بافنده‌گان صلح افغانستان

- تدامیچی یاماموتو، نماینده خاص سرمنشی سازمان ملل متحد برای افغانستان و رییس هیات معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان (یونما)

با وجود این‌که جنگ وحشتناک و ظاهراً پایان‌ناپذیر آن‌ها را احاطه کرده است، هنوز مردم شجاعی وجود دارند که هر روز در حال آوردن صلح در سراسر افغانستان هستند. ملل متحد تمام توانش را به خرج می‌دهد تا به فرد فرد کسانی که برای صلح کار می‌کنند، گوش کند. در واقع ملل متحد به این‌ها به عنوان نمادی از امید می‌بیند که راه را برای تغییر روشن می‌کنند.
چند هفته پیش زنان از چندین ولایت شرقی گرد هم آمدند و تصمیم گرفتند تا هیأتی را از میان خودشان برای دیدار با طالبان به هدف یافتن راهی برای پایان‌دادن به خشونت‌های محلی، بفرستند. برای آن‌ها اتخاد این تصمیم آسان نبود. این زنان که از جنگ در مناطق‌شان آسیب دیده‌اند به تنهایی وارد عمل نشده‌اند. آن‌ها بخشی از اجتماع بزرگ‌تر شامل مردان خانواده، رهبران مذهبی و حتا اطفال هستند. زنان دلیر کنر نه تنها شجاعت باورنکردنی را از خود نشان دادند بلکه همه آن‌ها به من این مساله را یادآوری می‌کنند که برای هر فرد امکان‌پذیر است تا در مقابل سختی‌ها از طریق صحبت در مورد آن و تاکید بر صلح حتا در سخت‌ترین شرایط، ایستاده‌گی کند.
ما در ملل متحد مأموریتی داریم تا به افغان‌ها برای یافتن راه حل برای درگیری‌های‌شان کمک کنیم. با توجه به توضیحاتی که در پروسه صلح از ولایت به ولایت و ولسوالی به ولسوالی آمده است در آینده هر صلح باید جامع باشد. در افغانستان نمونه‌های کوچکی وجود دارد که نمایان‌گر نگرشی جامعه باشد، موضوعی که برای صلح پایدار در افغانستان ضروری است.
شباهت کار قالین افغانی به خوبی می‌تواند این پروسه را توضیح دهد. چرا؟ صلح همیشه باید یک مولفه اجتماعی داشته باشد، پیوندی از ساختار اجتماعی که با جنگ ویران شده است. به ویژه زنان افغان بافنده‌گان عالی صلح هستند. من از گفتگوها و مشاهدات خود می‌توانم بگویم که زنان و مردان هر دو بر تغییرات مثبت برای توانمندسازی فعالان صلح، افزایش همبسته‌گی و تاثیر برداشتی که همه ما از صلح داریم، تاثیرگذار هستند. این اجتماع افغان‌های بافنده نیرویی برای آوردن صلح در سراسر کشور ایجاد خواهد کرد.
از نظر من، مهم است که از تمام کارهایی که برای صلح انجام می‌شود از کنر در شرق تا هرات در غرب آگاهی داشته باشیم. به عنوان مثال، در جلسه اخیر، داکتر حبیبه سرابی، معاون شورای عالی صلح افغانستان، ۳۶ تن از خانم‌ها را از ۳ ولایت گرد هم آوردند. ابتکارات فردی نشان‌دهنده اراده خلاقانه تمامی شرکت‌کننده‌گان، به شمول یک خانم قندهاری است که در مورد این‌که چگونه توانست از طریق گفتگو و بحث «ذهن ۶۰ تن را در مدت ۶۰ روز» تغییر دهد، توضیح داد. او به یاد دارد یک تن از بزرگان محلی که به گفته‌های وی در اوایل به قهر عکس‌العمل نشان داده بود، بالاخره او را به خانه خویش دعوت کرد تا با دخترانش در مورد صلح صحبت کند. این نوعی از کارهای اختصاصی است که ایجاب می‌کند تا مردان و زنان هر دو یک اجماع اجتماعی را ایجاد کنند که نه تنها منجر به توافق سیاسی شود بلکه پس از توافق به دست آمده، بنیادی را برای زنده‌گی صلح‌آمیز فراهم کند.
برای تشویق فعالیت‌های صلح‌آمیز عاری از خشونت می‌توان کارهای بیشتری در ساحه انجام داد و پیامی را که رهبران جامعه انتقال می‌دهند، تقویت کرد.
بسیاری از افغان‌هایی که به آن‌ها گوش می‌دهم، خواستار پایان‌دادن به خشونت و تخریب بیشتر ساختار اجتماعی اند. داستان‌های آن‌ها که با هم ترکیب شده‌اند، به من امید می‌بخشد که در ماه‌های آینده، بیشتر افغان‌ها در سطح بنیادی با هم کار کنند تا سطح اعتماد را بلند برده و آشتی را تقویت بخشند.
من معتقدم که این از جمله شیوه‌های غالباً غیر قابل مشاهده و متنوع شجاعت و تعهد است که افغان‌ها می‌توانند توسط آن تاریخ خود را شکل دهند.
هر بار که یک مرد یا زن برای صلح ایستاده‌گی می‌کند و سخاوت‌مندانه عمل می‌کند تا صلح را به عنوان یک هدیه برای دیگران به ارمغان بیاورد، رشته‌ای جدید از امید را برای همه ما ایجاد می‌کند.
افغانستان به عنوان یک ملت از بسیاری از رشته‌های کوچک و درخشان که با دقت کنار یک‌دیگر قرار گرفته‌اند و با هم بافته شده‌اند، می‌تواند یک آینده با ثبات، باز و صلح‌آمیز داشته باشد.

اشتراک گذاري با دوستان :