مشکل اصلی، ارتش پاکستان است

رییس جمهور غنی روز دوشنبه به پایتخت تاجیکستان رفت و با امام‌علی رحمان رییس جمهوری تاجیکستان و محمد نوازشریف نخست وزیر پاکستان در مورد زمینه‌های تطبیق پروژه‌ی کاسا یک‌هزار گفتگو کرد. کاسا یک‌هزار پروژه‌ی انتقال برق تاجیکستان از طریق افغانستان به پاکستان است. قرار بود تا یک سال کار سروی پروژه تمام شود، اما به نظر می‌رسد مشکلاتی که در روابط میان کشور‌های منطقه وجود دارد، مانع از تطبیق پروژه‌های اقتصادی شده است.
تطبیق پروژه‌های اقتصادی به سود تمام کشورها است و مردمان تمام کشورهای منطقه از آن سود می‌برند. تاجیکستان در تولید برق، یکی از کشورهای پیشتاز است. برق زیادی در آن دیار تولید می‌شود. این کشور دست‌آورد‌های قابل توجه در تولید برق، کشاورزی و بدل‌کردن زمین‌های بایر به کشت‌زار‌های تولید میوه و سبزی دارد. تاجیکستان برای افزایش درآمدش نیاز دارد تا برق تولید شده در آن کشور را به فروش برساند.
برقی که تاجیکستان تولید می‌کند، بسیار بیشتر از نیاز داخلی است. این کشور نیاز به فروش این برق دارد. پاکستان و هند مشتری‌های بالقوه برق تاجیکستان هستند. نوازشریف نخست وزیر پاکستان قبل از این که به قدرت برسد، به مردم پاکستان وعده کرده بود که مشکل انرژی آن کشور را حل می‌کند. نوازشریف هم‌چنان وعده کرده بود که اقتصاد پاکستان را تقویت می‌کند و روابط با همسایه‌ها را بهبود می‌بخشد.
روشن است که رشد اقتصادی پاکستان و تامین نیازهای این کشور در زمینه‌ی انرژی و برق، مستلزم بهبود روابط با همسایه‌ها است، اما ارتش پاکستان به این موضوع باور ندارد. ارتش پاکستان به جای این که نیازمندی‌های واقعی مردم پاکستان را درک کند، خودش را درگیر پاسخ‌گویی به تهدید‌های غیر واقعی کرده است. ارتش پاکستان و استبلشمنت این کشور، سیاست امنیتی هندمحور در قبال افغانستان دارند. آنان نمی‌خواهند که از حمایت گروه طالبان و دیگر عناصر تروریستی دست بردارند. اصرار ارتش پاکستان به دوام سیاست حمایت از طالبان و عناصر تروریستی، پروژه‌ی نوازشریف برای بهبود روابط با همسایه‌ها را صدمه زده است.
ارتش پاکستان نخواست که از حمایت طالبان دست بردارد. این امر روابط اسلام‌آباد و کابل را خراب کرد. کابل مجبور شد که در نشست‌های جهانی، روابط ارتش پاکستان را با گروه‌های تروریستی و ناامنی‌های افغانستان افشا کند. پاکستانی‌ها هم‌چنان به سلسله اعمال فشار بر افغانستان نخواستند که قرارداد تجارت و ترانزیت میان کابل و اسلام‌آباد آن طوری که لازم بود، تطبیق شود. اسلام‌آباد اجازه نداد که کاروان تجارتی بازرگانان افغانستان تا بندر واگه برود. این کشور هم‌چنان اجازه نداد که تاجران افغانستان بدون دردسر به آن سوی واگه، دست‌رسی داشته باشند. این مسأله سبب شد که کابل با گسترش تجارت و ترانزیت میان پاکستان و تاجیکستان همکاری نکند. این موضوع حتماً برای مقام‌های تاجیکستان نیز قابل درک است. کاسا یک‌هزار را هم همین مشکلات تهدید می‌کند. راه‌حل گذاشتن سیاست امنیتی هندمحور پاکستان است. پاکستان باید این سیاست امنیتی را که نه بر مبنای واقعیت‌های روی زمین، بلکه بر اساس حدس و گمان طراحی شده است، کنار بگذارد. وقتی ارتش پاکستان این سیاست‌اش را تغییر دهد، قواعد نانوشته‌ی تعامل میان کشورهای منطقه اصلاح می‌شود و پروژه‌ای مثل کاسا یک‌هزار و گسترش تجارت منطقه‌ای جنبه‌ی عملی می‌گیرد.

اشتراک گذاري با دوستان :