مردم باور نمی‌کنند

مقام‌های حکومتی در واکنش به شکست‌های امنیتی پی هم و قتل شهروندان می‌گویند که شش ماه بعد، برنامه‌ی امنیتی کابل نهایی می‌شود و مشکلات کم. مردم به این حرف باور نمی‌کنند. مقام‌های دولتی، زیاد وعده داده‌اند، اما عمل نکرده‌اند. مردم گام‌های عملی را می‌بینند و بر بنیاد آن قضاوت می‌کنند. اگر رییس‌جمهور در واکنش به شکست‌های امنیتی مثل حمله‌ی انتحاری بر بسِ کارمندان وزارت معادن، دست به مجازات مقام‌های امنیتی سهل‌انگار می‌زد و مسوول امنیت ملی ساحه و رییس امنیت کابل را از سمت‌‌های‌شان برکنار می‌کرد و آنان را به ولایات دور دست می‌فرستاد، مردم باور می‌کردند که رییس جمهور جدی است.
رییس‌جمهور تا حال هیچ تغییری در تیم امنیتی‌اش نیاورده است. کسانی که امروز ارگان‌های مهم کشفی و استخباراتی را مدیریت می‌کنند، هیچ نوع شناخت و تجربه‌ای در این کار ندارند. آنان نمی‌دانند که چگونه فعالیت‌های تروریستی را کشف کنند. شاید این آقایان از پروژه‌ها و برنامه‌ریزی‌های کلان استخباراتی سر درنیاورند و با مداخله‌ی بی‌جا و فرمان‌های غلط، جلو کار مؤثر را بگیرند. اگر ارگ در تیم امنیتی حکومت و مقام‌های ارگان‌های کشفی و استخباراتی تغییر می‌آورد، آن زمان مردم باور می‌کردند که حکومت پاسخ مناسب به رویداد‌های تروریستی می‌دهد.
پاسخ رییس‌جمهور، سخنگویان حکومت و بیشتر مقام‌های حکومتی به شکست‌های امنیتی، لفّاظی است و در بهترین مورد هم این مقام‌ها به محل حادثه سفر می‌کنند. اما این رفتار نمی‌تواند مردم را قانع بسازد. مردم وقتی قانع می‌شوند که از حکومت قاطعیّت ببینند. حکومت باید حکم‌های قضایی معلق بر تروریست‌ها را اجرا کند، در ارگان‌های کشفی و استخباراتی تغییر بیاورد، اداره‌هایی که نکات ایمنی را مراعات نکرده‌اند، مجازات کنند و در مورد شمار دقیق قربانیان روی‌دادهای تروریستی اطلاع‌رسانی کند.
حکومت شمار دقیق قربانیان روی‌دادهای تروریستی را پنهان می‌کند. از راه‌اندازی یک بانک معلوماتی در باره‌ی قربانیان تروریسم امتناع می‌کند. نام‌ها و عکس‌های سردسته‌ها و فرماندهان طالبان را که حمله‌های انتحاری را طراحی می‌کند، افشا نمی‌کند و نمی‌گذارد که مردم معلومات کافی در مورد قاتلان‌شان داشته باشند. وقتی مردم این وضعیت را می‌بینند، اصلاً باورشان نمی‌شود که رییس‌جمهور و حواریون‌اش برنامه‌ای برای امن‌سازی طراحی کرده‌اند و این برنامه، در شش ماه آینده، نتیجه می‌دهد.
سران حکومت باید مردم را قناعت بدهند. باید مردم و افکار عمومی را جدی بگیرند. مشروعیت اجتماعی کفش و لباس نیست که از بازار بخرید، مشروعیت اجتماعی و سیاسی حکومت در اذهان همین انسان‌های گوشت و پوست داری شکل می‌گیرد یا رنگ می‌بازد که در شهر‌ها و روستا‌ها زنده‌گی می‌کنند، وقتی همین انسان‌ها گوشت و پوست دار، باورتان نکنند، شما مشروعیت اجتماعی و کارکردی‌تان را از دست می‌دهید. تا زمانی که سران حکومت، روشِ درستِ پاسخ‌دهی به شکست‌های امنیتی و حوادث تروریستی را بلد نشوند و به آن عمل نکنند، حتا کمک‌های جهانی هم بی‌اثر خواهد بود. اگر حکومت به حمله‌های تروریستی در کابل و شهرهای دیگر، پاسخ حرفه‌ای داد، فاصله میان مردم و نهاد‌های دولتی، این قدر افزایش نمی‌یافت.

اشتراک گذاري با دوستان :