جشنواره فلم استکهلم؛‌ پیوند زدن انسان‌ها توسط هنر

- مریم حسینی

اورشا شهری در ۲۸۰ کیلو‌متری استکهلم پایتخت سویدن، گواه برگزاری جشنواره‌ی دو روزه‌ی نمایش فلم‌های مستند فلم‌سازان افغان – خارجی درباره افغانستان بود. در این جشنواره پنج فلم مستند درباره افغانستان در دو بخش، به نمایش در آمد. در روز اول سه فلم، «افغانستان کوچک» از بصیر سیرت، «من یک بازیگر شادم» از سامره رضایی و «کابل سینما» از لوییز مونیر مستندساز فرانسوی، در روز دوم دو فلم «ازدواج‌های عاشقانه در کابل» از امین پلنگی و «خواهران زندان» نیما سروستانی از مستند‌سازان ایرانی به نمایش گذاشته شد. علی لایقی یکی از برگزارکننده‌گان این جشنواره از طریق شبکه‌های اجتماعی به روزنامه ۸صبح گفت‌: «انگیزه ما پیوند زدن انسان‌ها به هم و برداشتن مرز‌ها از طریق هنر بود که ما را به فعالیت‌های هنری، از جمله برگزاری نمایش عکس و برگزاری جشنواره فلم‌های مستند وا داشت.»
علی لایقی هم‌چنان گفت: «در این جشنواره بر عکس دیگر جشنواره‌ها که «اکثر» مهمانان از ملیت خود فلم‌سازان در نظر گرفته می‌شوند، مهمانان این جشنواره از دیگر ملیت‌ها بودند، چون هدف ما نزدیک‌کردن انسان‌ها به هم بود. ما در این زمینه کار زیاد کردیم، که توانستیم به جز سویدنی‌ها هلندی‌ها، پرتگالی‌ها، آلمان‌ها، کانادایی‌ها، سوری‌ها و عراقی‌های سراسر استان دالارنا، به این جشنواره بیایند.»
در همین حال صحرا موسوی که در این جشنواره به عنوان مشاور و منتقد حضور داشت، یکی از ویژه‌گی‌های بازر این جشنواره را در این می‌داند: با آن که وضعیت اقامتی برخی از برگزارکننده‌گان آن هنوز از سوی دولت سویدن مشخص نشده بود، اما آن‌ها تصمیم گرفته بودند که با شهرداری و کتابخانه‌ها و با هنرمندان صحبت کنند و نظر آن‌ها را برای برگزاری این جشنواره جلب کنند، این کار صورت گرفت و آن‌ها حاضر شده بودند که هزینه‌های رفت و آمد و بودوباش مهمان‌‌ها را قبول کنند. در همین حال صحرا موسوی می‌گوید با آن که این فلم‌ها بیشتر برای مخاطب خارجی ساخته شده بودند، اما اکثر موضوعات کلیشه‌ای و تکراری بودند و برای مخاطب افغان حاضر در جشنواره ناخوش‌آیند بودند. حتا برخی از آن‌ها به نشانه‌ی اعتراض سالن را ترک کردند و می‌گفتند که افغانستان رسم و رسوم‌های خوبی هم دارد، چرا آن‌ها به تصویر کشیده نمی‌شوند، آن‌ها می‌گفتند که فلم‌سازان خارجی درباره‌ی افغانستان نگاهی از بالا به پایین دارند. درست است که زنان در افغانستان وضعیت خوبی ندارند، اما این همه واقعیت نیست و باید فلم‌ها درباره جامعه‌ی ما بر اساس واقعیت‌های جامعه ساخته شوند، نه بر اساس ذهنیت فلم‌سازان و مستند‌سازانی که می‌خواهند در یک سفر یک ماهه یا دو ماهه، افغانستان را بشناسانند.
در همین حال صحرا موسوی گفت نسل جدید مهاجرینی که به اروپا آمده‌اند، به کارهای فرهنگی روی آورده‌اند و این‌جا خیلی امیدواری هست و نکته خیلی مثبتی به شمار می‌رود. این نشان می‌دهد که افغان‌ها با خود فقط جنگ و فقر را نیاورده‌اند، بلکه هنر و هنرپروری را آورده، آن را با دیگران شریک می‌کنند و این هنر و هنرپروری را تقسیم می‌کنند، یک چیزی می‌دهند و یک چیزی می‌گیرند. او می‌گوید:‌ «این کار نیکی است، انسان‌ها از این طریق به هم نزدیک می‌شوند افغان‌ها از روی دل‌خوشی مهاجر نشده‌اند، افغان‌ها از روی شرایط مجبور به مهاجرت شده‌اند اما این جشنواره نشان داد که مهاجرت می‌تواند نا‌محدود باشد به این معنا که همه در‌ها به روی جوانان باز می‌شوند و تو را با هر فرهنگ و ملیتی که داری می‌پذیرند و حتا برای این که هویت و ملیت خود را به دیگران معرفی کنی، سرمایه‌گذاری می‌کنند.»
هم‌چنان علی لایقی می‌گوید: «اروپایی‌هایی که در این جشنواره شرکت کرده بودند خوشحال بودند و معلومات بیشتری گرفتند، گفتند که حالا می‌توانند بیشتر دیگران را درک کنند.»
از دیگر برنامه‌های این جشنواره، پرسش و پاسخ، اجرای موسیقی و دمبوره‌نوازی و آوازخوانی بود.

اشتراک گذاري با دوستان :