گرفته است، چیزهایی که برای نسل پیش‌تر قابل باور نبود. این نسل هم‌چنان با ایدیولوژی و قرائت کنونی طالباان از اسلام، مخالف است.
استراتژی جدید در برگیرنده‌ی آموزش و حمایت بیشتر از نیروهای افغان است. افغانستان برای رویارویی با چالش‌های امنیتی داخلی و هم‌چنان کار مشترک با نیروهای ایتلاف در راستای مبارزه با تروریزم در افغانستان و منطقه، به یک ارتش نیرومند نیاز دارد. ارتش نیرومند هم‌چنان راه را برای عمل‌کرد مسالمت‌آمیز در حوزه‌ی سیاست هموار می‌سازد.
آقای ترمپ با استراتژی جدیدش، واضح ساخته است که بازی دوگانه‌ی پاکستان را دریافته است و پاکستان هم‌زمان که خودش را موتلف امریکا می‌نامد، به مسلح‌سازی و حمایت از طالبان و شبکه‌ی حقانی نیز می‌پردازد.
در سطح سیاسی نیز پیروزی سیاست جدید ایالات متحده به صورت گسترده وابسته به اقداماتی است که اداره‌ی رییس‌جمهور غنی در زمینه‌ی برگزاری عادلانه، شفاف و موفقیت‌آمیز انتخابات‌های سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹ انجام خواهد داد. افغان‌ها دیگر توان تحمل افتضاحی مانند انتخابات ۲۰۱۴ را ندارند.
با این حال، فساد یک چالش بزرگ در این کشور است. برخی از مقام‌های ارشد که متهم به فساد بودند، مانند جنرال محمدمعین فقیری و عبدالغفار داوی به دلیل حیف و میل و سوءاستفاده از صلاحیت‌های‌شان در ماه اگست محاکمه شدند. با این حال، حکومت افغانستان باید برای جلوگیری از نزاع‌های قومی و ایجاد درز میان اقوام این کشور، که مانع مبارزه با فساد می‌شود، اقدام‌های جدی کند. افغانستان هم‌چنان با مشکل فرار مغزها مواجه است. بدون اصلاحات جدی اقتصادی و امنیتی برای ایجاد اشتغال بیشتر و بهتر، افغانستان بهترین سرمایه‌هایش را که جوانان آموزش‌دیده است، از دست خواهد داد.
آینده‌ی افغانستان به عنوان یک کشور صلح‌آمیز با یک دموکراسی کارآ، قابل تضمین نیست، اما برای نخستین‌بار، افغانستان امیدوار به آینده است.

اشتراک گذاري با دوستان :