چرا بد را با بدتر جواب می‌دهیم؟

- فریدون آژند

در طول شانزده سال گذشته در افغانستان، هر از گاهی شاهد گزارش‌های مبنی بر توهین نیروهای خارجی علیه آنچه مقدسات مسلمانان خوانده شده بوده‌ایم. به طور مثال چند سال قبل از میان زباله‌هایی که در اطراف پایگاه نظامی امریکا در بگرام ریخته شده بود، اوراقی از کتب دینی سوزانده‌شده به مشاهده رسید که سبب اعتراضات مردم در گوشه و کنار افغانستان شد. یا هم باری کشیشی در امریکا عنوان کرد که قصد دارد قرآن را در اعتراض به فعالیت‌های تروریستی که او به مسلمانان نسبت‌شان می‌داد، آتش بزند و این تصمیم او باعث تظاهرات خشونت‌باری در افغانستان شد. به طوری که در ولایت هرات تظاهرات‌کننده‌گان موترهای رنجر پولیس را که برای کنترول تظاهرات تنظیم شده بودند آتش زدند. همین چند روز قبل نیز اوراقی در ولایت پروان از سوی ناتو پخش شده بود که توهین به مقدسات خوانده شد. در هر باری که نیروهای خارجی به گفته خودشان ناآگاهانه توهینی را به مقدسات مسلمانان روا داشته‌اند، از صورت‌گرفتن این مسأله عذرخواهی کرده‌اند. حتا باراک اوباما رییس‌جمهور سابق امریکا تلاش زیادی به خرج داد تا کشیش تری جونز از اقدام خود برای سوزاندن قرآن کریم منصرف شد. با این حال واکنش‌ها در افغانستان بیشتر به نحوی بوده که اصل مساله را که همانا توهین به مقدسات باشد لاپوشانی کرده است. به طور مثال تظاهراتی که روز گذشته در ولسوالی قره باغ کابل در اعتراض به برگه‌های حاوی توهین به مقدسات اسلام روی داد، بیشتر از این‌که اعتراض علیه این برگه‌ها باشد، حمایت از طالبان بود. کسانی که در این اعتراضات شرکت کرده بودند، پرچم سفید طالبان را بر افراشته بودند. کم‌تر کسی در افغانستان وجود خواهد داشت که مخالف برپایی اعتراضات مردم در قبال توهین به مقدسات‌شان باشد، ولی وقتی این اعتراضات به نحوی حمایت از جنایت‌کاران دیگر باشد سوال‌های زیادی را ایجاد می‌کند. وقتی آقای الله‌گل مجاهد در مجلس نماینده‌گان می‌گوید که حاضر است راکت و پیکا به شانه بیندازد و برود در صف طالبان قرار بگیرد، آیا می‌داند که توهین طالبان به دین اسلام خیلی بیشتر از نیروهای خارجی است؟ طالبان در طول شانزده سال گذشته بارها مساجد را در افغانستان هدف قرار داده‌اند. هر باری که آنان در داخل مساجد حملات تروریستی انجام داده‌اند نسخه‌های زیادی از قرآن و دیگر کتب دینی را از بین برده‌اند. بدتر اینکه، آنان حتا یک‌بار نسبت به این توهین‌های بارز و آشکارشان از مسلمانان عذرخواهی نکرده‌اند. در گزارشی که بی‌بی‌سی در مورد تظاهرات دیروز در قره‌باغ منتشر کرده است، از قول یک خبرنگار نوشته شده که او زمانی که از علمای دینی که تظاهرات را راه انداخته بودند پرسیده بود چرا زمانی که طالبان در حمله به مساجد قرآن را می‌سوزانند شما دست به تظاهرات نمی‌زنید، جواب داده بودند که در این حملات قرآن به طور عمدی سوزانده نشده ولی در مقابل سوالی که گفته شده بود حمله به مساجد که عمدی است جوابی ارایه نکرده بود. این به معنای آن است که ما با نگرش «یک بام و دو هوا» به مسأله توهین به مقدسات می‌نگریم. اگر طالبان قرآن می‌سوزانند غیر عمدی است. ولی اگر خارجی‌ها این کار را می‌کنند و بعداً عذرخواهی کرده و اعلام می‌کنند که عمدی نبوده، عمدی بوده و باید سریعاً از طالبان حمایت کرد. واقعیت این است که آنچه ناتو صورت داده، صورت نا به‌هنجار نگرشی است که در میان عوام شکل گرفته است. از زمانی که دشمنی آشکار پاکستان علیه افغانستان مشخص شده است. مردم افغانستان به اشکال مختلف نسبت به این دشمنی واکنش نشان می‌دهند. از جمله بارها تصویری در صفحات فیس‌بوک به نشر گذاشته می‌شود که در آن شیری که روی تنش تصویری از پرچم افغانستان فوتوشاپ شده به دنبال کفتاری که تصویری از پرچم پاکستان را روی تنش دارد می‌دود. احتمالاً بخش تبلیغاتی ناتو خواسته است با اقتباس از همین نگرش جایگاه افغانستان و پاکستان را به امریکا و طالبان تعویض کند و از آن‌‌جایی که روی پرچم طالبان کلمه طیبه درج شده است، به نحوی توهین به مقدسات شده است. اما صورت اصلی مساله این است که ما نباید برای نفی یک عمل بد از نگرش بدتر از آن دفاع کنیم. دیدگاه‌های تعدادی از وکلای مجلس در حمایت از کارکردهای طالبان، هم‌باوری آنان را با طالبانیزم و افراط‌گری و مخالفت با نظامی را نشان می‌دهد که خود آنان به مدد همین نظام و حمایت ناتو بر کرسی نماینده‌گی از مردم افغانستان تکیه زده‌اند. دولت همان‌طوری که باید در مورد پخش برگه‌های نشرشده از سوی ناتو تحقیق می‌کند، هم‌چنان باید در مورد سخنان حمایت‌گران وکلا از طالبان و برکشیدن پرچم طالبان که دشمن اصلی افغانستان اند، نیز تحقیق کند.

اشتراک گذاري با دوستان :