بستن راه‌ها امنیت نمی‌آورد

بستن راه‌ها و بدل کردن کابل به یک پادگان عسکری، هیچ کمکی به برقراری امنیت نمی‌کند. بار‌ها دیده شده است که تروریست‌ها به حفاظت شده‌ترین مکان‌ها نفوذ کرده‌اند. تروریست‌ها به جاهایی وارد شدند که به شدت حفاظت شده بود. حمله به قشون اردوی ملی در مزار، حمله‌ی تروریستی به ریاست رجال برجسته و حمله‌ی تروریستی در چهارراهی زنبق نشان می‌دهد که بستن راه‌ها نمی‌تواند از این حمله‌ها جلوگیری کند، بستن راه‌ها صرف برای مردم عام، مشکل خلق می‌کند.
حکومت در حالی راه‌ها و خیابان‌ها را بسته می‌کند که توان ایجاد راه بدیل را ندارد. اگر از چهارراهی مسعود تا میدان زنبق، تمام مسیر بسته شود. بخشی از شهر فلج می‌شود. در راه‌های بدیل، ازدحام بیشتر می‌شود. نه کارمندان حکومت می‌توانند به وقت سر کار بروند و نه کارمندان بخش خصوصی. علاوه بر آن بستن راه‌ها برای بیماران و زخمی‌ها خطر مرگ در پی دارد. کابل شهر معیاری با داشتن راه‌های متعدد و بدیل نیست که بتوان مشکل بیمار‌ها و زخمی‌ها را به زودی حل کرد. اگر کسی نوزاد مریض داشته باشد و بخواهد او را در راه‌بندان از خیرخانه تا شفاخانه‌ی صحت طفل برساند، باید چه کار کند؟
سران حکومت و آنانی که تصمیم به بستن راه‌ها می‌گیرند، باید در این باره فکر کنند، آنان باید خودشان را به جای پدری قرار دهند که نوزاد بیمار دارد و باید او را به زود‌ترین فرصت از خیرخانه تا صحت طفل برساند وقتی سران حکومت راه‌ها را می‌بندند، این پدر باید چه کار کند؟ مگر وظیفه‌ی حکومت تأمین امنیت تمام شهروندان کشور نیست؟ مگر شهروندان برای زنده‌ماندن و تأمین امنیت صلاحیت سیاسی خود را به حکومت نمی‌دهند؟ چرا سران حکومت به جای کاراسازی بیشتر نهاد‌ها، می‌خواهند با بستن راه‌ها، به نا‌رضایتی عمومی بیفزایند؟
تأمین امنیت و مبارزه با تروریسم کار اطلاعاتی و نظامی می‌خواهد. باید نیروهای کشفی و استخباراتی به هسته‌ها و خانه‌های امن تروریست‌ها نفوذ کنند. باید آنان از تمام حرکات تروریست‌ها با خبر شوند. نیروهای عملیاتی باید بر مبنای اطلاعات دقیق به لانه‌ها و خانه‌های امن تروریست‌ها یورش ببرند و آنان را نابود کنند. سران حکومت باید بررسی کنند که چرا نهاد‌های استخباراتی و کشفی و هم‌چنان نیروی عملیاتی ارگان‌های مختلف امنیتی کار مؤثر برای تأمین امنیت کابل انجام داده نمی‌توانند؟ بررسی‌ها بالاخره ضعف‌ها را آشکار می‌کند و با روشن‌شدن نقاط ضعف، سران حکومت می‌توانند به ساده‌گی ضعف را به قوت بدل کنند. بدون کار استخباراتی و عملیاتی، نمی‌توان با بستن راه، امنیت را تأمین کرد.
حتا در همان پایتخت‌هایی هم که ساحه‌ی سبز تشکیل شده است، تروریست‌ها به‌‌ همان ساحه رخنه کرده‌اند. در نبود هوش استخباراتی و قدرت عملیاتی، تروریست می‌تواند به هر جایی سر بکشد. ایجاد موانع در کنار ورودی‌های نهاد‌های دولتی چیزی است که مردم به آن عادت کرده‌اند. تقویت این موانع مشکلی ندارد. اما بستن راه‌ها و خیابان‌ها، مشکلات عظیمی برای مردم خلق می‌کند و نارضایتی عمومی را افزایش می‌دهد.

اشتراک گذاري با دوستان :