اظهارات سخیفانه

پارلمان دوره‌ی قبل، ملالی جویا نماینده فراه در آن مجلس را به دلیل اهانت به همکارانش از مجلس اخراج کرد. این نماینده‌ی وقت مجلس، همکارانش را به حیوان‌های وحشی تشبیه کرده بود. در آن زمان عضویت ملالی جویا به حال تعلیق درآمد و این امر زمینه را برای اخراج او از مجلس فراهم کرد. اما سخنان اخیر یک نماینده‏‏ی بر حال مجلس، در حمایت از طالبان و جنایات فرهنگی آنان واکنش پارلمان را برنیانگیخت. انتظار می‌رفت که مجلس به اظهارات امان‌الله پیمان جواب می‌داد و او را به دلیل این رفتارش مجازات می‌کرد.
امان‌الله پیمان انفجار پیکرهای بودای بامیان را توسط طالبان ستایش کرده است. این آقا در حالی از طالبان و جنایات فرهنگی آنان ستایش می‌کند که نماینده‏ی بر حال مجلس افغانستان است و از مردم بدخشان رأی گرفته است. در هیچ جای جهان، کسی را که به ایدیولوژی دشمنان نظام معتقد باشد، به یک مرکز مهم تصمیم‌گیری راه نمی‌دهند.
زمانی که طالبان پیکرهای عظیم بودا را تخریب می‌کردند، تمام کشورهای مسلمان‌نشین به آن اعتراض کردند. یک هیأت از ملاهای خارجی هم به قندهار آمدند تا ملا محمد عمر را قانع بسازند و او را از ارتکاب این جنایت فرهنگی باز دارند، اما گوش امیرالمومنین طالبان به این حرف‌ها بدهکار نبود. او بدون در نظر داشت اعتراض جهانیان و ارزش تاریخی و فرهنگی پیکرهای عظیم بودای بامیان، این آثار تاریخی را که جزء عجایب عالم بود، نابود کرد. تاریخ این جنایت فرهنگی را نمی‌بخشد.
حتا رهبران سابق طالبان، نمی‌خواهند که از این جنایت ملا محمد عمر دفاع کنند. ملا عبدالسلام ضعیف، سفیر طالبان در پاکستان در کتاب خاطراتش نوشته است که ملا محمد عمر با او در مورد نابودی تندیس‌های بودای بامیان، مشورت نکرده بود. ملا ضعیف خواسته است که خودش را بی‌گناه جلوه دهد. اما نماینده‏ی بر حال مجلس افغانستان، طالب‌تر از طالبان می‌شود و می‌نویسد که نابودی پیکرهای عظیم بودا و محروم‌سازی دنیا از این میراث بزرگ فرهنگ بشری، اقدام ارزش‌مند بود. در آن زمان یونسکو نابودی پیکرهای بودای بامیان را جنایت فرهنگی خوانده بود.
حال یک نماینده‏ی مجلس افغانستان می‌آید و از منفجر کردن مجسمه‌های بودای بامیان ستایش می‌کند. اگر نماینده‏ی مجلس آلمان، یکی از کارهای هیتلر را ستایش کند، فوراً از آن‌جا اخراج می‌شود. اما پارلمان افغانستان، درباره‌ی رفتار سخفیانه‏ی نماینده‌اش خاموش است. او باید هر چه زودتر از مجلس اخراج شود. پارلمان باید حیثیت خودش را اعاده کند. نماینده‌گان پارلمان باید انزجار و بیزاری خود را از اظهارات آقای امان‌الله پیمان، بیان کنند. آنان باید اعلامیه‌ای بدهند و خواستار پاسخ‌گویی آقای پیمان شوند. باید بر امان‌الله پیمان همان روندی تطبیق شود که بر ملالی جویا تطبیق شد. نماینده‏ی مجلس باید به خاطر اظهارات سخفیانه‏اش هزینه بدهد. اگر هزینه ندهد، این نوع رفتارها بیشتر می‌شود.
در گذشته هم صدای حمایت از طالبان در مجلس نماینده‌گان بلند شده بود. اگر در آن زمان وکیلان اقدام می‌کردند و واکنش جدی نشان می‌دادند، امروز کسی جرأت نمی‌کرد که در حمایت از طالبان و انفجار پیکرهای عظیم بودا، دهان بگشاید. این نوع رفتارها، ابهت و اعتبار مجلس نماینده‌گان افغانستان آسیب زده است. مجلس نماینده‌گان افغانستان هیچ نقشی در تصمیم‌گیری کلان درباره‌ی کشور ندارد. دلیل این امر، رفتارهای نماینده‌گان مجلس و هیأت اداری آن است. مجلس باید در برابر حرف‌های امان‌الله پیمان، سکوت نکند.

اشتراک گذاري با دوستان :