رسیدن به ستاره‌ها؛ تلاش هند از «آریابهاتا» تا «منگلیان»

- پلاوا بگلا

هند دارای سنت غنی استفاده از فضای بیرونی به عنوان ابزاری برای توسعه‌ی ملی است. فقیر‌ترین‌ها نیز همواره از فن‌آوری‌های فضایی هند برخوردار بوده‌اند؛ از کشاورزان تا ماهی‌گیران هندوستان. ماه‌واره‌ها تقریباً زندگی تمام ۱٫۳ میلیارد جمعیت را متأثر ساخته است.
طوری که هند هفتادمین سال‌روز تولد خود را جشن می‌گیرد، در عصر طلایی فن‌آوری فضایی از قبل وارد شده است، مانند تلویزیون ماه‌واره‌ای، بانک‌داری، توسعه‌ی شهر هوش‌مند، پیش‌بینی آب و هوا، تلفن‌های هوشمند، حکومت‌داری الکترونیک، جهت‌یابی ماه‌واره‌ای نشان‌دهنده اشتیاق بی‌پایان هند برای گسترش تکنولوژی و برای آسانی در امور زنده‌گی انسان است.
تلاش هند برای رسیدن به فضای بیرونی اقدامی است توسط سازمان تحقیقات فضایی این کشور. این سازمان در سال ۱۹۶۹ راه‌اندازی شد و امروزه دارای بودجه سالیانه حدود ۱٫۴ میلیارد دالر است. این کشور دارای مجموعه ۴۴ ماه‌واره در مدار است و اکنون می‌تواند به صورت خودی به راه‌اندازی تا چهار ماه‌واره‌ی ارتباطی به مدار اقدام کند. این توانایی به هند اجازه می‌دهد تا از قابلیت‌های تکنولوژیکی فضایی در ساخت ماه‌واره‌های خود برای راه‌اندازی راکت‌های خود استفاده کند و حتا یک ماه‌واره منگلیان یا مأموریت هواپیما را به مریخ فرستاده است که فاصله‌ای بیش از ۲۰۰ میلیون کیلومتر را طی می‌کند. سفر سازمان تحقیقات فضایی هند از روستای بسیار پست تهمبا (Thumba) در حوالی دریای عربستان آغاز شد. در آن دانشمندان بری آماده‌ساختن امکانات راه‌اندازی نخستین راکت و اولین موشک که در بایسکل منتقل می‌شد، از کلیسای محل اجازه گرفتند. اولین ماه‌واره‌ها هم در کراچی دستی انتقال داده می‌شدند. امروزه سنگین‌ترین موشک هند، موشک ماه‌واره‌ای MK III است که «Bahubaali» نیز نامیده می‌شود. این موشک، ۶۴۰ تن وزن دارد، یعنی وزنش، بیش‌تر از وزن ۲۰۰ فیل است.
این راکت زیبا در ۵ ماه جون سال ۲۰۱۷ به فضا پرتاب شد که ماه‌واره ارتباطی GSAT-19 را به مدار پرتاب کرد و وعده داده که پایه‌ی اصلی تمام آسانسورهای سنگین می‌شود.
اولین ماه‌واره‌ای که توسط هندوستان به فضا پرتاب شد در سال ۱۹۷۲ به وزن ۳۶۰ کیلوگرم به نام «Aryabhata» بود.
این ماه‌واره فضایی، راه را برای سازمان تحقیقات فضایی هند برای رسیدن به ستاره‌ها فراهم کرد.
در چند ماه آینده‌ی سال جاری، هندوستان می‌خواهد که سنگین‌ترین ماه‌واره خود را که GSAT-11 است و ۲ هزار و ۷۲۵ کیلو گرام وزن دارد، به فضا پرتاب کند.
با پرتاب‌کردن (Bahubaali) سازمان فضایی هند به یک دنیای کاملاً جدید داخل شد و راه خود را برای نشان‌دادن خود در جهان در جمع سنگین وزن چند میلیارد دالری بازار باز کرد. رییس سازمان تحقیقات فضایی هند داکتر کیرن کمار که یک مرد دنیای مدرن است، گفت: «ما خود را به حدودی رسانیدیم تا متیقن شویم که این راکت هندیِ کاملاً وابسته به خود، در پرتاب به فضا کامیاب می‌شود. این موشک بالابر سنگین، قادر به قراردادن تا ٨ تن در یک مدار پایین زمین است و کافی است که قسمتی از سفینه‌ی فضایی هند را حمل کند. در حقیقت، به دلیل این که آقای نرندرا مودی نخست‌وزیر هند، یک فضانورد شناخته شده است، در راه‌اندازی این ماه‌واره‌ها در هند، به شکل جسورانه در تمام آن‌ها، نامش نوشته شده است.»
سازمان تحقیقات فضایی هند تاکنون برنامه‌هایی را تهیه کرده است که دو سوم اعضای خدمه انسانی را به فضا تحویل می‌دهند، به محض این‌که دولت آن را حدود ۳-۴ میلیارد دالر بدهد. انتظار می‌رود که سازمان تحقیقات فضایی مودی بخواهد با شروع برنامه سفر فضایی انسانی، قبل از پایان اولین دوره‌ی او در سال ۲۰۱۹، بخواهد تمبر خود را در تاریخ بگذارد.
هند چهارمین کشور بعد از ایالات متحده امریکا، روسیه و چین خواهد بود که برنامه سفر فضایی انسانی خواهد داشت. به طور تصادفی سازمان تحقیقات فضایی هند ادعا می‌کند اولین هندوستانی‌ای که به فضا می‌رود، می‌تواند یک زن باشد. کومار تأیید می‌کند، در اصل ماه‌واره‌ی GSLV MK-3 و یا یکی از انواع آن خواهد بود که در آینده، به رتبه‌ی انتقال انسانی خواهد رسید.
هند در حال حاضر دارای دو موشک عملیاتی است که شامل نیروی «PSLV» است. این نیرو می‌تواند ماه‌واره‌های ۱٫۵ تنی را به فضا برساند و از شمار وسایل حمل‌ونقل خوبی برای مأموریت جدید هند به ماه و مریخ هستند. ماه‌واره دومی GSLV Mark 2 می‌تواند که ماه‌واره‌های ۲ تنی را به فضا برساند. در میان این‌ها سازمان تحقیقات فضایی هند ۵۰ پرتاب انجام داده است و در این اواخر ریکارد جهانی را به خاطر پرتاب موفقانه ۱۰۴ ماه‌واره به مدار فضایی با شکست‌دادن روسیه که ۳۹ ماه‌واره را در یک مأموریت به فضا پرتاب کرده بود، ثبت کرده است.
امسال هند در دیپلوماسی فضایی طوری وارد شده که پیشینه ندارد. برای اولین‌بار دهلی نو، توانایی خود را با راه‌اندازی یک (دیپلماسی استراتوسپیکی) بی‌سابقه و غیر رسمی از طریق یک هدیه‌ی ویژه‌ی ۴۵۰ کورور روپیه‌ای هندی برای کشورهای آسیای جنوبی اثبات کرد. هند، جای بسیار بی‌نظیری را در کاینات به نام خودش حک کرده است. زمانی که دهلی جدید از طریق ماه‌واره آسیای جنوبی یک پرنده سنگین وزن را به همسایه‌هایش هدیه داد. هند با گسترش سیاست اولی محلی خود در خارج از استراتوسفر، مرکز خود را توسعه داد. این هدیه، استفاده از یک ماه‌واره ارتباطی برای همسایه‌گان بدون هیچ هزینه‌ای، در همسایه‌گی‌های فضایی بود و هیچ همبسته‌گی ندارد. این در حالی است که برخلاف هند، همین حالا، تمام کنسرسیوم‌های کنونی منطقه‌ای تجارتی بوده و برای به دست آوردن سود فعال‌اند.
ماه‌واره‌ی جنوب آسیا، یک ماه‌واره ۲هزار و ۲۳۰ کیلو گرامی و صرفاً یک ماه‌واره ارتباطی است با هزینه‌ی ۲۳۵ کرور روپیه‌ی هندی. منحصر به فرد بودن این ماه‌واره در این است که دارای ردیابی است که در سراسر جنوب آسیا گسترش یافته است و هند این پیام‌رسان آسمانی را به همسایه‌گان خود هدیه می‌کند.
ماه‌واره جنوب آسیا، دارای ۱۲ باند فرستنده است که همین اکنون همسایه‌گان هند می‌توانند برای افزایش ارتباطات خویش از آن استفاده کنند. هر کشور به حد اقل یک فرستنده دست‌رسی پیدا می‌کند که از طریق آن می‌تواند برنامه‌های خود را گسترش دهد و هم‌چنان برنامه‌های مشترک جنوب آسیا نیز وجود دارد. هر کشور در حال توسعه‌ی زیرساخت‌های زمینی خود است، اما هند مایل است کمک‌های خود را گسترش دهد و بداند که آینده چگونه است. طبق گفته‌های دولت، ماه‌واره، حوزه‌ گسترده‌ای از برنامه‌ها و خدمات را برای همسایه‌گان ما در زمینه‌های مخابرات و برنامه‌های رادیویی فعال خواهد کرد. این خدمات، تلویزیون، اریه‌ی خدمات «مستقیم به خانه» (DTH)، ترمینل‌های بسیار کوچک (VSAT)، آموزش و تربیت از راه دور، تداوی از راه دور و مدیریت آفات طبیعی را شامل می‌شود. این ماه‌واره هم‌چنین توانایی ارائه‌ی خطوط هوایی گرم را در میان کشورهای متعهد فراهم می‌کند، علاوه بر این، به خاطر این که این منطقه بسیار آفت‌خیز و پر از زمین‌لرزه‌ها، سیلاب‌ها، سونامی است، این ماه‌واره به طور موثر در ارائه‌ی خدمات ارتباطی در حین آفات طبیعی، کمک می‌کند.
در این پیام غیر معمولی برای صلح، همسایه و دشمن هند، پاکستان، به طور کامل اشتراک خود را رد کرد. هفت کشور دیگر عضو سازمان (SAARC) عبارت از افغانستان، نیپال، بوتان، مالدیف، بنگله‌دیش و سریلانکا بخشی از این مأموریت‌اند. کارشناسان می‌گویند که پاکستان فرصتی را با رد حضور در این خدمت، از دست داده است. زیرا برنامه‌ی فضایی‌اش در حال حاضر در مقایسه با هند در مرحله‌ی ابتدایی قرار دارد.
امیدواریم آسمان‌های دوستانه منجر به کاهش خصومت‌ها در زمین شود.
در سال ۲۰۱۳، «منگالایان» اولین مأموریتش را به مریخ هدایت کرد و هنگامی که در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۴ وارد مدار مریخ شد، هندوستان به عنوان اولین کشور تاریخی، به خاطر رسیدن موفقانه در اولین تلاش خود به مریخ، تاریخ جهانی را رقم زد. این حقیقت، غول‌های جهانی مانند امریکا و روسیه را از بین برد. این پروژه به مدت ۱۸۰ روز مأموریت اساسی ساخته شده است که در سال جاری منگالایان ۱۰۰۰ روز را به مدار ادامه داده، هم‌چنان اطلاعات را پُر می‌کند و بعضی از تصاویر بسیار خوب دیسک کامل مریخ که توسط همین سیاره گرفته شده است، بر روی پوش مجله نیشنل جیوگرافی نشر می‌شود.
در اوایل سال آینده، هند قصد دارد دومین مأموریت خود را به ماه، به نام،« Chandrayaan-2» به فضا پرتاب کند و قرار است این ماه‌واره، پرچم هند را بر روی سطح ماه در یک کوه طبیعی نصب کند. مأموریت‌های اکتشافی میان سیارات برای سیاره‌ی زهره و بازبینی مریخ نیز برنامه‌ریزی شده است.
پرواز فضایی انسانی نیز در آینده نزدیک امکان‌پذیر است، راکت جدید هند «GSLV MK III» می‌تواند وسیله‌ی خوبی برای هند برای فرستادن هندی‌ها به فضا از خاک هند با استفاده از موشک‌های ساخت این کشور باشد. این تنها آغاز رسیدن به ستاره‌گان است و اکتشافات و شگفتی‌های جهان همه در افق است، اما به هر حال یک فرد معمولی هندوستان، بیش‌ترین مزایای قابلیت‌های هند را در فضا به دست خواهد آورد.

یادداشت: پلاوا بگلا یک روزنامه‌نگار شناخته‌شده هندی و نویسنده‌ی کتاب «رسیدن به ستاره‌ها» است.

اشتراک گذاري با دوستان :